Με αφορμή και όχι αιτία τις φοιτητικές εκλογές

Βρισκόμαστε σε μια συγκυρία που η δομική κρίση του καπιταλισμού βαθαίνει σε ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο μεταφέροντας τις επιπτώσεις της κρίσης στον κόσμο της εργασίας και στη νεολαία. Τα τελευταία τρία χρόνια η επίθεση στο δημόσιο δωρεάν πανεπιστήμιο έχει ενταθεί τόσο ποσοτικά όσο και ποιοτικά. Με αποκορύφωμα την εποχή που έπεται του νόμου Διαμαντοπούλου αντιμετωπίζουμε όλοι και όλες τη βίαιη περιστολή των δικαιωμάτων μας. Από την περικοπή των συγγραμμάτων μέχρι την έξωση από τις εστίες και το κλείσιμό τους και από τον αυξανόμενο περιορισμό των σιτιζόμενων δωρεάν μέχρι τις απολύσεις βιώνουμε την επίθεση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Στο Γεωπονικό, τη φετινή σεζόν, σύμφωνα με το “Σχέδιο Αθηνά”, οι εισακτέοι αυξήθηκαν δραματικά με αποτέλεσμα την υποβάθμιση των παρεχόμενων γνώσεων και την αδυναμία διεξαγωγής της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Όλη αυτή η απαξίωση της δημόσιας και δωρεάν εκπαίδευσης είναι μια πάγια πρακτική της κυβέρνησης που φέρνει ένα βήμα πιο κοντά το κοινωνικό κράτος στην ιδιωτικοποιήση, όπως συνέβη άλλωστε και με τη δημόσια υγεία.

Οι νέες μορφές εργασίας (voucher, μπλοκάκια) και η κατάργηση εργασιακών δικαιωμάτων, η επισφάλεια και η ανεργία αποτελούν το όχημα υλοποίησης του νεοφιλελεύθερου σχεδίου υποτίμησης της εργασίας και της νεολαίας με στόχο τη δημιουργία μιας κοινωνίας των λίγων και προνομιούχων.

Δημόσιο και δωρεάν Πανεπιστήμιο για όλους και όλες

Δεν νοείται για εμάς Πανεπιστήμιο που δεν διασφαλίζει στους φοιτητές του δωρεάν σίτηση, στέγαση και καθολική μέριμνα για τις ανάγκες τους. Που στηρίζεται σε επιχειρηματικές λογικές και συμφέροντα, όπως εργολαβίες και ιδιώτες στη διοίκηση των Πανεπιστημίων. Που επιλέγει να ξεπουλιούνται κτήριά του μέσω του ΤΑΙΠΕΔ ή που τα αφήνει κενά αντί να τα διαθέτει στους φοιτητές/τριές του. Στην κοινωνία για την οποία παλεύουμε ζητούμενο δεν είναι τα κέρδη τους, αλλά οι ανάγκες μας. Η δωρεάν σίτιση και στέγαση, η παροχή δωρεάν συγγραμμάτων, η δωρεάν φοίτηση αποτελούν οργανικό κομμάτι του δικού μας συμμετοχικού και ανοιχτού σε όλες και όλους Πανεπιστημίου. Το Πανεπιστήμιο των Αναγκών μας, λοιπόν, είναι η υλική αποτύπωση των όσων οραματιζόμαστε, ένα Πανεπιστήμιο χωρίς εργολαβικές σχέσεις.

Διάλυση του Γεωπονικού

Έπειτα από την επικύρωση των προεδρικών διαταγμάτων και του “σχεδίου Αθηνά”, μέσα στο καλοκαίρι αποφασίστηκε, κόντρα στη βούληση όλης της πανεπιστημιακής κοινότητας, το σπάσιμο του ΓΠΑ σε δύο σχολές. Γεγονός που προετοιμάζει το έδαφος για το “σχέδιο Αθηνά 2”, καθώς σύμφωνα με τον πρότυπο εσωτερικό κανονισμό ιδρύματα που έχουν κάτω από 5 σχολές αφήνουν περιθώριο για συγχώνευσή τους με άλλα ιδρύματα. Αυτό σημαίνει την αρχή της διάλυσης του Γεωπονικού Πανεπιστημιού και την αρχή για τον πλήρη κατακερματισμό της γνώσης. Σύμφωνα με τις προθέσεις αυτών που επέβαλαν τις αλλαγές, τμήματα του Γεωπονικού, όπως τα νέα τμήματα Βιοτεχνολογίας, Τροφίμων καθώς και το Αγροτικής Οικονομίας, χάνουν το γεωπονικό τους χαρακτήρα. Πράγμα που σημαίνει ότι σπάει το ενιαίο πτυχίο γεωπόνου με τα κατοχυρωμένα επαγγελμάτικα δικαιώματα και συρρικνώνεται το γνωστικό αντικείμενο.

Η διάλυση του Γεωπονικού, που έρχεται σε μια στιγμή που ο αγροτικός τομέας θα έπρεπε να αποτελεί διέξοδο από την κρίση προς όφελος του λαού και του περιβάλλοντος, σε συνδυασμό με το κλείσιμο φορεών της γεωργίας κάνει τη κατάσταση για τη γεωργική εκπαίδευση και έρευνα οριακή. Στην κοινωνία που οραματιζόμαστε ο γεωπόνος δεν θα είναι μεσάζοντας φαρμάκων-λιπασμάτων καταστροφικών για τον άνθρωπο και το περιβάλλον, αλλά απο κοινού με τους αγρότες και τους εργάτες γης θα οικοδομήσουν ένα εναλλακτικό μοντέλο γεωργίας στην κατεύθυνση της οικολογίας, της ισότητας και της αξιοπρέπειας.

Δημοκρατία και συλλογικές διαδικασίες

Απαιτείται να κινηθούμε σε μια διαδικασία εκδημοκρατισμού των διαδικασιών και των πρακτικών του φοιτητικού κινήματος. Αυτό σημαίνει ένα νέο μοντέλο συνέλευσης πιο συμμετοχικό και όχι αναθετικό προς τις συλλογικότητες που συμμετέχουν. Είναι απόλυτη ανάγκη να διαφυλάξουμε τις δημοκρατικές δομές του συλλόγου από τον εκφυλισμό. Έχουμε απέναντί μας νεοφιλελεύθερες αυταρχικές πολιτικές που θέλουν τα πανεπιστήμια αποστείρωμενα ιδρύματα και τους φοιτητές υπάκουους στις προσταγές των επιχειρηματικών συμφερόντων. Η ανασυγκρότηση και ο εκδημοκρατισμός της γενικής συνέλευση καθώς και όλων των διαδικασιών του φοιτητικού κινήματος είναι ύψιστο ζήτημα δημοκρατίας και απάντηση σε αυτούς που θεωρούν τους φοιτητές και τις φοιτήτριες άβουλα αποπολιτικοποιημένα όντα.
Στο πλαίσιο της λογικής του βαθέματος της δημοκρατίας πρέπει να γίνονται προσπάθειες δημιουργίας νέων συλλογικοτήτων όπως κολλεκτίβες νέων επιστημόνων και κοινωνικοί συναιτερισμοί.

Παράλληλα η επανοικειοποίηση του χώρου μέσα από τα εγχειρήματα αυτοοργάνωσης απαντά τόσο σε άμεσες υλικές ανάγκες (π.χ. κοινωνικά ιατρεία, αυτοδιαχειριζόμενος αγρός), όσο και δημιουργεί ένα νέο μοντέλο οργάνωσης των ζωών μας και του ίδιου του κινήματος.

Ένα ευρύ κίνημα που θα λαμβάνει τα χαρακτηριστικά του απευθείας από τη βάση του, που τα επιμέρους κομμάτια του θα συνδέονται οργανικά και κατά τρόπο ουσιαστικό, όπως η προσπάθεια συγκρότησης κοινών διαδικασιών εντός του κινήματος με τους διοικητικούς και τους καθηγητές, θα διατηρείται ζωντανό μαχητικό και δημιουργικό.

Φοιτητικές εκλογές

Οι φοιτητικές εκλογές αυτή την κρίσιμη για τη δημοκρατία περίοδο πρέπει να δώσουν απάντηση σε αυτούς που θέλουν να διαλύσουν τα πανεπιστήμια και τις ζωές μας. Η καταδίκη των αντιλήψεων και πρακτικών της ΠΑΣΠ και της ΔΑΠ είναι αναγκαία τη στιγμή που η επικράτησή τους βοηθάει το καταστροφικό έργο των μνημονίων και της αποστροφής του κόσμου από τις διαδικασίες. Πρέπει να κάνουμε σαφές πως μόνο η ενεργή συμμετοχή και η σύγκρουση πολιτικά και ιδεολογικά με τα κυρίαρχα πρότυπα είναι αποτελεσματική. Μια μάχη που έχει συν τοις άλλοις σταθμό και τις φοιτητικές εκλογές και πρέπει να ενισχύσει την αντίληψη ότι τα πράγματα μπορούν και πρέπει να ανατραπούν συνολικά. Η αλλαγή των συσχετισμών εντός του συλλόγου θα βοηθήσει στην προσπάθεια μετασχηματισμού της φοιτητικής ζωής και της πολιτικής δράσης στο πανεπιστήμιο.

Εμείς αντί να στραφούμε εναντίον όλων των δυνάμεων για να πείσουμε τους φοιτητές και τις φοιτήτριες να μας στηρίξουν, επιλέγουμε να αναγνωρίσουμε τον αντίπαλό μας, που δεν είναι άλλος από τις δυνάμεις του συστήματος, την ΠΑΣΠ και τη ΔΑΠ. Πιστεύουμε πως ο ΑΝΑΧ-ΕΑΑΚ και η ΠΚΣ θα πρέπει να αποχωριστούν το παλαιοσυνδικαλιστικό μοντέλο αντιπαράθεσης και να κατανοήσουν πως η εργαλειακή αντιμετώπιση των διαδικασιών, η λασπολογία και η ακραία πολιτική πόλωση με άλλες κινηματικές δυνάμεις ευννοεί τον αντίπαλο.

Θα πρέπει όσοι και όσες πιστεύουμε πως τα πράγματα μπορούν ν΄ αλλάξουν συνολικά στο πανεπιστήμιο και στην κοινωνία, ενταγμένοι και ανένταχτοι, να δώσουμε τη μάχη για την επανανοηματοδότηση των λέξεων: συμμετοχή, δημοκρατία, αλληλεγγύη, ενότητα.

Είμαστε αυτοί που μπορούν να κινήσουν γη και ουρανό !

