Για την εκκένωση της Πρυτανείας του ΕΚΠΑ από αστυνομικές δυνάμεις

Η αυξανόμενη αστυνομική παρουσία των τελευταίων ημερών στο χώρο του προαυλίου της πρυτανείας, που αποτελούσε ήδη καταπάτηση του πανεπιστημιακού χώρου έφτασε στο αποκορύφωμά της σήμερα το πρωί μετά τις νέες εξελίξεις με την εκκένωση της πρυτανείας του ΕΚΠΑ από δυνάμεις της αστυνομίας και της πυροσβεστικής, οδηγώντας στην πρώτη ολοκληρωτική άρση ασύλου. Η πρυτανεία του ΕΚΠΑ βρισκόταν υπό κατάληψη από άτομα του αντιεξουσιαστικού χώρου με κεντρικό αίτημα την κατάργηση των φυλακών τύπου Γ.

Θεωρούμε απαράδεκτο το γεγονός αυτό ειδικά σε μια περίοδο που γίνεται προσπάθεια να σπάσει το προηγούμενο καθεστώς έκτακτης ανάγκης που επιβλήθηκε από τις κυβερνήσεις των προηγούμενων χρόνων και που προσπαθούσε να καταστήσει την καταστολή και τον αυταρχισμό καθημερινότητα για το πανεπιστήμιο. Ειδικά, σήμερα ημέρα ψήφισης του νομοσχεδίου καθώς και των τροπολογιών το σύνολο των οποίων ανταποκρίνονταν στα αιτήματα τόσο της απεργίας πείνας όσο και του κινήματος αλληλεγγύης θεωρούμε ότι η επέμβαση των αστυνομικών δυνάμεων ήταν ακατανόητη. Κρίνεται μάλιστα ιδιαιτέρως προβληματικό το ότι το γεγονός αυτό συμπίπτει με την επαναφορά στο δημόσιο διάλογο του στόχου για νομοθετική επανακατοχύρωση του ακαδημαϊκού ασύλου, μετά την νομοθετική του κατάργηση από το Ν. Διαμαντοπούλου ο οποίος, ωστόσο, έμεινε απονομιμοποιημένος στα μάτια της φοιτητικής κοινότητας μέσα από τις αλλεπάλληλες καταγγελτικές προς αυτόν αποφάσεις των συλλογικών οργάνων των φοιτητικών συλλόγων. Μόλις χθες Πέμπτη 16/4 ήρθε στη δημοσιότητα το νέο πολυνομοσχέδιο του Υπουργείου Παιδείας που προβλέπει μεταξύ άλλων την αναγνώριση του ακαδημαϊκού ασύλου ως απαραίτητου συμπληρώματος της προστασίας του δικαιώματος στη γνώση, τη μάθηση και την εργασία επιτρέποντας, με τον τρόπο αυτό να συμπεριλαμβάνονται στην προστατευτική του ισχύ όχι μόνο οι φοιτητικοί αλλά εν γένει οι κοινωνικοί αγώνες. Θεωρούμε, λοιπόν, την επιλογή άρσης του ασύλου, ως μια μεγάλη υποχώρηση εκ μέρους της κυβέρνησης στις πιέσεις μιας συντηρητικής αφήγησης που αναπαράχθηκε στο έπακρον από τα κανάλια της διαπλοκής και την ακροδεξιά αντιπολίτευση όλων των αποχρώσεων καθώς και πως οι πολιτικές ευθύνες χαρακτηρίζουν και την πολιτική ηγεσία και τον ίδιο τον υφυπουργό του υπουργείου Προ.Πο Πανούση.

Ως πολιτική συλλογικότητα που παρεμβαίνει στους φοιτητικούς συλλόγους θεωρούμε πως τα ζητήματα που ανακύπτουν στο εσωτερικό και τους χώρους του πανεπιστημίου δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να επιλύονται με όρους καταστολής αλλά από την ίδια την πανεπιστημιακή κοινότητα. Αυτό, ωστόσο, σημαίνει πως πρέπει να επανεξετάσουμε με σοβαρότητα το πώς οι σύλλογοι θα έχουν πράγματι τον έλεγχο του ασύλου με την έννοια της με δημοκρατικούς όρους οργάνωσης ή/και στήριξης των αγώνων που δίνονται εντός του, είτε φοιτητικών είτε ευρύτερα κοινωνικών παρόλο που δεν καταφέραμε να προασπίσουμε την ουσία του ασύλου είτε απέναντι σε όσους την υποβάθμισαν με τις πρακτικές τους είτε πολύ περισσότερο απέναντι στις δυνάμεις καταστολής. Κάτι τέτοιο, όμως, προϋποθέτει το να ανοίξει η συζήτηση για τις δομές οργάνωσης και εκπροσώπησης του φοιτητικού κινήματος ώστε να μπορούμε να εμποδίζουμε στην πράξη οποιαδήποτε σκέψη για άρση του ασύλου.

Ανακοίνωση Πανελλαδικού Συντονιστικού Αριστερής Ενότητας σχετικά με την απόφαση του ΣτΕ περί ακύρωσης των μετεγγραφών.