7 Μαΐου συμμετέχουμε-στηρίζουμε-ψηφίζουμε Αριστερή Ενότητα

Δυνατότητες και δυσκολίες του συνεταιριστικού τρόπου παραγωγής

του Πέτρου Λινάρδου Ρυλμόν

Κοινωνική - Αλληλέγγυα Οικονομία

1. Εισαγωγή
Παρά τις διαφορετικές προσεγγίσεις σχετικά με την αλληλέγγυα οικονομία κατά τη σημερινή περίοδο, είναι πλέον γεγονός οτι η συζήτηση για τον χαρακτήρα της έχει εκ των πραγμάτων βρεθεί στο επίκεντρο των αναζητήσεων για τις κατευθύνσεις που μπορεί και πρέπει να ακολουθήσουν οι κοινωνικές κινητοποιήσεις, όπως και για το ρόλο των πρωτοβουλιών της αλληλέγγυας οικονομίας (ΑΟ) στο περιεχόμενο και τις μεθόδους ενός αριστερού προγράμματος. Η ΑΟ ανανεώνει την ίδια την έννοια της αλληλεγγύης. Θέτει το ζήτημα της δημιουργίας συλλογικοτήτων που αναλαμβάνουν οικονομικές δραστηριότητες, σε σύγκρουση όχι μόνο με την κυρίαρχη πολιτική, αλλά και με τις πρακτικές της αγοράς και του καπιταλισμού. Ανανεώνει και δοκιμάζει την ιδέα των δημοκρατικών διαδικασιών για την οργάνωση και υλοποίηση παραγωγικών δραστηριοτήτων και προσφοράς υπηρεσιών, εφαρμόζει εξισωτικές μορφές αμοιβής της εργασίας, επιβάλλει νέες ισορροπίες ανάμεσα στις προσωπικές και κοινωνικές λογικές, ανάμεσα στο υλικά και ηθικά κίνητρα.

Η ΑΟ είναι ένα πολύπλευρο κοινωνικό κίνημα, το οποίο συνδέεται από την άποψη των αρχών και των μεθόδων του με το κίνημα των “αγανακτισμένων”, αλλά προκαλεί αμηχανία, ή και αρνητικές αντιδράσεις, στα τμήματα της αριστεράς που παραμένουν προσκολλημένα σε στρατηγικές ανατροπής του καπιταλισμού όπου ο έλεγχος των κοινωνικών κινημάτων από επαναστατικά κόμματα και η κατάληψη από τα εν λόγω κόμματα της κρατικής εξουσίας, αποτελούν τη μοναδική και απαρέγκλιτη οδό. Αυτές οι αντιδράσεις δεν έρχονται μόνο αντιμέτωπες με τα δημοκρατικά χαρακτηριστικά των κοινωνικών κινημάτων, αλλά και με την ανερχόμενη στην κοινωνία πεποίθηση ότι τα αιτήματα και οι προτάσεις των κινητοποιήσεων και πρωτοβουλιών θα αποτελέσουν καθοριστικούς παράγοντες διαμόρφωσης της κοινωνίας και της οικονομίας που θα διαδεχθεί την εποχή της νεοφιλελεύθερης κυριαρχίας.

2. Η αλλαγή του περιεχομένου της αλληλεγγύης

Γνωρίζουμε πλέον καλά ότι στο πλαίσιο πρωτοβουλιών υποστήριξης ατόμων ή ομάδων που αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα επιβίωσης, υπήρξαν και υπάρχουν ακόμα τοποθετήσεις που αντιπροτείνουν τις διεκδικήσεις από τις κρατικές υπηρεσίες ή την τοπική αυτοδιοίκηση, ώστε αυτές να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Σε σχέση με αυτή την προσέγγιση το σημαντικό δεν είναι μόνο να αντιτάξει κανείς μια “πραγματιστική” λογική, η οποία να αναγνωρίζει την ύπαρξη των αλληλέγγυων πρωτοβουλιών. Χρειάζεται επίσης να εξηγήσει ότι ο καπιταλισμός σήμερα δεν χαρακτηρίζεται μόνο από τη συνεχή διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων και της φτώχειας, αλλά και από τη συνεχή άνοδο του μορφωτικού επιπέδου, τη διεύρυνση των δημιουργικών και παραγωγικών ικανοτήτων του πληθυσμού, ιδιαίτερα των νεότερων γενεών. Έτσι, η αλληλεγγύη που αφορά φτωχούς εργαζόμενους ή άνεργους δεν αποτελεί απλά υποστήριξη περιθωριοποιημένων οικονομικά ατόμων, αλλά αποτελεί κατά κύριο λόγο τη μέθοδο κοινωνικής και πολιτικής ενεργοποίησής τους και αξιοποίησης των γνώσεων, των ικανοτήτων και της δημιουργικότητάς τους.

Η προσέγγιση της αλληλεγγύης από τη σκοπιά των θεσμών του κοινωνικού κράτους στο πλαίσιο του φορντιστικού καπιταλισμού, πολύ δε περισσότερο η αντιμετώπιση των σημερινών κινήσεων αλληλεγγύης ως πρωτοβουλιών ανασύστασης αυτών των θεσμών, παραβλέπει πριν απ’όλα ότι η νεοφιλελεύθερη στρατηγική έχει σοβαρά υποβαθμίσει ή καταστρέψει τις δραστηριότητες του κοινωνικού κράτους. Παραβλέπει όμως και ότι ακόμα και αυτό το πρότυπο καπιταλισμού (αυτό που οι περισσότεροι εννοούν ως ανάπτυξη), δεν αντιμετώπιζε κρίσιμα ζητήματα όπως οι κοινωνικές ανισότητες, η αυταρχική διοίκηση της παραγωγής και της οικονομίας, η άρνηση της καθολικής εκπαίδευσης και της ισότιμης διάχυσης γνώσης και πληροφοριών, η καταστροφή του περιβάλλοντος με τη ανάλωση πόρων και την διασπορά αποβλήτων και επικίνδυνων χημικών ουσιών. Σήμερα, επομένως, η ανασύσταση κοινωνικών θεσμών δεν μπορεί να αγνοήσει το σύνολο αυτών των κριτικών του φορντισμού (και της ανάπτυξης), από τη στιγμή μάλιστα που οι κριτικές αυτές αποτελούν μέρος της θεματολογίας κοινωνικών κινημάτων, τα οποία και συγκροτούν νέες προσεγγίσεις της αλληλεγγύης.

Ο εργαζομενος που οικοδομεί και θα οικοδομήσει δομές αλληλεγγύης δεν είναι πλέον ο εργάτης του τεϋλορικού καταμερισμού εργασίας (στον οποίο βασίστηκε ο φορντιστικός καπιταλισμός), και για τον οποίο φτιάχτηκε το κοινωνικό κράτος όπως το ξέρουμε. Ο σημερινός εργαζόμενος, ο οποίος απασχολείται σε μεγάλο ποσοστό σε συνθήκες ανασφάλειας, μεγάλης κινητικότητας, αυθαίρετα χαμηλών αμοιβών, ενώ γνωρίζει επαναλαμβανόμενες περιόδους ανεργίας, είναι ταυτοχρόνως μορφωμένος, με ένα επίπεδο και τομέα ειδίκευσης, με πολλές δεξιότητες που αποκτήθηκαν λόγω πολλαπλών θέσεων και αναγκαστικών πρωτοβουλιών σε υποβαθμισμένες συνθήκες εργασίας , και έχει την ανάγκη αλλά και την ικανότητα να παρέμβει σε μια γκάμα θεμάτων πολύ ευρύτερη από την “παραδοσιακή” διαπραγμάτευση άμεσου και έμμεσου μισθού. Είναι ικανός να σκεφτεί και να οργανώσει αλληλέγγυες πρωτοβουλίες που έχουν σχέση με την παραγωγή αγαθών ή υπηρεσιών, να υποστηρίξει με τους συναδέλφους του την εφαρμογή δημοκρατικών μεθόδων οργάνωσης και διοίκησης, να επεξεργαστεί συλλογικά προτάσεις για ευρύτερες θεσμικές λειτουργίες και σχεδιασμούς οικονομικών δραστηριοτήτων.

3. Κοινωνική Οικονομία ή Αλληλέγγυα Οικονομία;

Σχετικά με τη διαφορά Κοινωνικής Οικονομίας και Αλληλέγγυας Οικονομίας, υπάρχει σε ένα μέρος τουλάχιστον της βιβλιογραφίας μια ευρύτατα αποδεκτή άποψη που λέει ότι η πρώτη αφορά δραστηριότητες με κοινωνικούς στόχους που δεν επιδιώκουν μια ρήξη με το καπιταλιστικό περιβάλλον, ενώ η δεύτερη κάνει επιλογές ως προς τις δραστηριότητες και τις μεθόδους της που επιδιώκουν τη ρήξη με αυτό το περιβάλλον. Η αλήθεια είναι οτι στην Ευρώπη, αλλά και στην Ελλάδα, υπάρχει ένας ορατός διαχωρισμός. Από τη μία μεριά οργανώσεις με κοινωνικό σκοπό, που δραστηριοποιούνται συμπληρωματικά ως προς τις κοινωνικές υπηρεσίες ή τις δημόσιες υπηρεσίες, και δεν επιδιώκουν κάτι παραπάνω, ούτε εφαρμόζουν εξισωτικές μεθόδους διοίκησης και οργάνωσης. Και από την άλλη οργανώσεις οι οποίες εντάσσονται, λόγω των δραστηριοτήτων αλλά και των μεθόδων τους, σε λογικές ρήξης με το καπιταλιστικό περιβάλλον, είτε πρόκειται για πρωτοβουλίες που γεννήθηκαν στην Ελλάδα στις συνθήκες της κοινωνικής κρίσης, είτε για οργανώσεις που υπάρχουν εδώ και πολλά χρόνια (στην Ισπανία ιδιαίτερα αλλά όχι μόνο) διατηρώντας αυτά τα χαρακτηριστικά κριτικής του καπιταλισμού.

Παρά την υπαρκτή διαφοροποίηση μεταξύ των δύο παραπάνω κατηγοριών, πρέπει να δεχθούμε ότι πρόκειται για έναν ενιαίο χώρο. Ενιαίο, από την άποψη της διαθεσιμότητας, στον ώριμο και ύστερο καπιταλισμό, ανθρώπων που έχουν τη γενική πρόθεση αλλά και την πρακτική ικανότητα να οργάνωσουν δραστηριότητες που υπηρετούν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο την ιδέα της κοινωνικής αλληλεγγύης. Ανεξάρτητα αν υιοθετούν μεταρρυθμιστικές λογικές ή λογικές ρήξης, έχουν ως αφετηρία τη διαθεσιμότητα για την παρέμβαση στον κοινωνικό τομέα, στον τομέα του περιβάλλοντος, ή και στον τομέα της διεθνούς αλληλεγγύης. Η παρέμβαση αυτή αποτελεί έναν ανεξάρτητο παράγοντα του θεσμικού τοπίου, προϊόν αυτής της διαθεσιμότητας, που μερικά καπιταλιστικά κράτη επέλεξαν να υποστηρίξουν. Είναι γεγονός ότι ο νεοφιλελευθερισμός θεώρησε ευπρόσδεκτη τόσο πρακτικά, όσο και θεωρητικά, αυτή την εξέλιξη, ενσωματώνοντας την “κοινωνική επιχειρηματικότητα” στην απαξίωση του δημοσίου χώρου. Και είναι επίσης γεγονός ότι υπήρξαν και υπάρχουν “κοινωνικές πρωτοβουλίες” που υπηρέτησαν τη νεοφιλελεύθερη διαχείριση, υλοποιώντας τις αντίστοιχες πολιτικές ή αξιοποιώντας τις πελατειακές πρακτικές των κυβερνήσεων.

Για να αξιολογηθεί όμως η σχέση του φαινομένου της διαθεσιμότητας για ανεξάρτητη ανάληψη δραστηριοτήτων κοινωνικού σκοπού, με τις πολιτικές των κυβερνήσεων κατά την τρέχουσα φάση του καπιταλισμού, πρέπει να γίνει κατανοητός ο συγκρουσιακός χαρακτήρας αυτής της σχέσης. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η νεοφιλελεύθερη διαχείριση αποτελεί τη μέθοδο με την οποία η εξουσία του κεφαλαίου αντιμετωπίζει κατά κύριο λόγο το φαινόμενο της “μαζικής διανοητικότητας”, της επέκτασης δηλαδή σε μεγάλες μερίδες του πληθυσμού της γνωστικής ικανότητας, και επομένως της ικανότητας προς δράση, σε σχέση με τα σημαντικά οικονομικά, κοινωνικά και περιβαλλοντικά ζητήματα. Είναι κύριο χαρακτηριστικό αυτής της διαχείρισης η προσπάθεια αξιοποίησης, από τη μια μεριά της μαζικής εφευρετικότητας και αδρανοποίησης, και από την άλλη της έμπρακτης κριτικής που μπορεί να εμπεριέχει. Οι κοινωνικές πρωτοβουλίες για ανεξάρτητη δράση δεν διαμορφώνονται για να υπηρετήσουν τη νεοφιλελεύθερη διαχείριση, αλλά η μόνιμη ενασχόληση της εξουσίας του κεφαλαίου με τον έλεγχο όλων των προϊόντων της μαζικής διανοητικότητας μπορεί να καταλήξει στην ενσωμάτωση ή την αδρανοποίησή τους, χωρίς αυτό να είναι μοιραίο ή να συμβαίνει στην πλειοψηφία των περιπτώσεων.

4. Η αριστερά και η Αλληλέγγυα Οικονομία

Στην Ελλάδα, όπως και σε άλλες χώρες της Νότιας Ευρώπης, η νεοφιλελεύθερη διαχείριση έχει οδηγήσει στην ουσιαστική αποδιάρθρωση του θεσμικού πλαισίου που φαινόταν πρίν μερικά χρόνια να έχει τη δυνατότητα να εδραιώσει και να βελτιώσει το κοινωνικό κράτος. Στην Ελλάδα ειδικότερα, όπου οι επιπτώσεις αυτής της διαχείρισης προς όφελος του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου έχουν φθάσει σε πιό προχωρημένο στάδιο, πραγματοποιείται επίσης μια προσαρμογή και των υπόλοιπων θεσμικών λειτουργιών που αφορούν τις οικονομικές και κοινωνικές πολιτικές, προς την κατεύθυνση της εγκατάλειψης ακόμα και συνολικών στόχων σε επίπεδο εθνικής οικονομίας και της εξυπηρέτησης μεμονωμένων κεφαλαιούχων ή ειδικών προνομιούχων κοινωνικών ομάδων, μια κατεύθυνση η οποία υπηρετείται επίσης από την κατάργηση κοινωνικών δικαιωμάτων και κοινωνικών κατακτήσεων. Η δημιουργία ενός κινήματος αποκατάστασης δικαιωμάτων, και κάλυψης κοινωνικών και παραγωγικών αναγκών, είναι αδύνατη χωρίς την εφεύρεση απο κοινωνικές πρωτοβουλίες νέων θεσμών, την ανανέωση των λειτουργιών σε υπαρκτούς θεσμούς με παρεμβάσεις εργαζομένων και ενδιαφερομένων κοινωνικών ομάδων, και την εγκαθίδρυση διαδικασιών δημοκρατικού ορισμού από τη βάση της κοινωνίας, τόσο του περιεχομένου των αναγκών, όσο και των ευρύτερων επιλογών για την ικανοποίησή τους.

Ο σχεδιασμός επομένως της ανασυγκρότησης της παραγωγικής βάσης, των κοινωνικών θεσμών και των περιβαλλοντικών πολιτικών, που δεν μπορεί παρά να βασιστεί σε θεσμικές λειτουργίες οι οποίες έρχονται σε ρήξη με τις λογικές του κεφαλαίου, θα είναι αναγκαστικά το αποτέλεσμα της ανάδειξης ενός νέου τύπου δομών έκφρασης πολιτικών επιλογών, που αν αναπτυχθούν θα εξελιχθούν σε μορφές δυαδικής εξουσίας. Η διαπραγμάτευση ενός νέου κοινωνικού συμβολαίου με το κεφάλαιο δεν έχει σήμερα κανένα νόημα, ενώ η μεταβολή εκ των άνω των κοινωνικών συμμαχιών τις οποίες υπηρετεί το κράτος, είναι αδύνατη χωρίς την οργανωμένη παρέμβαση των “από κάτω”, η οποία δεν θα αρκεστεί στη διατύπωση διεκδικήσεων, αλλά θα ορίσει ανάγκες, στόχους και μεθόδους για την επίτευξή τους, επιτυγχάνοντας συγχρόνως τη σύσταση νέων συμμαχιών και την αναμόρφωση των δημόσιων λειτουργιών. Θα πρόκειται για μια ριζική αναμόρφωση, καθώς οι δημόσιες υπηρεσίες θα πάψουν να υπηρετούν την υπάρχουσα κοινωνική ιεραρχία και τις μεθόδους εξασφάλισης της αναπαραγωγής της, αλλά θα υπηρετήσουν τον σχεδιασμό που προέκυψε από το συντονισμό δημοκρατικών αποφάσεων στη βάση της κοινωνίας, στην οποία ανήκουν και οι εργαζόμενοι σε αυτές τις υπηρεσίες, όπως και οι κοινωνικές ομάδες που εξυπηρετούνται από αυτές. Στο χώρο των ιδιωτικών επιχειρήσεων, η παρέμβαση των εργαζομένων μπορεί να πάρει τη μορφή της αυτοδιαχείρισης επιχειρήσεων που κλείνουν, του ελέγχου των επιλογών και των μεθόδων στο επίπεδο των επιχειρήσεων , ή και της διαπραγμάτευσης με εκπροσώπους των επιχειρηματιών, στο πλαίσιο του συντονισμού των πρωτοβουλιών της βάσης της κοινωνίας για τον σχεδιασμό των παραγωγικών, κοινωνικών και περιβαλλοντικών κατευθύνσεων πολιτικής.

Η μορφή που μπορεί να πάρει η δυναμική της διαμόρφωσης μορφών δυαδικής εξουσίας, η δημιουργία δηλαδή από κοινωνικά κινήματα, στο πλαίσιο της καπιταλιστικής οικονομίας και κοινωνίας, των δομών και θεσμών που περιλαμβάνουν τα βασικά χαρακτηριστικά του διάδοχου καθεστώτος και στηρίζονται σε κοινωνικές συμμαχίες που κάνουν δυνατή τη μετάβαση σε αυτό το καθεστώς, αποτελεί βασικό ζητούμενο της ανατρεπτικής στρατηγικής. Μέρος της παραδοσιακής αριστεράς δεν συμμερίζεται αυτή την προβληματική, ούτε δίνει απαντήσεις στα σχετικά ερωτήματα. Πρόκειται για οργανώσεις και ομάδες οι οποίες αφήνουν σε ένα μαύρο κουτί το πώς θα συνδεθούν κοινωνικά αιτήματα και μορφές οργάνωσης της ικανοποίησης αυτών των αιτημάτων, αλλά και συνεχιζόμενης έκφρασης των αναγκών και του ελέγχου της εξουσίας σε ένα νέο κοινωνικό σχηματισμό. Στην πραγματικότητα ξεκινούν από εκεί που άφησε το θέμα η Τρίτη Διεθνής, με την προσέγγιση της “επανάστασης” από την πλευρά της κατάληψης του υπάρχοντος κρατικού μηχανισμού, σύμφωνα με ένα μοντέλο που εφαρμόστηκε μεταπολεμικά στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης.

Σύμφωνα με αυτή την “κρατιστική” προσέγγιση δεν συνδέεται η διαδικασία της ανατροπής με τη διαδικασία επίτευξης κατακτήσεων των κινημάτων, ποσοτικών και θεσμικών, αλλά με μια διαδικασία επίτευξης της ιδεολογικής κυριαρχίας η οποία αναμένεται να επιτρέψει, με μεθόδους που είναι ασαφείς, την κατάληψη της εξουσίας και την εφαρμογή ενός προγράμματος του οποίου κανείς δεν περιγράφει τα χαρακτηριστικά. Η εμμονή αυτής της μερίδας της αριστεράς στο δίδυμο έξοδος απο το Ευρώ και στάση πληρωμών, αποτελεί τον κοινό παρονομαστή προσεγγίσεων που συνδυάζουν έναν ιδεολογικό ριζοσπαστισμό με την προγραμματική σύγχηση. Δεν κατανοεί οτι η διαπραγμάτευση με τους δανειστές θα είναι σε κάθε περίπτωση αναπόφευκτη και οτι το ζητούμενο είναι ένας συσχετισμός δυνάμεων που μόνο αν οικοδομηθεί σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο από τα ίδια τα κοινωνικά κινήματα μπορεί να ανατρέψει την κυριαρχία των δανειστών. Αυτή η προσέγγιση βασίζεται στην πεποίθηση οτι μπορεί να διαμορφωθεί ένα πολιτικό κίνημα κατά του Ευρώ και της ΕΕ, το οποίο όμως δεν θα βασίζεται σε ένα πρόγραμμα κάλυψης των αναγκών που είναι σήμερα ορατές, ή των αναγκών που θα προκύψουν με την έξοδο από το Ευρώ και τη στάση πληρωμών. Αγνοείται επομένως η ανάγκη να συγκροτηθούν κινήματα και να επιβληθούν πρακτικές, που θα προετοιμάσουν την κοινωνία για μια περίοδο σύγκρουσης και διαπραγμάτευσης με τους δανειστές και ανασυγκρότησης της οικονομίας και των κοινωνικών θεσμών με όρους κοινωνικής δικαιοσύνης, παραγωγικής επάρκειας και αποτελεσματικής στρατηγικής προστασίας του περιβάλλοντος.

5. Οι δυναμικές της Αλληλέγγυας Οικονομίας
Δεν μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι οι ως τώρα διαμορφωμένες δομές αλληλεγγύης, οι οποίες μπορεί να χαρακτηριστούν συστατικά μιας αλληλέγγυας οικονομίας, αποτελούν σήμερα μορφές δυαδικής εξουσίας. Μπορεί όμως κανείς να ισχυριστεί ότι η δυναμική αυτών των δομών αλληλέγγυας οικονομίας οδηγεί προς αυτή την κατεύθυνση. Κι αυτό διότι οι δομές αυτές εμπεριέχουν τα στοιχεία οργανωμένων κοινωνικών κινητοποιήσεων, οι οποίες θέτουν στόχους που επιδιώκουν να επηρεάσουν το ορισμό των αναγκών, τις νέες μεθόδους ικανοποίησής τους και τους τρόπους σύνδεσής τους με ευρύτερες πολιτικές. Τα κοινωνικά ιατρεία, οι προσφορές προϊόντων χωρίς μεσάζοντες, οι οργανωμένες αντιστάσεις σε περιβαλλοντικά ζητήματα, η υποστήριξη αστέγων ή ανέργων σε θέματα σίτισης ή στέγασης, αποτελούν υπαρκτές δραστηριότητες που έχουν ενταχθεί στις κοινωνικές κινητοποιήσεις και έχουν εκ των πραγμάτων θέσει ζητήματα προγραμματικών παρεμβάσεων σε όλους αυτούς τους τομείς.