Χθές, 7/4/2015, δημοσιεύθηκε η απόφαση του ΣτΕ στην προσφυγή της Αρχιτεκτονικής Σχολής του ΕΜΠ, της Αρχιτεκτονικής Σχολής του ΑΠΘ και μιας λίστας 115 μελών ΔΕΠ με την οποία το Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο κρίνει στην ουσία αντισυνταγματικό τον νόμο 4264/2014, ακυρώνοντας έτσι τη δυνατότητα μετεγγραφής για πάρα πολλές κοινωνικές κατηγορίες. Μπροστά σε αυτή την πρωτοφανή κίνηση, πρέπει να τονίσουμε τα εξής σημεία.
Κατ’αρχήν, πρέπει να τονίσουμε ότι ο νόμος αυτός, παρά το κοινωνικά θετικό πρόσημό του, πέρασε προεκλογικά από την κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ σε μια προσπάθεια επηρεασμού συγκεκριμένων κοινωνικών ομάδων για καθαρά ψηφοθηρικούς λόγους. Παράλληλα, με μια σειρά αποφάσεών του όλο το προηγούμενο διάστημα, το ΣτΕ έχει αποδείξει τη σκληρά συντηρητική και συστημική τοποθέτησή του απέναντι σε καίρια κοινωνικά αιτήματα. Αποφάσεις όπως αυτή για την ΕΡΤ, τις Σκουριές και άλλες αποδεικνύουν την πάγια άρνησή του να παρέχει ουσιαστική έννομη προστασία σε όποια διεκδίκηση και όποιο δικαίωμα προέρχεται απ’ τα αγωνιζόμενα κομμάτια της κοινωνίας. Άρα, συνδυάζοντας τα δύο παραπάνω στοιχεία, μπορούμε να καταλήξουμε στο συμπέρασμα πώς με αυτή την απόφαση του το ΣτΕ έρχεται να εξυπηρετήσει τον πολιτικό σχεδιασμό της ΝΔ, δημιουργώντας απ’ το πουθενά ένα μεγάλο πρόβλημα τόσο στις κοινωνικές κατηγορίες που ο 4264/2014 κάλυπτε όσο και σε κεντρικοπολιτικό επίπεδο.
Ένα δεύτερο σημείο στο οποίο πρέπει να σταθούμε, είναι το περιεχόμενο της εν λόγω απόφασης. Συγκεκριμένα, η ερμηνεία του άρθρου 16 του Συντάγματος στην οποία προβαίνει η Ολομέλεια του ΣτΕ καταλήγει στη διατύπωση δύο πάρα πολύ συγκεκριμένων αξόνων* που στην πραγματικότητα ξαναγράφουν το άρθρο, δεν δικαιολογούνται από κανενός είδους μεθοδολογικό εργαλείο ανάλυσης ενός νόμου, ξεπερνώντας έτσι στην ουσία τα άκρα όρια της διακριτικής του ευχέρειας. Το δε αιτιολογικό των προσφυγόντων- ο ισχυρισμός δηλαδή ότι οι υλικοτεχνικές δομές των Σχολών δεν επαρκούν για την ικανοποίηση όλων των φοιτητών υπό μετεγγραφή με τους αρχικούς όρους- όχι μόνο δεν ευσταθεί αλλά και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να αποκόπτει τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα απ’ την τριτοβάθμια εκπαίδευση.
Σημαντικότερη όμως είναι η αρνητική επίδραση που έχει αυτή η απόφαση σε κοινωνικοπολιτικό επίπεδο. Αυτό που ουσιαστικά κάνει είναι να επιτίθεται στις πραγματικές ανάγκες χιλιάδων οικογενειών που στο πλαίσιο της οξυμένης οικονομικής κρίσης, και όντας τρίτεκνες, πολύτεκνες κτλ, δεν μπορούν να υποστηρίξουν τις σπουδές των παιδιών τους μακριά από την οικογενειακή εστία. Ειδικότερα, στο χρονικό σημείο στο οποίο λαμβάνεται, ακυρώνει τον μακροπρόθεσμο σχεδιασμό πολλών φοιτητών αλλά και μαθητών, καθώς εμμέσως πλην σαφώς εκβιάζει τους τελευταίους να επιλέξουν όχι μόνο τμήμα αλλά ακόμα και αντικείμενο σπουδών με βασικό κριτήριο την εγγύτητα στον τόπο κατοικίας. Ως Αριστερή Ενότητα έχουμε βρεθεί και θα βρισκόμαστε ενάντια σε κάθε μέτρο που βάζει ταξικούς/οικονομικούς περιορισμούς στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Θεωρούμε ότι οι Φοιτητικοί Σύλλογοι ανά την επικράτεια αλλά και η ακαδημαϊκή κοινότητα ως σύνολο πρέπει να αντιτεθεί δυναμικά στην εφαρμογή της συγκεκριμένης απόφασης. Στόχος μας είναι να το επόμενο διάστημα να μπλοκαριστούν στην πράξη τυχόν αντίστοιχες προσπάθειες προσφυγής κατά των μετεγγραφών από άλλα τμήματα ή ιδρύματα. Επιπλέον ως μακροπρόθεσμο στόχο έχουμε την αναβάθμιση και ενίσχυση ποιοτικά και ποσοτικά της φοιτητικής μέριμνας για όλους τους φοιτητές- σπουδαστές ανά την επικράτεια ώστε να μην μπαίνουν πραγματικά ταξικοί φραγμοί στο δικαίωμα του καθενός και της καθεμιάς να σπουδάσει σε όποια πόλη της επικράτειας επιθυμεί.

Συγκεκριμένα, η επιστροφή στις Σχολές μετά τις πασχαλινές διακοπές πρέπει να συνοδευτεί από ένα κύμα Γενικών Συνελεύσεων και κινητοποιήσεων εντός των Συλλόγων το οποίο θα στοχεύει όχι μόνο στην νομοθετική επαναβεβαίωση του ευνοϊκού καθεστώτος που εισήγαγε ο 4264/2014 και την διεύρυνση των κριτηρίων του αλλά και στην μη εφαρμογή της απόφασης στην πράξη.

*(«χάριν προστασίας της εύρυθμης λειτουργίας και σεβασμού της πλήρους αυτοδιοικήσεως των Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων, το άρθρο 16 του Συντάγματος επιβάλλει στον νομοθέτη κατά τη θέσπιση των διατάξεων περί μετεγγραφών:

α) να προβλέπει ανώτατο όριο για τις καθ’ έκαστο ακαδημαϊκό έτος επιτρεπόμενες μετεγγραφές, το οποίο ευλόγως δεν δύναται να υπερβαίνει -συνολικά για τα εξάμηνα σπουδών- ποσοστό 10% επί των κατά το ίδιο ακαδημαϊκό έτος εισαγομένων σε κάθε Σχολή ή Τμήμα υποδοχής και

β) να καθιστά τα όργανα των Σχολών και των Τμημάτων υποδοχής αποφασιστικώς αρμόδια για να εκτιμούν, με ειδικώς αιτιολογημένη κρίση και χωρίς υποχρέωση εξαντλήσεως του ως άνω ορίου, αν και σε ποιο βαθμό επιτρέπουν οι λειτουργικές δυνατότητες τους τη διενέργεια μετεγγραφών κατά το συγκεκριμένο ακαδημαϊκό έτος και ακολούθως να αποφασίζουν επί των σχετικών αιτήσεων των ενδιαφερομένων συνεκτιμώντας και την επίδοση εκάστου εξ αυτών στις σπουδές του».)

Κείμενο απόφασης της παναθηναϊκής συνέλευσης των σχημάτων της Αριστερής Ενότητας

Μέσα σε ποια συγκυρία συζητάμε

Εδώ και έξι χρόνια έχουμε γίνει μάρτυρες και θύματα της πιο βίαιης επίθεσης που έχουν γνωρίσει οι υποτελείς εδώ και δεκαετίες. Αυτό το σχέδιο έρχεται να κάνει την κρίση του καπιταλισμού ευκαιρία για τους κυρίαρχους, να δημιουργήσει έναν νέο συσχετισμό δύναμης και να εισάγει μια νέα κανονικότητα η οποία ουσιαστικά περιγράφεται σαν ένα παιχνίδι για δυο αλλά με έναν παίκτη, στο οποίο τους κανόνες ορίζει ο ένας κατά το δοκούν ενώ όλοι οι υπόλοιποι καθίστανται πιόνια στη δική του σκακιέρα Για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι, πρόκειται για τα πιο τρελά όνειρα του τελευταίου νεοφιλελεύθερου. Η σκιαγράφηση αυτού του σχεδίου μπορεί να γίνει στα εξής σημεία: πρόκειται για το σχέδιο της εσωτερικής υποτίμησης το οποίο στοχεύει στην καταστρατήγηση κατακτήσεων δεκαετιών, στη διάλυση των δικαιωμάτων μας και δη των εργασιακών σχέσεων όπως είχαν διαμορφωθεί όλο το προηγούμενο διάστημα . Αυτή η πολιτική στοχεύει προνομιακά σε εμάς και αξιώνει να μας καταστήσει μια χαμένη γενιά, μια γενιά η οποία δεν θα έχει αναπαραστάσεις νίκης και θα μάθει “με τον καλό ή με τον κακό τρόπο” να ζει χωρίς κανένα δικαίωμα, ενώ παράλληλα η κατάσταση της αβεβαιότητας, της ανασφάλειας και της ανεργίας γίνεται η νέα κανονικότητα.

Παράλληλα, στο διεθνές σκηνικό, η εικόνα, ιδιαίτερα στη Μέση Ανατολή, είναι γεμάτη πολέμους και εξαθλίωση εξαιτίας της σύγκρουσης που πραγματοποιείται αυτή τη στιγμή μεταξύ των διαφορετικών ιμπεριαλιστικών συμφερόντων αλλά και αξιοσημείωτων αντιστάσεων όπως εκείνη των Κούρδων ανταρτών και ανταρτισσών στο Κομπάνι, ενώ εξαιρετικά ανησυχητική πρέπει να θεωρηθεί η άνοδος των φασιστικών-ναζιστικών κομμάτων σε όλη την ευρωπαϊκή ήπειρο, με αποκορύφωμα την κατάσταση στην Ουκρανία.