Τα κοινωνικά ιατρεία που δημιουργήθηκαν για να καλύψουν τις ανάγκες πρωτοβάθμιας περίθαλψης ανασφάλιστων μεταναστών και ελλήνων εργαζομένων, λειτουργούν με την εθελοντική προσφορά εργασίας ιατρών, νοσηλευτών ή πολιτών, με δωρεές φαρμάκων και εξοπλισμού, και χρηματικές προσφορές ή εισπράξεις ειδικών εκδηλώσεων. Η δραστηριότητά τους αυτή δεν αναδεικνύει μόνο το πρόβλημα της ανασφάλιστης εργασίας, της ανεργίας, των αλλοδαπών χωρίς χαρτιά και της άρνησης από το δημόσιο της δωρεάν περίθαλψης για τις αντίστοιχες κατηγορίες ανθρώπων. Αναδεικνύει επίσης ένα σοβαρό έλλειμμα πρωτοβάθμιας περίθαλψης για το σύνολο του πληθυσμού. Τα μέτωπα που ανοίγονται, επομένως, απαιτούν την παράλληλη κινητοποίηση των συνδικαλιστικών οργανώσεων στον τομέα της υγείας, τη δραστηριοποίηση των ίδιων των ενδιαφερόμενων εργαζόμενων και πολιτών, και τον περαιτέρω συντονισμό δράσης όλων αυτών, για την επεξεργασία προγραμματικών στόχων σχετικά με την υγεία, τον χαρακτήρα και την ποιότητα των υπηρεσιών, τους αναγκαίους πόρους και τις ανάγκες σε υποδομές και προσωπικό. Ένας τέτοιος προσανατολισμός της συλλογικής δράσης, στην οποία θα πρέπει να συμμετάσχουν και οι υπάλληλοι του αρμόδιου υπουργείου, όπως και μελετητικές ομάδες του τομέα της υγείας, μπορεί να οδηγήσει τόσο στην επεξεργασία μιας εναλλακτικής πολιτικής, όσο και στη δημιουργία δομών με καθοριστικό ρόλο σε ό,τι αφορά το σχεδιασμό αυτής της πολιτικής.

Η οργάνωση της προσφοράς αγροτικών προϊόντων “χωρίς μεσάζοντες” είναι σήμερα μια ισχυρή τάση με στόχο τη μείωση των τιμών, και επομένως του κόστους της διατροφής σε όλη την Ελλάδα, ενώ συνδέεται και με δραστηριότητες προσφοράς δωρεάν προϊόντων σε ορισμένες κατηγορίες του πληθυσμού. Η περαιτέρω ανάπτυξη τέτοιων δικτύων είναι σημαντική, καθώς μπορεί να βρεθεί στο επίκεντρο των προσπαθειών για την κάλυψη άμεσων αναγκών σε περίπτωση ραγδαίας επιδείνωσης της ανεργίας και της μείωσης εισοδημάτων. Η προσφορά προϊόντων “χωρίς μεσάζοντες”, όμως, μπορεί να αποτελέσει και την κινητήρια δύναμη μιας ανταγωνιστικής προσφοράς εγχώριων προϊόντων, αλλά και της δυνατότητας να επηρεαστεί αυξητικά η εγχώρια παραγωγή απο την εγχώρια ζήτηση, με αποτέλεσμα την αύξηση της απασχόλησης στον αγροτικό τομέα και την θετική επίδραση επί της εξοικονόμησης καυσίμων. Η σταθεροποίηση των σχέσεων σε τοπικές κοινωνίες των παραγωγών και των καταναλωτών, μέσω αντίστοιχων οργανώσεων και της τοπικής αυτοδιοίκησης, μπορεί να αποτελέσει την οδό για το σχεδιασμό πολιτικής, για την κατά τόπους αγροτική παραγωγή και την ποιότητα των παραγόμενων προϊόντων.

Οι κινητοποιήσεις σε τοπικό επίπεδο εναντίον των φαραωνικών επενδύσεων στον τομέα των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, που καταστρέφουν φυσικούς πόρους και αλλοιώνουν χαρακτηριστικά ολόκληρων περιοχών, συνοδεύονται κατά κανόνα από επεξεργασίες εναλλακτικών προτάσεων σχετικά με τον ενεργειακό σχεδιασμό, στις οποίες συμμετέχουν συχνά ομάδες επιστημόνων των τοπικών πανεπιστημίων. Οι αντιδράσεις αυτές δεν λαμβάνουν τη μορφή απλών αρνήσεων. Είναι σαφές ότι όσοι κινητοποιούνται, συνειδητοποιούν τη σημασία του ενεργειακού σχεδιασμού και της σύνδεσής του τόσο με τα τοπικά ζητήματα προστασίας του περιβάλλοντος, όσο και με την πολιτική αντιμετώπισης της κλιματικής αλλαγής. Μπορούν έτσι να διαμορφωθούν νέου τύπου δομές έκφρασης της λαϊκής θέλησης σχετικά με τα περιβαλλοντικά ζητήματα, οι οποίες να συνδυάζουν τις δημοκρατικές διαδικασίες λήψης αποφάσεων, με την αξιοποίηση εμπειρογνωμοσύνης, και προοπτικά, το συντονισμό των προτάσεων σε ευρύτερες περιοχές και σε εθνικό επίπεδο.

Η προσφορά δωρεάν σίτισης σε ανέργους και αστέγους αποτελεί προνοιακή δραστηριότητα η οποία αναπτύσεται με γρήγορους ρυθμούς και θα χρειαστεί να αναπτυχθεί ακόμη περισσότερο στο προσεχές μέλλον. Είναι μια δραστηριότητα η οποία πρέπει να συνδυαστεί με δράσεις στον τομέα της στέγασης και της προσφοράς κοινών χώρων, ώστε να υποστηρίζεται όχι απλά η επιβίωση, αλλά και η κοινωνική ενεργοποίηση, σε δραστηριότητες αλληλεγγύης, και σε δραστηριότητες που έχουν σχέση με την πρόσβαση στον πολιτισμό και την εκπαίδευση. Η περίοδος που βρίσκεται μπροστά μας θα έχει να αντιμετωπίσει σοβαρά προβλήματα σε ότι αφορά την ανεργία και τη φτώχεια. Χρειάζεται να ενισχυθεί η δημιουργία ενός πανελλαδικού δικτύου τέτοιων παρεμβάσεων, οι οποίες θα έχουν τη δυνατότητα να αποτυπώσουν και να ικανοποιήσουν τις τοπικές ανάγκες, να κινητοποιήσουν τις τοπικές κοινωνίες, αλλά και να συμβάλουν στη διαμόρφωση εθνικής πολιτικής σε αυτό τον τομέα.

Παράλληλα, η ΒΙΟΜΕΤ στη Θεσσαλονίκη, η Δωδώνη στην Ήπειρο και η ΣΕΚΑΠ στη Θράκη, θέτουν το ζήτημα της αυτοδιαχείρισης απέναντι στην εγκατάλειψη παραγωγικών μονάδων από την εργοδοσία, ή την διαλυτική πορεία των Μνημονίων για τον παραγωγικό ιστό της χώρας. Ένα πλήθος συνεταιριστικών πρωτοβουλιών σε όλη την Ελλάδα, δείχνει οτι η οδός της οικονομικής δραστηριότητας που βασίζεται στις αρχές της αλληλέγγυας οικονομίας, του συνδυασμού δηλαδή ενός σκοπού που βρίσκεται εκτός των λογικών της αγοράς και της κεδροφορίας, και μεθόδων διοίκησης δημοκρατικών και εξισωτικών, έχει πλέον εγγραφεί στην ελληνική κοινωνία ως μια επιλογή που κινητοποιεί έναν αυξανόμενο αριθμό αριθμό ανθρώπων.

Οι πρωτοβουλίες αλληλέγγυας οικονομίας δεν αποτελούν στις σημερινές συνθήκες δραστηριότητες που έρχονται να συμπληρώσουν ανεπαρκείς δημόσιες λειτουργίες ή πολιτικές. Αποτελούν όμως τον μόνο τομέα δραστηριοτήτων όπου ανοικοδομούνται αλληλέγγυες πρακτικές απέναντι σε κρατικές πολιτικές που επιδιώκουν να καταστρέψουν, και καταστρέφουν, ό,τι θυμίζει κοινωνικούς θεσμούς του παρελθόντος. Με άλλα λόγια, η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα όπου εμφανώς πλέον οι κυρίαρχες στην Ευρώπη πολιτικές δεν είναι πολιτικές λιτότητας που μειώνουν μισθούς και κοινωνικές κατακτήσεις, αλλά είναι η χώρα όπου οι νεοφιλελεύθεροι πειραματισμοί έχουν πάει ως την εξαφάνιση των βασικών κοινωνικών θεσμών. Οι εργαζόμενοι και οι λαϊκές τάξεις στην Ελλάδα είναι λοιπόν υποχρεωμένοι να ακολουθήσουν την οδό των νέων μορφών αλληλέγγυας συσπείρωσης και της κοινωνικής εφευρετικότητας, που θα αποτελέσουν εκ των πραγμάτων την αιχμή των αντιστάσεων σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Πηγή: Αλληλεγγύη για όλους

Υπάρχει λόγος (*) :

Ανακοίνωση της Αριστερής Ενότητας για την ΔΑΠ-ΝΔΦΚ

"να βγάλουμε πολλούς συνέδρους στο συνέδριο της ΟΝΝΕΔ.."
(*) από την προεκλογική διαφήμιση της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ

Πόσες μα πόσες φορές σε διαδικασίες των φοιτητικών συλλόγων ή σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις δεν έχουμε ρωτήσει ή εγκαλέσει μέλη της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ για τη σχέση τους με τις υπόλοιπες ΔΑΠ και την ΟΝΝΕΔ, τη νεολαία της Νέας Δημοκρατίας. Η απάντηση που λαμβάνουμε όλες τις φορές είναι λίγο πολύ γνωστή: «Εδώ είναι ΔΑΠ Πολιτικών Μηχανικών, όχι ΔΑΠ ΠΑΠΕΙ» ή «Η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ είναι ανεξάρτητη από την ΟΝΝΕΔ δεν έχει καμία σχέση άρα δε φταίει για τα δεινά που προκαλεί η πολιτική της ΝΔ» ή «Η ΔΑΠ δεν έχει κόμματα από πίσω της σαν τους υπόλοιπους». Επιπλέον σε μια πρόσφατη καμπάνια της ΔΑΠ φιγουράρει το σύνθημα «Οι σύλλογοι πέρα από τα κόμματα». Μάλιστα…
Ανατρέχοντας λοιπόν κανείς στο site της ΟΝΝΕΔ, της νεολαίας της ΝΔ, βρίσκει τον εξής ενδιαφέροντα και μακροσκελή μαθηματικό τύπο που φαίνεται στη μέση περίπου της κάτωθι φωτογραφίας:

Μάλιστα και πάλι… Τι μας πληροφορεί εδώ η ΟΝΝΕΔ μέσω του κανονισμού του συνεδρίου της; Ότι η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ συμμετέχει στο συνέδριό της; Ότι για το συνέδριο της ΟΝΝΕΔ λαμβάνονται υπόψη τα αποτελέσματα των φοιτητικών εκλογών; Μα αφού δεν είναι ανεξάρτητη; Ή μήπως όχι;
Με λίγα λόγια νομίζουμε πως ο παραπάνω τύπος (μήκους κοντά 2 ολόκληρων σειρών) μας λέει τα εξής:
1. Η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ όχι μόνο δεν είναι ανεξάρτητη, αλλά είναι η οργάνωση σπουδάζουσας της ΟΝΝΕΔ.
Δηλαδή όλες οι αιτιάσεις των συναδέλφων ΔΑΠιτών περί ανεξαρτησίας τους από την ΟΝΝΕΔ, περί διαφοροποίησής τους από την πολιτική της ΝΔ και στήριξης άλλων κομμάτων είναι όλα απλά ψέματα στο βωμό της εξαπάτησης του φοιτητικού σώματος και της προβολής ενός προφίλ πιο αρεστού στους φοιτητικούς συλλόγους. Θα ψήφιζαν άραγε τόσοι πολλοί φοιτητές μία παράταξη που όλα τα μέλη της θα παραδέχονταν δημόσια ότι είναι στο ίδιο κόμμα με τον πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά, τον Άδωνη Γεωργιάδη, τον Μάκη Βορίδη, το «δημοκράτη» Τάκη Μπαλτάκο;
2. Η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ συνδέει με άμεσο τρόπο τα αποτελέσματα των φοιτητικών εκλογών και τον αριθμό των μελών του ψηφοδελτίου της με εσωτερικές διαδικασίες της ΟΝΝΕΔ
Όσο δυσνόητος κι αν αποδεικνύεται ο αλγόριθμος της ΟΝΕΔΔ μπορούμε να καταλήξουμε στο εξής συμπέρασμα: Όσες περισσότεροι ψήφοι στις φοιτητικές εκλογές για κάποια ΔΑΠ, τόσοι περισσότεροι σύνεδροι για τη ΔΑΠ αυτή στο συνέδριο της ΟΝΝΕΔ. Όσα περισσότερα μέλη της ΔΑΠ (δηλαδή ονόματα στο ψηφοδέλτιο) το ίδιο. Άρα το απολίτικο και πολλές φορές ανήθικο κυνήγι ψήφων των ΔΑΠιτών πέρα από τις περισσότερες έδρες στα Διοικητικά Συμβούλια των φοιτητικών συλλόγων με ότι κι αν αυτό γνωρίζουμε ότι συνεπάγεται, διεξάγεται και για έναν ακόμα λόγο: την κατανομή ισχύος στο εσωτερικό της ΟΝΝΕΔ, άρα και κατ’ επέκταση της ΝΔ. Κάθε ΔΑΠίτης εκμεταλλεύεται τις φοιτητικές εκλογές ώστε να φτιάξει τον μεγαλύτερο δυνατό προσωπικό του «στρατό» για τις ενδεχόμενες εσωτερικές διαδικασίες της ΟΝΝΕΔ.
Με βάση τα παραπάνω μπορούμε εύκολα να εξάγουμε μια απλουστευμένη μορφή του παραπάνω τύπου:
ΔΑΠΙΤΗΣ = ΟΝΝΕΔΙΤΗΣ = ΝΕΟΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ
Σε αυτό το σημείο θα θέλαμε να τονίσουμε τα εξής:
Πρώτον: Δεν πέφτουμε από τα σύννεφα με τις παραπάνω αποκαλύψεις. Η άμεση σχέση της ΔΑΠ με την ΟΝΝΕΔ και τη ΝΔ φαίνεται από την πολιτική στάση της ΔΑΠ τα τελευταία χρόνια εντός των συλλόγων: ενάντια στο κίνημα για τη μη αναθεώρηση του άρθρου 16 και την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων, ενάντια στο κίνημα για την ανατροπή του ν. Διαμαντοπούλου, ενάντια στους διοικητικούς που αγωνίζονταν για τη μη απομάκρυνσή τους από τα ιδρύματα (με τη δήθεν ανεξάρτητη πρωτοβουλία ανοιχτές σχολές που φιγουράρει στις επιτυχημένες δράσεις της ΟΝΝΕΔ στο site της), με πολλές θέσεις στο «Παιδεία 2020» ίδιες με αυτές της ΝΔ, με την απαξίωση των γενικών συνελεύσεων, με το στήσιμο πελατειακών δικτύων στις σχολές, με τη διαρκή υπεράσπιση των κυβερνητικών πολιτικών και με εκείνο το κλασσικό πλέον Δαπίτικο ύφος και ήθος που μας θυμίζει τους χειρότερους κυβερνητικούς χαρτογιακάδες.
Δεύτερον: Πέρα από το αλγόριθμο απόδειξης του γιατί ο κάθε Δαπίτης είναι και μέλος της νεολαίας της ΝΔ, υπάρχει και ένα πιο βαθύ πολιτικό ζήτημα. Η αντιμετώπιση των φοιτητικών εκλογών, ενός γενικά κεντρικού πολιτικού γεγονότος για την πανεπιστημιακή κοινότητα, ως τη βάση για τη διαμόρφωση συσχετισμών στο εσωτερικό της κυβερνητικής παράταξης. Την ίδια στιγμή που οι Δαπίτες μας καλούν να βγάλουμε τα κόμματα έξω από τις εκλογές, οι ίδιοι κατανέμουν τις θέσεις της νεολαίας τους με βάσει τα ποσοστά. Στην ουσία η άλλη όψη του προβλήματος είναι ότι πέρα από το γεγονός ότι οι Δαπίτες της σχολής σου είναι όλοι στα τσικό της ΝΔ, όταν ψηφίζεις ΔΑΠ-ΝΔΦΚ στην ουσία ψηφίζεις για τους εσωτερικούς συσχετισμούς της ΟΝΝΕΔ. Αθώα κίνητρα.
Τελικά: Ενόψει και των φοιτητικών εκλογών θα πρέπει να στείλουμε ένα ξεκάθαρο μήνυμα αποδοκιμασίας των πολιτικών της κυβέρνησης που διαλύουν τη δημόσια και δωρεάν παιδεία. Όλοι όσοι από εμάς ονειρεύονται ένα άλλο Πανεπιστήμιο πραγματικά δημόσιο και δωρεάν, όπου όλες οι αποφάσεις θα λαμβάνονται δημοκρατικά με ισότιμη συμμετοχή των φοιτητών στη λήψη τους, όσοι ονειρεύονται μια άλλη κοινωνία με αξιοπρεπή δουλειά για όλους μας δε θα πρέπει σε καμία περίπτωση να στελεχώσουν ψηφοδέλτια ή να ψηφίσουν ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, την παράταξης που ταυτίζεται εξ ορισμού της με την πολιτική της κυβέρνησης Σαμαρά, δηλαδή με την πολιτική ιδιωτικοποίησης και υποβάθμισης των Πανεπιστημίων.
ΝΑ ΜΑΥΡΙΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΟΝΝΕΔ ΠΟΥ ΚΑΤΕΒΑΙΝΕΙ ΣΤΙΣ ΦΟΙΤΗΚΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΩΣ ΔΑΠ-ΝΔΦΚ
ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟΥΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥΣ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ
ΥΓ : Επειδή είναι γνωστό ότι πέρα από ΟΝΝΕΔίτες είστε και γνωστοί δημοκράτες, ούτε να σας περάσει από το μυαλό ότι στις φετινές εκλογές θα συνεχίσετε τις παραδοσιακές σας πρακτικές είτε σε συλλόγους που αποτελούν παραδοσιακά κυβερνητικά κάστρα, είτε σε άλλους που νομίζετε ότι διεκδικείτε αυτοδυναμία. Ούτε να περνάει από το (ικανό μόνο για εσωκομματικού τύπου αλγόριθμους) μυαλό σας η παραμικρή νόθευση οποιουδήποτε αποτελέσματος

2ο Φεστιβάλ Αριστερής Ενότητας σχημάτων Αθήνας

Για δεύτερη χρονιά, τα σχήματα της Αριστερής Ενότητας Αθήνας στήνουν το δικό τους φεστιβάλ.

 

Μετά από τέσσερα χρόνια μνημονιακής πολιτικής , επίθεσης στην ελευθερία της έκφρασης και βίαιης καταστολής των αγώνων των εργαζομένων και της νεολαίας, εμείς δίνουμε τη δική μας απάντηση.

Οι κοινοί μας αγώνες και οι συλλογικές μας δράσεις δείχνουν τον δρόμο της ανατροπής. Μέσα σε ένα κλίμα αυταρχισμού και αποπολιτικοποίησης που καλλιεργείται από την κυρίαρχη αφήγηση μεταξύ άλλων και στους χώρους των πανεπιστημίων με φορείς τις παρατάξεις της ΔΑΠ – ΝΔΦΚ και της ΠΑΣΠ. Εμείς δημιουργούμε το δικό μας πολιτιστικό αντιπαράδειγμα.

Στις 2 και 3 Μαή όλοι οι δρόμοι οδηγούν στο θησείο.

• Την Παρασκευή 2 Μαίου από τις 16:00 τα σχήματα μας οργανώνουν workshops και εκδηλώσεις . Μετά τις 21:00, συναυλία με την Ματούλα Ζαμάνη και ακολουθεί πάρτι.

• Το Σάββατο 3 μαίου workshops στις 16:00 και Κεντρική Εκδήλωση με θέμα: «Ενάντια στην λιτότητα και τον αυταρχισμό με τους κοινούς μας αγώνες για την ανατροπή». Στις 18:30 παρεμβαίνει ο Γαβριήλ Σακελαρίδης, υποψήφιος δήμαρχος με την Ανοιχτή πόλη. Ακολουθεί ρεμπέτικο γλέντι.
  
  
  
  

  Απο το φεστιβάλ δεν θα μπορούσε να λείπει η Αρ.Εν. Γ.Π.Α.!

  
  

  Την Παρασκευή 2 Μάη στις 18:00! Συζητάμε για την συνεταιριστική και αλληλέγγυα οικονομία στη γεωργία.

  
  

  

  
  

  
  

   

Ανακοίνωση Αριστερής Ενότητας για τα γεγονότα της 8ης Απριλη στην ΑΣΟΕΕ

Αλληλεγγύη στους συλληφθέντες!

Την Τετάρτη 23 Απριλίου εκδικάζεται μετά από αναβολή η δίκη των 13 συλληφθέντων κατά την επιδρομή της αστυνομίας στην ΑΣΟΕΕ το πρωί της 8ης Απριλίου.

Την Τρίτη 8 Απριλίου γύρω στις 11:00 το πρωί ομάδα από είκοσι Χρυσαυγίτες με αντικείμενα στα χέρια επιτίθεται σε μετανάστες μικροπωλητές που βρίσκονται έξω από την ΑΣΟΕΕ και προσπαθεί να αποκλείσει ανεπιτυχώς την είσοδο του Πανεπιστημίου. Λίγο αργότερα η επίθεση των Χρυσαυγιτών ενισχύεται από ασφαλίτες, Δελτάδες και ΜΑΤ, εξαπολύοντας ανθρωποκυνηγητό στην περιοχή, κατά το οποίο χτυπάνε κόσμο αδιάκριτα και τελικά συλλαμβάνουν ένα φοιτητή και 12 μετανάστες. Το απόγευμα της ίδιας ημέρας πραγματοποιείται από πλήθος κόσμου πορεία διαμαρτυρίας προς το Α.Τ. Κυψέλης, η οποία ανακόπτεται από την αστυνομία και καταλήγει σε συγκέντρωση στην πλατεία Αμερικής. Το πρωί της επόμενης μέρας οι συλληφθέντες οδηγούνται στα δικαστήρια με τις κατηγορίες της αντίστασης κατά της αρχής, των απλών σωματικών βλαβών και του παράνομου εμπορίου, ενώ ταυτόχρονα η αστυνομία πραγματοποιεί τρομοεισβολή στα σπίτια των συλληφθέντων χωρίς παρουσία εισαγγελέα και χωρίς τελικά να βρει κάτι το επιβαρυντικό. Η δίκη αναβάλλεται για την Τετάρτη 23 Απριλίου, αλλά με απόφαση της αστυνομίας διατάσσεται η κράτηση των 12 μεταναστών, απ' τους οποίους οι 6 κρατούνται στο Α.Τ. Ομόνοιας και οι υπόλοιποι 6 στην Αμυγδαλέζα, ενώ ο Έλληνας φοιτητής αφήνεται ελεύθερος. Θεωρείται απαραίτητο να σημειώσουμε ότι 8 από τους μετανάστες διέμεναν νόμιμα στη χώρα ως αιτούντες πολιτικό άσυλο.