Επομένως δεν πρόκειται για μια κατάσταση εξαίρεσης η οποία θα περάσει κάποια στιγμή αλλά για ένα σύνολο κανόνων οργάνωσης της καθημερινότητας, για ένα νέο υπόδειγμα οργάνωσης της κοινωνίας το οποίο έρχεται να επιβληθεί με βίαιο τρόπο από τα πάνω. Στα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής μπορεί να επισημανθεί η ανθρωπιστική διάσταση αυτής της κρίσης, δηλαδή το μεγάλο κοινωνικό τίμημα των μνημονίων. Αυτό γίνεται εμφανές στη διάλυση του κοινωνικού κράτους , όπου βλέπουμε την επίθεση στην υγεία, την παιδεία, και ευρύτερα στο κομμάτι των κοινωνικών παροχών.

Μέσα στα τελευταία αυτά χρόνια, ωστόσο, έχουμε δει πολύ ισχυρές αντιστάσεις τόσο διεθνώς όσο και μέσα στον ελληνικό χώρο. Διεθνώς, είδαμε την εξέγερση του αραβικού κόσμου στην «Αραβική Άνοιξη», το κίνημα αντίστασης που εκφράστηκε και με τις πλατείες το 2011 σε πολλές χώρες τις Ευρώπης, αλλά και το κίνημα «Occupy» με αντίστοιχα χαρακτηριστικά στις ΗΠΑ. Στην Ελλάδα ζήσαμε ισχυρούς κεντρικούς αγώνες με πάνω από 30 γενικές απεργίες, αλλά και μαχητικότατους επιμέρους αγώνες, όπως αυτός των 300 μεταναστών απεργών πείνας, ή αυτοί στη Χαλυβουργία, στην ΕΡΤ, στις Σκουριές, στην υγεία, στη δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια εκπαίδευση, των καθαριστριών στο Υπ. Οικονομικών, αλλά και σε πάρα πολλούς άλλους χώρους.

Το τελευταίο διάστημα οι πολιτικές εξελίξεις ήταν πολύ έντονες επίσης. Καθώς το καθεστώς έκτακτης ανάγκης αποκτά χαρακτηριστικά μονιμότητας, βαθαίνει η εξαίρεση ολοένα και περισσότερων κοινωνικών ομάδων από τον κοινωνικό ιστό, με αποτέλεσμα εκείνοι και εκείνες που αποκλείονται από κάθε είδους δικαίωμα να φτάνουν στο σημείο να θέσουν ως οδόφραγμα το ίδιο τους το σώμα, μέσω ακόμη και της απεργίας πείνας προκειμένου να γίνουν ορατοί και να διεκδικήσουν τα αυτονόητα. Την τελευταία περίοδο έλαβαν χώρα δύο τέτοιοι μεγάλοι αγώνες. Αφενός εκείνος των Σύριων προσφύγων πολέμου που ζητούν την αναγνώρισή τους ως θύματα ενόπλων συρράξεων και οι οποίοι υπέστησαν την κρατική καταστολή όταν ξημερώματα βρέθηκαν αντιμέτωποι με ΜΑΤ, καθώς το κράτος συνεχίζει την ακροδεξιάς έμπνευσης πολιτική του στο μεταναστευτικό. Αφετέρου οι 31 ημέρες απεργίας πείνας του Νίκου Ρωμανού και το κίνημα αλληλεγγύης στον αγώνα του που μέσω διαδηλώσεων και καταλήψεων στόχο είχε όχι μόνο το δικαίωμα στη μόρφωση αλλά και την ανάδειξη των ζητημάτων που θέτει ο περαιτέρω κοινωνικός αποκλεισμός των κρατουμένων υπό το καθεστώς του νέου σωφρονιστικού κώδικα και των κελιών τύπου Γ. Η νίκη του αγώνα αυτού έχει μια ιδιαίτερη σημασία, καθώς είναι η πρώτη μετά από αρκετό καιρό που κατάφερε να κάμψει τη σκληρή και οριακά δολοφονική στάση της κυβέρνησης και να την κάνει να υποχωρήσει, δίνοντας νέα πνοή στο κίνημα

Η κυβέρνηση μπορεί να υποχώρησε στην περίπτωση του Νίκου Ρωμανού, για να προχωρήσει, όμως, στη συνέχεια σε επίσπευση της διαδικασίας εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας, με στόχο να πετύχει την απαραίτητη «πολιτική σταθερότητα» που θα της εξασφαλίσει την εγκυρότητα που χρειάζεται στα μάτια της Τρόικας και της ΕΕ, ώστε να «διαπραγματευτεί» νέα λιτότητα και νέα εξαθλίωση για το λαό. Παίρνει μάλιστα το ρίσκο να το κάνει αυτό τη στιγμή που είναι αρκετά πιθανό το ενδεχόμενο να μην καταφέρει να συγκεντρώσει τις απαραίτητες ψήφους για να εκλεγεί ΠτΔ, πράγμα που σημαίνει ότι θα ακολουθήσει διάλυση της Βουλής και νέες βουλευτικές εκλογές. Κάτι τέτοιο ένα μόνο καθήκον βάζει σε εμάς, αυτό της αντίστασης και της δημιουργίας ενός κινήματος ανατροπής αυτής της κυβέρνησης, ώστε να σταματήσει η λιτότητα και να μπορέσουμε να διεκδικήσουμε όλα όσα μας στερούν. 