Οι αστυνομικές επιχειρήσεις-επιθέσεις στο χώρο της ΑΣΟΕΕ αποτελούν, εδώ και πολύ καιρό, καθημερινότητα για τον κόσμο του πανεπιστημίου. Λίγες μέρες μετά τη ρήψη κρότου λάμψης μέσα στο κτίριο από τα ΜΑΤ, ακόλουθησε η σύλληψη ενός φοιτητή και 12 μεταναστών. Η κατάσταση που επικρατεί εδώ και τόσο καιρό στην ΑΣΟΕΕ είναι άμεση συνάρτηση της γενικότερης αύξησης της καταστολής στον καιρό των Μνημονίων και της έξαρσης του νεοφιλελευθερισμού. Η κουλτούρα του φόβου διαιωνίζεται, με μόνο στόχο την εμπέδωση του δόγματος νόμου και τάξης ως αυτονόητου με στόχο μια κοινωνία που θα παραμείνει άβουλη απέναντι στον προοθούμενο κοινωνικό κανιβαλισμό. Τα πρώτα θύματα αυτών των πρακτικών είναι οι μετανάστες, οι οποίοι παλεύουν καθημερινά για να καταφέρουν να επιβιώσουν και έρχονται αντιμέτωποι με ρατσιστικές επιθέσεις και επιχειρήσεις "σκούπα". Ακολουθεί, οποιοσδήποτε τολμά να αντισταθεί. Σε λιγότερο από μια βδομάδα θα ξαναρχίσει η λειτουργία του πανεπιστημίου και μέλλεται η συνέχεια.

Καλούμε την Τετάρτη στις 23 Απριλίου στις 12:00 μμ στα δικαστήρια της Ευελπίδων, όπου δικάζονται οι 13 συλληφθέντες,για να μην περάσει η ρατσιστική στοχοποίηση εις βάρος των μεταναστών και όσων στέκονται αλληλέγγυοι σε αυτούς. Η επίθεση στις ζωές μας, ο φόβος, ο αυταρχισμός και η καταστολή θα σταματήσουν, όταν εμείς πάρουμε τη κατάσταση στα χέρια μας!

Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας!

Ανακοίνωση Αρ.Εν. για την πρόταση της ΟΝΝΕΔ για πανεπιστημιακή αστυνομία

H ανακοίνωση της ΟΝΝΕΔ που προτείνει την δημιουργία πανεπιστημιακής αστυνομίας έπειτα από το περιστατικό βίας στο ΠΑ.ΜΑΚ. κάθε άλλο παρά κεραυνός εν αιθρία ήταν για εμάς. Είναι σύνηθες η νεολαία της κυβέρνησης αλλά και η φοιτητική της παράταξη να επιλέγουν να αναφέρονται στο πανεπιστήμιο μόνο για ζητήματα ασφάλειας, όπως έχουν κάνει και στο παρελθόν εισηγούμενοι την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου, αποτελώντας τον εκφωνητή της αυταρχικής μνημονιακής πολιτικής μέσα στα πανεπιστήμια. Την ίδια ακριβώς στιγμή που η ΟΝΝΕΔ επιλέγει, απολύτως σκόπιμα και συνειδητά, να αναφερθεί σε ζητήματα τάξης και ασφάλειας, παραλείπει για άλλη μια φορά να μιλήσει για την επίθεση που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια στο δημόσιο πανεπιστήμιο μέσα από τον νόμο Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου, το σχέδιο Αθηνά, τις απολύσεις των διοικητικών υπαλλήλων σε ΕΚΠΑ και ΕΜΠ, την διαρκή υποβάθμιση του πανεπιστημίου, την υποστελέχωσή του και τη συρρίκνωση της κρατικής χρηματοδότησης (-60% τα τελευταία 3 χρόνια).

Δυστυχώς για την ΟΝΝΕΔ όλοι κρίνονται για αυτά που λένε αλλά και για όσα παραλείπουν. Η παράταξη της Νέας Δημοκρατίας μέσα στα πανεπιστήμια, η ΔΑΠ, έχει επιλέξει επανειλημμένα να σιωπήσει μπροστά στην επίθεση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση αποδεικνύοντας με τον καλύτερο τρόπο τον ρόλο που επιτελεί καθημερινά στις σχολές: αποτελεί τον συμπυκνωτή της μνημονιακής επίθεσης μέσα στα πανεπιστήμια στηρίζοντας σιωπηλά την εφαρμογή της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης. Η ΔΑΠ πρώτα συμφωνεί με την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου, έπειτα δημιουργεί καμπάνιες για το πανεπιστήμιο της αγοράς που ονειρεύεται μέσα από το «Παιδεία 2020» και ανησυχεί για το μέλλον των σπουδών μας και των μαθημάτων μας την περίοδο της απεργίας των διοικητικών με το σάιτ «Ανοίξτε τις σχολές». Τελευταίο δημιούργημα είναι η καμπάνια «Σύλλογοι πέρα από τα κόμματα» όπου η φοιτητική παράταξη της ΝΔ ευαγγελίζεται ένα πανεπιστήμιο-κέντρο κατάρτισης με αστυνόμευση στις σχολές την ίδια στιγμή που πριν από λίγο καιρό απολύθηκαν εκατοντάδες πανεπιστημιακοί φύλακες.

Όλα αυτά σε συνάρτηση με την βασική της σταθερά που είναι να υποβοηθά την εφαρμογή της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης, που υλοποιεί η συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, απονεκρώνοντας τους φοιτητικούς συλλόγους και τις συλλογικές διαδικασίες, χρησιμοποιώντας όλες της τις δυνάμεις προκειμένου να μην γίνονται γενικές συνελεύσεις στα πανεπιστήμια διευκολύνοντας την κυβέρνηση στο έργο διάλυσης του δημόσιου δωρεάν πανεπιστημίου. Παράλληλα, δεν είναι δυνατόν να ξεχάσουμε τις πρακτικές που υιοθετεί μέχρι τώρα η ΔΑΠ για να διατηρεί την κυριαρχία της εντός των σχολών με τους τραμπουκισμούς, την νοθεία στις φοιτητικές εκλογές και την κατά καιρούς εμφάνιση μπράβων μέσα στους πανεπιστημιακούς χώρους για να εκφοβίσουν και να καταστείλουν τις διεκδικήσεις των φοιτητών.

Για εμάς η αστυνομία και οι μηχανισμοί καταστολής δεν έχουν καμία θέση στα Πανεπιστημιακά ιδρύματα. Τα περιστατικά βίας οφείλουν να συζητιούνται και να λύνονται μέσα και από ολόκληρη την πανεπιστημιακή κοινότητα. Είμαστε άλλωστε κατ’ εξακολούθηση μάρτυρες των υπηρεσιών της ΕΛ.ΑΣ. στην δημοκρατία, με το ξύλο και την καταστολή να αποτελούν την μοναδική απάντηση σε κάθε μορφής αντίστασης. Εξ’ άλλου τα σώματα ασφαλείας έχουν ήδη πολύ βαρύ πρόγραμμα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, στα υπουργεία δέρνοντας καθαρίστριες κι έξω απ’ τα σχολεία στοχοποιώντας μαθητές και δασκάλους. Τί νόημα έχει λοιπόν να φυλάνε τις «μειοψηφίες» που τολμάνε να κολλάνε μέχρι και αυτοκόλλητα στις πόρτες υπουργών;

Σε μία περίοδο που όλα τα Πανεπιστήμια είναι μια αντανάκλαση της μνημονιακής ερήμου που επικρατεί στην κοινωνία, με ιδρύματα να συζητούν σοβαρά την αναστολή της λειτουργίας τους λόγω υποχρηματοδότησης κι έλλειψης προσωπικού, όταν όλοι οι πανεπιστημιακοί φύλακες έχουν απολυθεί, η ΟΝΝΕΔ αποδεικνύει πως η φαυλότητα δεν έχει πάτο, βρίσκοντας την ευκαιρία να επικαιροποιήσει τις απόψεις της πάνω στο γνωστό δόγμα «τάξη και ασφάλεια» μέσα στα ιδρύματα. Ο στόχος της διττός. Αφενός να κατασταλούν και οι τελευταίοι θύλακες δημοκρατίας και αντίστασης του φοιτητικού κινήματος στη λαίλαπα των μνημονίων, αφετέρου να προχωρήσει η αυταρχικοποίηση μέσα στη σχολές που είναι βασικός όρος για την νέα συνθήκη ομαλότητας και σιωπής που θέλουν να δημιουργήσουν.

Εμείς από την μεριά μας θα συνεχίσουμε να δημιουργούμε χώρους δημοκρατίας και ελεύθερης έκφρασης, αντιλαμβανόμενοι την ανάγκη το πανεπιστήμιο να είναι ένας ζωντανός κοινωνικός χώρος για τους φοιτητές και τις φοιτήτριες και να αντιστεκόμαστε στη βία και την καταστολή που δέχονται όσοι-ες πλήττονται και αγωνίζονται. Τους αγώνες μας ενάντια σε ό,τι καταστρέφει τις ζωές μας θα πρέπει να τους εμβαθύνουμε δημοκρατικά και να τους αναβαθμίσουμε μέσω της αλληλεγγύης προκειμένου να είναι νικηφόροι. Μπορούμε να ορίσουμε θετικά την καθημερινότητά μας, μπορούμε να ζήσουμε αλλιώς!

Ημερομηνία λήξης για την ελληνική κτηνοτροφία

Δεν εκπλήσσει ότι κυβέρνηση και τρόικα επιλέγουν να δώσουν τη χαριστική βολή στους έλληνες αγελαδοτρόφους –η διάλυση των παραγωγικών δομών της χώρας είναι βασικός στόχος του Μνημονίου. - See more at: http://left.gr/news/imerominia-lixis-gia-tin-elliniki-ktinotrofia#sthash.ZLBp4spX.dpuf

Δεν εκπλήσσει ότι κυβέρνηση και τρόικα επιλέγουν να δώσουν τη χαριστική βολή στους έλληνες αγελαδοτρόφους –η διάλυση των παραγωγικών δομών της χώρας είναι βασικός στόχος του Μνημονίου.

«Φρέσκο γάλα δέκα ημερών». Η αυθόρμητη αντίδραση στο άκουσμα της φράσης είναι ότι εδώ κάτι δεν πάει καλά. Πώς μπορεί να είναι φρέσκο μετά από δέκα μέρες; Η βιομηχανία τροφίμων μάς έχει συνηθίσει βέβαια σε μια γλώσσα που θυμίζει Όργουελ: ένα κίτρινο υγρό εμφανίζεται ως χυμός πορτοκαλιών που μόλις έχουν κοπεί από το δέντρο, κι ένα ψωραλέο κατεψυγμένο κατασκεύασμα αποκαλείται ζουμερό μπιφτέκι από λαχταριστό μοσχαρίσιο κιμά. Την ξέρουμε τη βιομηχανία τροφίμων και σε μεγάλο βαθμό την έχουμε συνηθίσει. Αλλά «φρέσκο» δέκα ημερών; Αυτό πάει πολύ.

Οι αυθόρμητες αντιδράσεις δεν είναι κατ’ ανάγκη ορθές. Το προφανές δεν είναι πάντοτε αληθές. Ωστόσο, αυτή τη φορά η αίσθηση ότι κάτι δεν πάει καλά με το «φρέσκο γάλα δέκα ημερών, είναι ορθή. Κατ’ αρχάς το γάλα που διαρκεί δέκα ημέρες έχει μειωμένη θρεπτική αξία, λόγω διαφορετικής επεξεργασίας από αυτό που πίνουμε σήμερα. Εννοείται ότι δεν ενέχει κάποιο κίνδυνο, αλλά δεν είναι και της ίδιας ποιοτικής στάθμης –πράγμα που «ξεχνάνε» να αναφέρουν οι ιθύνοντες της κυβέρνησης, της τρόικας και του ΟΟΣΑ.

Η απόφαση για επανακαθορισμό του «φρέσκου» γάλακτος ανοίγει το δρόμο για μαζικές εισαγωγές από το εξωτερικό, ιδιαίτερα από χώρες με μεγάλη παραγωγή και πιο φτηνό κόστος. Σήμερα κάτι τέτοιο δεν είναι δυνατό λόγω του περιορισμού της σύντομης ημερομηνίας λήξης. Δεν προκαλεί έκπληξη ότι η κυβέρνηση και η τρόικα για πολλοστή φορά κάνουν την πιο επιβαρυντική για το περιβάλλον επιλογή –ας σκεφτούμε απλά ποιο είναι το ενεργειακό αποτύπωμα της μαζικής οδικής μεταφοράς γάλακτος από την Ολλανδία… Έτσι κι αλλιώς, η κλιματική αλλαγή είναι άγνωστη έννοια για την κυβέρνηση. Λες και η οικολογική κρίση δεν είναι τόσο πιεστική όσο η  οικονομική.

Ούτε βέβαια εκπλήσσει ότι  κυβέρνηση και τρόικα επιλέγουν να δώσουν τη χαριστική βολή στους έλληνες αγελαδοτρόφους –η διάλυση των παραγωγικών δομών της χώρας είναι βασικός στόχος του Μνημονίου. Οι έλληνες παραγωγοί σε καμιά περίπτωση δεν μπορούν να αντιμετωπίζουν τον ανταγωνισμό από το εξωτερικό. Η Ελλάδα έχει μικρή παραγωγή και το κόστος είναι υψηλό, αφού η κυβέρνηση δεν κάνει τίποτα για την τιμή της ενέργειας και των ζωοτροφών. Τα μειονεκτήματα της ελληνικής παραγωγής μέχρι τώρα αντισταθμίζονταν από την  ποιότητα του προϊόντος και την προστασία από τις εισαγωγές που παρείχε η σύντομη ημερομηνία λήξης. Με τη συμφωνία κυβέρνησης τρόικας η κατάσταση ανατρέπεται πλήρως.

Ποιοι κερδίζουν; Η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι οι καταναλωτές θα βγουν κερδισμένοι από τη μειωμένη τιμή του τελικού προϊόντος. Όμως όπως ήδη είπαμε, το γάλα των 10 ημερών δεν είναι ίδιο με αυτό των 5, όποτε συγκρίνονται ανόμοια πράγματα. Επίσης, η μείωση της τιμής θα είναι τόσο μικτή που δεν θα κάνει τη διαφορά στον οικογενειακό προϋπολογισμό. Αν όντως ενδιαφερόταν η κυβέρνηση για τον καταναλωτή θα έσπαγε τις πρακτικές καρτέλ των γαλακτοβιομηχανιών που κρατάνε ψηλά τις τιμές, και θα επιδοτούσε την τιμή του γάλακτος (ως είδους απαραίτητου για την επιβίωση) για τους αδύναμους οικονομικά. Η κυβέρνηση και η τρόικα δεν ενδιαφέρονται για τον καταναλωτή. Αυτό που τους νοιάζει είναι να κάνουν έναν ακόμα δώρο στις γαλακτοβιομηχανίες (εγχώριες και πολυεθνικές) δίνοντας τους τη δυνατότητα πρόσβασης σε φτηνή πρώτη ύλη και απαλλάσσοντας τες από τη διατήρηση δαπανηρών δικτύων συλλογής ελληνικού γάλακτος. Τι κι αν καταστραφούν οι κτηνοτρόφοι; Τι κι αν αποδιαρθρωθεί ακόμα περισσότερο η παραγωγική δομή της χώρας; Τα πάντα πρέπει να θυσιαστούν στο βωμό των μεγάλων συμφερόντων.

Εναπόκειται στους πολίτες να απαντήσουν αν το γάλα των δέκα ημερών μπορεί να λέγεται φρέσκο. Και κυρίως αν θα πρέπει να συνεχίσει να υπάρχει αγροτική παραγωγή στην Ελλάδα.

Πηγη: left.gr

«Φρέσκο γάλα δέκα ημερών». Η αυθόρμητη αντίδραση στο άκουσμα της φράσης είναι ότι εδώ κάτι δεν πάει καλά. Πώς μπορεί να είναι φρέσκο μετά από δέκα μέρες; Η βιομηχανία τροφίμων μάς έχει συνηθίσει βέβαια σε μια γλώσσα που θυμίζει Όργουελ: ένα κίτρινο υγρό εμφανίζεται ως χυμός πορτοκαλιών που μόλις έχουν κοπεί από το δέντρο, κι ένα ψωραλέο κατεψυγμένο κατασκεύασμα αποκαλείται ζουμερό μπιφτέκι από λαχταριστό μοσχαρίσιο κιμά. Την ξέρουμε τη βιομηχανία τροφίμων και σε μεγάλο βαθμό την έχουμε συνηθίσει. Αλλά «φρέσκο» δέκα ημερών; Αυτό πάει πολύ.
Οι αυθόρμητες αντιδράσεις δεν είναι κατ’ ανάγκη ορθές. Το προφανές δεν είναι πάντοτε αληθές. Ωστόσο, αυτή τη φορά η αίσθηση ότι κάτι δεν πάει καλά με το «φρέσκο γάλα δέκα ημερών, είναι ορθή. Κατ’ αρχάς το γάλα που διαρκεί δέκα ημέρες έχει μειωμένη θρεπτική αξία, λόγω διαφορετικής επεξεργασίας από αυτό που πίνουμε σήμερα. Εννοείται ότι δεν ενέχει κάποιο κίνδυνο, αλλά δεν είναι και της ίδιας ποιοτικής στάθμης –πράγμα που «ξεχνάνε» να αναφέρουν οι ιθύνοντες της κυβέρνησης, της τρόικας και του ΟΟΣΑ.
Η απόφαση για επανακαθορισμό του «φρέσκου» γάλακτος ανοίγει το δρόμο για μαζικές εισαγωγές από το εξωτερικό, ιδιαίτερα από χώρες με μεγάλη παραγωγή και πιο φτηνό κόστος. Σήμερα κάτι τέτοιο δεν είναι δυνατό λόγω του περιορισμού της σύντομης ημερομηνίας λήξης. Δεν προκαλεί έκπληξη ότι η κυβέρνηση και η τρόικα για πολλοστή φορά κάνουν την πιο επιβαρυντική για το περιβάλλον επιλογή –ας σκεφτούμε απλά ποιο είναι το ενεργειακό αποτύπωμα της μαζικής οδικής μεταφοράς γάλακτος από την Ολλανδία… Έτσι κι αλλιώς, η κλιματική αλλαγή είναι άγνωστη έννοια για την κυβέρνηση. Λες και η οικολογική κρίση δεν είναι τόσο πιεστική όσο η  οικονομική.
Ούτε βέβαια εκπλήσσει ότι  κυβέρνηση και τρόικα επιλέγουν να δώσουν τη χαριστική βολή στους έλληνες αγελαδοτρόφους –η διάλυση των παραγωγικών δομών της χώρας είναι βασικός στόχος του Μνημονίου. Οι έλληνες παραγωγοί σε καμιά περίπτωση δεν μπορούν να αντιμετωπίζουν τον ανταγωνισμό από το εξωτερικό. Η Ελλάδα έχει μικρή παραγωγή και το κόστος είναι υψηλό, αφού η κυβέρνηση δεν κάνει τίποτα για την τιμή της ενέργειας και των ζωοτροφών. Τα μειονεκτήματα της ελληνικής παραγωγής μέχρι τώρα αντισταθμίζονταν από την  ποιότητα του προϊόντος και την προστασία από τις εισαγωγές που παρείχε η σύντομη ημερομηνία λήξης. Με τη συμφωνία κυβέρνησης τρόικας η κατάσταση ανατρέπεται πλήρως.
Ποιοι κερδίζουν; Η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι οι καταναλωτές θα βγουν κερδισμένοι από τη μειωμένη τιμή του τελικού προϊόντος. Όμως όπως ήδη είπαμε, το γάλα των 10 ημερών δεν είναι ίδιο με αυτό των 5, όποτε συγκρίνονται ανόμοια πράγματα. Επίσης, η μείωση της τιμής θα είναι τόσο μικτή που δεν θα κάνει τη διαφορά στον οικογενειακό προϋπολογισμό. Αν όντως ενδιαφερόταν η κυβέρνηση για τον καταναλωτή θα έσπαγε τις πρακτικές καρτέλ των γαλακτοβιομηχανιών που κρατάνε ψηλά τις τιμές, και θα επιδοτούσε την τιμή του γάλακτος (ως είδους απαραίτητου για την επιβίωση) για τους αδύναμους οικονομικά. Η κυβέρνηση και η τρόικα δεν ενδιαφέρονται για τον καταναλωτή. Αυτό που τους νοιάζει είναι να κάνουν έναν ακόμα δώρο στις γαλακτοβιομηχανίες (εγχώριες και πολυεθνικές) δίνοντας τους τη δυνατότητα πρόσβασης σε φτηνή πρώτη ύλη και απαλλάσσοντας τες από τη διατήρηση δαπανηρών δικτύων συλλογής ελληνικού γάλακτος. Τι κι αν καταστραφούν οι κτηνοτρόφοι; Τι κι αν αποδιαρθρωθεί ακόμα περισσότερο η παραγωγική δομή της χώρας; Τα πάντα πρέπει να θυσιαστούν στο βωμό των μεγάλων συμφερόντων.
Εναπόκειται στους πολίτες να απαντήσουν αν το γάλα των δέκα ημερών μπορεί να λέγεται φρέσκο. Και κυρίως αν θα πρέπει να συνεχίσει να υπάρχει αγροτική παραγωγή στην Ελλάδα.
- See more at: http://left.gr/news/imerominia-lixis-gia-tin-elliniki-ktinotrofia#sthash.ZLBp4spX.dpuf