Η επίθεση στο πανεπιστήμιο

Τα τελευταία χρόνια, παράλληλα και σε πλήρη συμφωνία με την κοινωνική και εργασιακή επίθεση των κυβερνήσεων, οι κυρίαρχοι προσπαθούν να επιβάλλουν το σχέδιο τους για το πανεπιστήμιο. Αυτό το σχέδιο, είναι η οικοδόμηση ενός “άλλου” πανεπιστημίου, πλήρως εναρμονισμένου στις ανάγκες της αγοράς, το οποίο θα λειτουργεί ως επιχείρηση, θα αναζητά το ίδιο τους πόρους λειτουργίας του και θα δέχεται ιδιωτική χρηματοδότηση, όποτε αυτό είναι δυνατό. Ένα πανεπιστήμιο το οποίο θα δημιουργεί εργαζόμενους χωρίς ενιαία πτυχία, αλλά αποφοίτους με διαφορετικές δεξιότητες (που αντιστοιχούν σε πιστωτικές μονάδες), που δε θα έχουν συλλογικά δικαιώματα, εντείνοντας έτσι την εργασιακή εκμετάλλευση και τον ανταγωνισμό. Στην υποβάθμιση των πτυχίων μας συμβάλλει και η εξίσωση των πτυχίων ιδιωτικών κολεγίων και δημοσίων πανεπιστημίων. Αυτή η εξίσωση αυξάνει τους μαθητές -πελάτες που θα κατευθύνονται στα κολέγια έναντι των δημοσίων πανεπιστημίων και ανοίγει νέα πεδία κερδοφορίας για το κεφάλαιο. Φυσικά, το πανεπιστήμιο αυτό θα στερείται των χαρακτηριστικών του κοινωνικού χώρου, δε θα υπάρχει ο χώρος και ο χρόνος για συλλογικές διαδικασίες και συλλογική οργάνωση της καθημερινότητας των φοιτητών-ριων, ενώ οι σπουδές θα είναι πολύ πιο εντατικές, με χρονικό όριο φοίτησης (ν+2). Αυτό το πανεπιστήμιο, θα διοικείται από εξωτερικά διορισμένα συμβούλια διοίκησης, καταργώντας την έννοια του αυτοδιοίκητου, τα οποία έχουν ήδη συγκροτηθεί και μένει να διευρύνουν σταδιακά το πεδίο ανάμειξής τους στη λήψη των αποφάσεων. Αυτή η νεοφιλελεύθερη κατεύθυνση για το πανεπιστήμιο, που σχηματοποιείται σε ευρωπαϊκά επίπεδο ήδη από τη συνθήκη της Μπολόνια και ακόμη πιο πριν, εκφράστηκε με σαφή τρόπο στο νόμο 4009, ο οποίος σχεδιάζεται να εφαρμοστεί σταδιακά με την αλλαγή των κανονισμών λειτουργίας των ιδρυμάτων.

Η επίθεση των κυρίαρχων στο Πανεπιστήμιο χαρακτηρίζεται από μια έντονη ιδεολογική διάσταση. Η αυταρχικοποίηση των δομών του πανεπιστημίου καθώς και η επίσης αυταρχική αντιμετώπιση των όποιων φωνών αντίστασης κινείται στην κατεύθυνση της εδραίωσης και επέκτασης του δόγματος “νόμος και τάξη” ως συγκροτητικό στοιχείο της ταυτότητας του φοιτητή. Οι φοιτητές συγκροτούνται από τους κυρίαρχους ως εσωτερικός εχθρός προκειμένου να διευκολυνθούν οι μεταρρυθμίσεις και να ποινικοποιηθεί η πολιτική και ο φοιτητικός συνδικαλισμός (βλέπε ηλεκτρονικές ψηφοφορίες). Ο φοιτητής που τους συμφέρει να υπάρχει, για να διαιωνίζεται η κυριαρχία τους, είναι τεχνοκρατικά καταρτισμένος, πειθαρχημένος, προσηλωμένος στον ατομικό του δρόμο. Ας μην παραβλέπουμε όμως ότι και οι ιδιωτικοποιήσεις απορρέουν από μια ιδεολογική τοποθέτηση που θέλει το Πανεπιστήμιο παραγωγικό και πηγή κέρδους για το ιδιωτικό κεφάλαιο.

Η επίθεση που δέχεται το πανεπιστήμιο είναι συνολική. Ο τρόπος που αντιλαμβάνονται οι κυρίαρχοι το πανεπιστήμιο και την τριτοβάθμια εκπαίδευση αποτυπώνεται πλήρως στην σταδιακή μείωση του προϋπολογισμού, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την μείωση 65% του προϋπολογισμού στο Ε.Μ.Π. σε επίπεδο πενταετίας, αλλά και στην διαθεσιμότητα ενός πολύ μεγάλου μέρους των διοικητικών υπαλλήλων των ιδρυμάτων, που αποσκοπεί στην υπολειτουργία των πανεπιστημίων και στην υποβάθμιση των σπουδών.