«Φρέσκο γάλα δέκα ημερών». Η αυθόρμητη αντίδραση στο άκουσμα της φράσης είναι ότι εδώ κάτι δεν πάει καλά. Πώς μπορεί να είναι φρέσκο μετά από δέκα μέρες; Η βιομηχανία τροφίμων μάς έχει συνηθίσει βέβαια σε μια γλώσσα που θυμίζει Όργουελ: ένα κίτρινο υγρό εμφανίζεται ως χυμός πορτοκαλιών που μόλις έχουν κοπεί από το δέντρο, κι ένα ψωραλέο κατεψυγμένο κατασκεύασμα αποκαλείται ζουμερό μπιφτέκι από λαχταριστό μοσχαρίσιο κιμά. Την ξέρουμε τη βιομηχανία τροφίμων και σε μεγάλο βαθμό την έχουμε συνηθίσει. Αλλά «φρέσκο» δέκα ημερών; Αυτό πάει πολύ.
Οι αυθόρμητες αντιδράσεις δεν είναι κατ’ ανάγκη ορθές. Το προφανές δεν είναι πάντοτε αληθές. Ωστόσο, αυτή τη φορά η αίσθηση ότι κάτι δεν πάει καλά με το «φρέσκο γάλα δέκα ημερών, είναι ορθή. Κατ’ αρχάς το γάλα που διαρκεί δέκα ημέρες έχει μειωμένη θρεπτική αξία, λόγω διαφορετικής επεξεργασίας από αυτό που πίνουμε σήμερα. Εννοείται ότι δεν ενέχει κάποιο κίνδυνο, αλλά δεν είναι και της ίδιας ποιοτικής στάθμης –πράγμα που «ξεχνάνε» να αναφέρουν οι ιθύνοντες της κυβέρνησης, της τρόικας και του ΟΟΣΑ.
Η απόφαση για επανακαθορισμό του «φρέσκου» γάλακτος ανοίγει το δρόμο για μαζικές εισαγωγές από το εξωτερικό, ιδιαίτερα από χώρες με μεγάλη παραγωγή και πιο φτηνό κόστος. Σήμερα κάτι τέτοιο δεν είναι δυνατό λόγω του περιορισμού της σύντομης ημερομηνίας λήξης. Δεν προκαλεί έκπληξη ότι η κυβέρνηση και η τρόικα για πολλοστή φορά κάνουν την πιο επιβαρυντική για το περιβάλλον επιλογή –ας σκεφτούμε απλά ποιο είναι το ενεργειακό αποτύπωμα της μαζικής οδικής μεταφοράς γάλακτος από την Ολλανδία… Έτσι κι αλλιώς, η κλιματική αλλαγή είναι άγνωστη έννοια για την κυβέρνηση. Λες και η οικολογική κρίση δεν είναι τόσο πιεστική όσο η  οικονομική.
Ούτε βέβαια εκπλήσσει ότι  κυβέρνηση και τρόικα επιλέγουν να δώσουν τη χαριστική βολή στους έλληνες αγελαδοτρόφους –η διάλυση των παραγωγικών δομών της χώρας είναι βασικός στόχος του Μνημονίου. Οι έλληνες παραγωγοί σε καμιά περίπτωση δεν μπορούν να αντιμετωπίζουν τον ανταγωνισμό από το εξωτερικό. Η Ελλάδα έχει μικρή παραγωγή και το κόστος είναι υψηλό, αφού η κυβέρνηση δεν κάνει τίποτα για την τιμή της ενέργειας και των ζωοτροφών. Τα μειονεκτήματα της ελληνικής παραγωγής μέχρι τώρα αντισταθμίζονταν από την  ποιότητα του προϊόντος και την προστασία από τις εισαγωγές που παρείχε η σύντομη ημερομηνία λήξης. Με τη συμφωνία κυβέρνησης τρόικας η κατάσταση ανατρέπεται πλήρως.
Ποιοι κερδίζουν; Η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι οι καταναλωτές θα βγουν κερδισμένοι από τη μειωμένη τιμή του τελικού προϊόντος. Όμως όπως ήδη είπαμε, το γάλα των 10 ημερών δεν είναι ίδιο με αυτό των 5, όποτε συγκρίνονται ανόμοια πράγματα. Επίσης, η μείωση της τιμής θα είναι τόσο μικτή που δεν θα κάνει τη διαφορά στον οικογενειακό προϋπολογισμό. Αν όντως ενδιαφερόταν η κυβέρνηση για τον καταναλωτή θα έσπαγε τις πρακτικές καρτέλ των γαλακτοβιομηχανιών που κρατάνε ψηλά τις τιμές, και θα επιδοτούσε την τιμή του γάλακτος (ως είδους απαραίτητου για την επιβίωση) για τους αδύναμους οικονομικά. Η κυβέρνηση και η τρόικα δεν ενδιαφέρονται για τον καταναλωτή. Αυτό που τους νοιάζει είναι να κάνουν έναν ακόμα δώρο στις γαλακτοβιομηχανίες (εγχώριες και πολυεθνικές) δίνοντας τους τη δυνατότητα πρόσβασης σε φτηνή πρώτη ύλη και απαλλάσσοντας τες από τη διατήρηση δαπανηρών δικτύων συλλογής ελληνικού γάλακτος. Τι κι αν καταστραφούν οι κτηνοτρόφοι; Τι κι αν αποδιαρθρωθεί ακόμα περισσότερο η παραγωγική δομή της χώρας; Τα πάντα πρέπει να θυσιαστούν στο βωμό των μεγάλων συμφερόντων.
Εναπόκειται στους πολίτες να απαντήσουν αν το γάλα των δέκα ημερών μπορεί να λέγεται φρέσκο. Και κυρίως αν θα πρέπει να συνεχίσει να υπάρχει αγροτική παραγωγή στην Ελλάδα.
- See more at: http://left.gr/news/imerominia-lixis-gia-tin-elliniki-ktinotrofia#sthash.ZLBp4spX.dpuf

«Φρέσκο γάλα δέκα ημερών». Η αυθόρμητη αντίδραση στο άκουσμα της φράσης είναι ότι εδώ κάτι δεν πάει καλά. Πώς μπορεί να είναι φρέσκο μετά από δέκα μέρες; Η βιομηχανία τροφίμων μάς έχει συνηθίσει βέβαια σε μια γλώσσα που θυμίζει Όργουελ: ένα κίτρινο υγρό εμφανίζεται ως χυμός πορτοκαλιών που μόλις έχουν κοπεί από το δέντρο, κι ένα ψωραλέο κατεψυγμένο κατασκεύασμα αποκαλείται ζουμερό μπιφτέκι από λαχταριστό μοσχαρίσιο κιμά. Την ξέρουμε τη βιομηχανία τροφίμων και σε μεγάλο βαθμό την έχουμε συνηθίσει. Αλλά «φρέσκο» δέκα ημερών; Αυτό πάει πολύ.
Οι αυθόρμητες αντιδράσεις δεν είναι κατ’ ανάγκη ορθές. Το προφανές δεν είναι πάντοτε αληθές. Ωστόσο, αυτή τη φορά η αίσθηση ότι κάτι δεν πάει καλά με το «φρέσκο γάλα δέκα ημερών, είναι ορθή. Κατ’ αρχάς το γάλα που διαρκεί δέκα ημέρες έχει μειωμένη θρεπτική αξία, λόγω διαφορετικής επεξεργασίας από αυτό που πίνουμε σήμερα. Εννοείται ότι δεν ενέχει κάποιο κίνδυνο, αλλά δεν είναι και της ίδιας ποιοτικής στάθμης –πράγμα που «ξεχνάνε» να αναφέρουν οι ιθύνοντες της κυβέρνησης, της τρόικας και του ΟΟΣΑ.
Η απόφαση για επανακαθορισμό του «φρέσκου» γάλακτος ανοίγει το δρόμο για μαζικές εισαγωγές από το εξωτερικό, ιδιαίτερα από χώρες με μεγάλη παραγωγή και πιο φτηνό κόστος. Σήμερα κάτι τέτοιο δεν είναι δυνατό λόγω του περιορισμού της σύντομης ημερομηνίας λήξης. Δεν προκαλεί έκπληξη ότι η κυβέρνηση και η τρόικα για πολλοστή φορά κάνουν την πιο επιβαρυντική για το περιβάλλον επιλογή –ας σκεφτούμε απλά ποιο είναι το ενεργειακό αποτύπωμα της μαζικής οδικής μεταφοράς γάλακτος από την Ολλανδία… Έτσι κι αλλιώς, η κλιματική αλλαγή είναι άγνωστη έννοια για την κυβέρνηση. Λες και η οικολογική κρίση δεν είναι τόσο πιεστική όσο η  οικονομική.
Ούτε βέβαια εκπλήσσει ότι  κυβέρνηση και τρόικα επιλέγουν να δώσουν τη χαριστική βολή στους έλληνες αγελαδοτρόφους –η διάλυση των παραγωγικών δομών της χώρας είναι βασικός στόχος του Μνημονίου. Οι έλληνες παραγωγοί σε καμιά περίπτωση δεν μπορούν να αντιμετωπίζουν τον ανταγωνισμό από το εξωτερικό. Η Ελλάδα έχει μικρή παραγωγή και το κόστος είναι υψηλό, αφού η κυβέρνηση δεν κάνει τίποτα για την τιμή της ενέργειας και των ζωοτροφών. Τα μειονεκτήματα της ελληνικής παραγωγής μέχρι τώρα αντισταθμίζονταν από την  ποιότητα του προϊόντος και την προστασία από τις εισαγωγές που παρείχε η σύντομη ημερομηνία λήξης. Με τη συμφωνία κυβέρνησης τρόικας η κατάσταση ανατρέπεται πλήρως.
Ποιοι κερδίζουν; Η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι οι καταναλωτές θα βγουν κερδισμένοι από τη μειωμένη τιμή του τελικού προϊόντος. Όμως όπως ήδη είπαμε, το γάλα των 10 ημερών δεν είναι ίδιο με αυτό των 5, όποτε συγκρίνονται ανόμοια πράγματα. Επίσης, η μείωση της τιμής θα είναι τόσο μικτή που δεν θα κάνει τη διαφορά στον οικογενειακό προϋπολογισμό. Αν όντως ενδιαφερόταν η κυβέρνηση για τον καταναλωτή θα έσπαγε τις πρακτικές καρτέλ των γαλακτοβιομηχανιών που κρατάνε ψηλά τις τιμές, και θα επιδοτούσε την τιμή του γάλακτος (ως είδους απαραίτητου για την επιβίωση) για τους αδύναμους οικονομικά. Η κυβέρνηση και η τρόικα δεν ενδιαφέρονται για τον καταναλωτή. Αυτό που τους νοιάζει είναι να κάνουν έναν ακόμα δώρο στις γαλακτοβιομηχανίες (εγχώριες και πολυεθνικές) δίνοντας τους τη δυνατότητα πρόσβασης σε φτηνή πρώτη ύλη και απαλλάσσοντας τες από τη διατήρηση δαπανηρών δικτύων συλλογής ελληνικού γάλακτος. Τι κι αν καταστραφούν οι κτηνοτρόφοι; Τι κι αν αποδιαρθρωθεί ακόμα περισσότερο η παραγωγική δομή της χώρας; Τα πάντα πρέπει να θυσιαστούν στο βωμό των μεγάλων συμφερόντων.
Εναπόκειται στους πολίτες να απαντήσουν αν το γάλα των δέκα ημερών μπορεί να λέγεται φρέσκο. Και κυρίως αν θα πρέπει να συνεχίσει να υπάρχει αγροτική παραγωγή στην Ελλάδα.
- See more at: http://left.gr/news/imerominia-lixis-gia-tin-elliniki-ktinotrofia#sthash.ZLBp4spX.dpuf