Παράλληλα με όλα αυτά, η ραγδαία αύξηση των μετεγγραφών και γενικότερα των θέσεων στις διάφορες σχολές , αφ’ ενός με τις υπάρχουσες και ήδη περιορισμένες υποδομές καθιστά ακόμη πιο δύσκολη την λειτουργία τους και εν τέλει ρίχνει το επίπεδο σπουδών. Αφ’ ετέρου οδηγεί στην υποβάθμιση των περιφερειακών ιδρυμάτων , μέσα από μια διαδικασία σταδιακού περιορισμού των εισαχθέντων οδηγώντας σε βάθος χρόνου στην μη ανάγκη ύπαρξης τους, κάτι το οποίο προσπαθεί χρόνια η κυβέρνηση (βλ. σχέδιο Αθηνά).

Το άμεσα προηγούμενο διάστημα, αυτή η επίθεση εντάθηκε πιο πολύ από ποτέ, με την ακραία καταστολή που δέχτηκαν φοιτητικές κινητοποιήσεις και διαδικασίες συντονισμού των φοιτητών-ριων σε πανεπιστημιακούς χώρους. Οι κυρίαρχοι, με μία λογική που συμπυκνώθηκε στο πρόσωπο του πρύτανη του ΕΚΠΑ, προσπάθησαν να καταστήσουν σαφές ότι το πανεπιστήμιο από εδώ και πέρα δε θα είναι όπως το ξέραμε. Με μία επίφαση “εξυγίανσης” της λειτουργίας των ιδρυμάτων, η κυβέρνηση και οι πρυτάνεις που πρόσκεινται σε αυτή, εξάντλησαν την πυγμή τους δηλώνοντας ότι από τώρα και στο εξής οι διοικούμενοι δε θα έχουν κανένα ρόλο στη διοίκηση του πανεπιστημίου. Η αναίτιες παρεμβάσεις των κατασταλτικών δυνάμεων της αστυνομίας, μας έδειξαν ότι η κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να επιβάλλει την πειθάρχηση και να καταστείλει κάθε μορφή αντίστασης στα πανεπιστήμια.

Το έργο των κατασταλτικών δυνάμεων έρχονται να συνδράμουν και οι ιδιωτικές εταιρίες σεκιούριτι μέσα στο πανεπιστήμιο, με ζωντανό παράδειγμα το ΕΚΠΑ. Με αυτόν τον τρόπο, βαθαίνει όλο και περισσότερο η ιδιωτικοποίηση του πανεπιστημίου, το οποίο μετατρέπεται από ανοιχτό χώρο συζητήσεων και πολιτικών διεργασιών σε ένα στείρο εκπαιδευτικό κέντρο. Τα σεκιούριτι στοχεύουν στο να καλλιεργήσουν τον φόβο στους φοιτητές και τους αποτρέπουν από το να αναπτύξουν οποιαδήποτε συλλογική δράση. 

Απολογισμός της πολιτικής μας λειτουργίας και της δράσης μας

Στο πανελλαδικό διήμερο της προηγούμενης χρονιάς τα σχήματα της ΑΡ.ΕΝ. αποφάσισαν μια δημοκρατική τομή στον τρόπο λειτουργίας της δικτύωσης. Αποφάσισαν την ανάδειξη των σχημάτων ως κυττάρων, ως μονάδων του συνόλου που είναι η πανελλαδική δικτύωση αντιστοιχώντας στο καθένα μία ψήφο. Σε αυτό το πλαίσιο διαδικασίας προϋποτίθεται και άρα παρακινείται η αναβαθμισμένη ποιοτικά πολιτική συζήτηση εντός των σχημάτων, προωθείται η σύνθεση και προλαμβάνεται η μεταφορά στην ΑΡ.ΕΝ παθογενειών άλλων πολιτικών συλλογικοτήτων. Δημιουργήθηκε ένα πανελλαδικό συντονιστικό, αποτελούμενο από εφτά σχήματα από όλη την Ελλάδα με χρέωση τα κεντρικά κείμενα της ΑΡ.ΕΝ, τις αφίσες και την προετοιμασία δύο πανελλαδικών διαδικασιών εντός της επόμενης σαιζόν.

Η λειτουργία του πανελλαδικού συντονιστικού είναι αυτή η οποία θα πρέπει πρώτιστα να απολογιστεί. Είναι γεγονός πως το συντονιστικό συνεδρίαζε τακτικά σε όλες τις κρίσιμες στιγμές της συγκυρίας, ωστόσο μπορούμε να διακρίνουμε κάποιες παθογένειες στην λειτουργία του. Μια από αυτές ήταν το γεγονός ότι η απόφαση του πανελλαδικού για την ανάδειξη των σχημάτων σε αποφασιστικού χαρακτήρα μονάδες της δικτύωσης δεν επεκτάθηκε στη λειτουργία του συντονιστικού. Σε αυτό κυριάρχησαν οι ατομικές απόψεις έναντι των σχηματικών τοποθετήσεων. Μια δεύτερη παθογένεια είναι η αναβλητικότητα στην υλοποίηση αποφάσεων. Παράδειγμα αποτελεί αφ’ ενός η απουσία αφίσας για την φετινή χρονιά και αφ’ ετέρου η καθυστέρηση στον ορισμό ημερομηνίας για το πανελλαδικό διήμερο που δημιούργησε προβλήματα και οδήγησε στην επ’ αόριστον αναβολή του.

Το τελευταίο διάστημα συζητήθηκε η διεξαγωγή πανελλαδικού διημέρου σχημάτων αριστερής ενότητας, ωστόσο παρουσιάστηκε αδυναμία διεξαγωγής του. Είναι αναγκαίο να τονιστεί ότι σε μια πυκνή πολιτική συγκυρία είναι απαραίτητη η εντονότερη πολιτική ενεργοποίηση των σχημάτων μέσω της πανελλαδικής δικτύωσης, καθώς αυτά αποτελούν το μέσο παρέμβασης στον κοινωνικό μας χώρο. Βασικός στόχος της διαδικασίας του πανελλαδικού είναι η συλλογικοποίηση των εμπειριών κάθε σχήματος, μέσω του κοινωνικού πειραματισμού επικεντρώνοντας την συζήτηση στα ίδια τα σχήματα, στα θέματα πολιτικής συγκυρίας και στην χάραξη ενός πολιτικού σχεδιασμού που θα απαντάει στα ερωτήματα που η ίδια η συγκυρία θέτει.

Σχετικά με την λειτουργία της ΑΡ.ΕΝ. και με τις προβληματικές που αποτυπώθηκαν στα προηγούμενα συντονιστικά είναι σημαντικό, η συζήτηση και οι αποφάσεις να λαμβάνονται από τα ίδια τα σχήματα, καθώς αυτά αποτελούν βασικά κύτταρα της δικτύωσης μέσα από τις επιμέρους επεξεργασίες κάθε σχήματος και στην λογική της απόφασης «μια ψήφος ανά σχήμα». Θεωρείται επίσης σημαντικό να οριστεί στους πρώτους μήνες του 2015 η διεξαγωγή ενός πανελλαδικού διημέρου αριστερής ενότητας.

Επίσης, την περσινή χρονιά καθιερώθηκε και η θετική συνήθεια τακτικής διεξαγωγής ιδρυματικών και θεματικών συνελεύσεων ΑΡ.ΕΝ. (διαδικασίες ΑΡ.ΕΝ. ΕΚΠΑ και ΕΜΠ, ΑΡ.ΕΝ Αθήνας για σίτιση και στέγαση) καθώς και συνελεύσεις ΑΡ.ΕΝ. πόλεων. Αυτά απέδωσαν καρπούς, όπως η σύνταξη του Αντί-Οργανισμού, αλλά γενικά υπήρξε πάλι μια αναβλητικότητα στην υλοποίηση των αποφάσεων. Φέτος, δυστυχώς δεν αξιοποιήθηκε αυτή η θετική παρακαταθήκη παρόλο που η συγκυρία το απαιτούσε.

Σ’ ότι αφορά την πολιτική μας πρακτική στους κοινωνικούς χώρους, αυτή παρόλα τα θετικά προχωρήματα θα πρέπει να απολογιστεί με κριτική διάθεση για να βελτιώσουμε τη παρουσία μας. Στα θετικά μπορούμε να κατατάξουμε την προσπάθεια των σχημάτων μας να προωθήσουν τον εκδημοκρατισμό των διαδικασιών του φοιτητικού κινήματος (Γενικές Συνελεύσεις, Συντονιστικά Αποφάσεων και Καταλήψεων) προσπαθώντας παράλληλα να διατηρούν την ενότητα της αριστεράς στη δράση. Επίσης, τα σχήματα μας ενεπλάκησαν ενεργά σε εγχειρήματα αυτοοργάνωσης και αυτοδιαχείρισης προτάσσοντας την επανοικειοποίηση του δημόσιου χώρου. Πολύ προωθητική ήταν ακόμη η κατεύθυνση που μπήκε από αρκετά σχήματα να ανοίξουν το ζήτημα του επιστημονικού τους αντικειμένου σε έναν ορίζοντα σύνδεσης του με την κοινωνία, το παραγωγικό μετασχηματισμό και την αντίληψη της ριζοσπαστικής αριστεράς για την γνώση.

Πέρα όμως από αυτά οφείλουμε να δούμε καθαρά και τις αδυναμίες μας. Να εξετάσουμε γιατί δεν μπορέσαμε να κάνουμε την αφήγηση μας ηγεμονική, να βάλουμε τα δικά μας χαρακτηριστικά στις διαδικασίες του φοιτητικού κινήματος και να συνδέσουμε τα στενά φοιτητοκεντρικά διακυβεύματα με το πρόταγμα της συνολικής ανατροπής. Δεν καταφέραμε ακόμη να βρούμε μια εναλλακτική μεθοδολογία οικοδόμησης κινήματος απέναντι στο πεπαλαιωμένο τρίπτυχο συνέλευση-κατάληψη-φοιτητοπορεία, παρόλο που σε θεωρητικό επίπεδο είχαμε ιδέες. Για παράδειγμα, δεν καταφέραμε να βοηθήσουμε ουσιαστικά στην εδραίωση κοινών δομών με φοιτητές, καθηγητές και εργαζόμενους. Αναφορικά με τη σίτιση και τη στέγαση, ένα θέμα που απασχολεί το σύνολο των φοιτητών, δεν μπορέσαμε να προτείνουμε ένα σχέδιο διεκδίκησης αυτών των θεμελιωδών δικαιωμάτων.

Σε κάθε περίπτωση όσα υλοποιήσαμε αλλά και όσα επεξεργαστήκαμε σε θεωρητικό επίπεδο και δεν πέρασαν στην πράξη σκιαγραφούν πτυχές του πανεπιστημίου των αναγκών μας.

Για το φοιτητικό κίνημα

Οι δράσεις μας ήρθαν να συνδεθούν με ένα φοιτητικό κίνημα που καλούταν από την αρχή κιόλας της χρονιάς να απαντήσει σε μία σειρά καίριων και σημαντικών ερωτημάτων σχετικά με την κοινωνία αλλά και συλλήβδην το ακαδημαϊκό περιβάλλον. Με την ανασυγκρότηση της κυβερνητικής ομάδας, ένα από τα πρώτα μελήματα του νέου υπουργού παιδείας, Λοβέρδου, μαζί με τον νεοεκλεχθέντα και απόλυτο εκφραστή της κυβερνητικής πολιτικής πρύτανη του ΕΚΠΑ Φορτσάκη, ήταν να προβάλλει από το καλοκαίρι, σε μια περίοδο κινηματικής νηνεμίας, το μέτρο των διαγραφών (ν+2) με σκληρούς όρους. Μπροστά σε ένα μέτρο που αφορούσε ένα μεγάλο ποσοστό των φοιτητών, τους λεγόμενους αιώνιους, και παρά τη θέληση για μία άκρως δυναμική παρουσία, δεν υπήρξαν οι υλικές συνθήκες για την συγκρότηση ενός ενιαίου, μαζικού φοιτητικού υποκειμένου που να υποστηρίξει αυτόν τον αγώνα για τη διεκδίκηση του δικαιώματος στην δωρεάν παιδεία. Και αυτό γιατί αν και το αίτημα απηχεί στο σύνολο του φοιτητικού κόσμου δεν έγινε εφικτή η σύνδεση του αιτήματος με τις μεγάλες φοιτητικές μάζες λόγω ελλιπούς πολιτικού σχεδιασμού σε μακροπρόθεσμη κλίμακα.

Και όλα αυτά σε μια συγκυρία όπου οι πρυτανικές αρχές στήριζαν την όλη κυβερνητική γραμμή με τον πιο σκληρό τρόπο, με την υιοθέτηση ακραίας κατασταλτικής πολιτικής επιβάλλοντας το δόγμα «νόμου και τάξης» σε οποιαδήποτε απόπειρα του φοιτητικού κόσμου να διεκδικήσει τα δίκαια αιτήματα του. Φτάνοντας στη 17η Νοέμβρη, όπου το φοιτητικό κίνημα άρχισε να μπαίνει σε αγωνιστική τροχιά, με αγωνιστικές αποφάσεις γενικών συνελεύσεων διαφόρων δράσεων, η πρυτανεία επιστράτευσε μέχρι και τα ΜΑΤ κάνοντας λοκ άουτ σε σχολές του κέντρου φτάνοντας σε σημείο ακόμα και να χτυπήσουν διαμαρτυρόμενοι φοιτητές. Αυτό πυροδότησε μία ιδιαίτερα δυναμική κίνηση, συσπειρώνοντας ένα μεγάλο αριθμό φοιτητών που πρωτοστάτησαν στις παραστάσεις διαμαρτυρίας με αποκορύφωμα τη μαζικότατη σε παρουσία φοιτητών πορεία της 17ης Νοεμβρίου. Η μη συνέχιση της αγωνιστικής δράσης με το πέρας του Πολυτεχνείου και παρά την εξόφθαλμη καταστολή παρατηρήθηκε μια αποκλιμάκωση του αγώνα ανά σχολή που ανέδειξε μια αδυναμία σύνδεσης των φοιτητικών συλλόγων με το κεντρικοπολιτικό (τί πρεσβεύει ο Φορτσάκης).

Ιδιαίτερο δικύβευμα των φοιτητικών συλλόγων αποτέλεσε ο αγώνας του Ν.Ρωμανού για τη διεκδίκηση του δικαιώματος στη μόρφωση. Ένας αγώνας που κατάφερε να συσπειρώσει το σύνολο του φοιτητικού κόσμου αλλά και ευρύτερων κοινωνικών μαζών δημιουργώντας ένα πολύμορφο κίνημα. Στο πλαίσιο αυτό και τα σχήματα μας έδωσαν ηχηρό παρών και κατόρθωσαν να εντάξουν στην αφήγηση τους το ζήτημα ανοίγοντας το θέμα στις γενικές συνελεύσεις, με καταλήψεις σε πολλές περιοχές της Ελλάδας και ανυποχώρητο αγώνα στη βάση της αλληλεγγύης μέχρι την τελική δικαίωση αναδεικνύοντας το κατή πόσο οι συλλογικοί αγώνες μπορούν να έχουν τελικά αποτέλεσμα.

Σε αυτό το σημείο πρέπει να αναλυθεί το γεγονός πως παρά το κάποιο συνεχές που δημιουργούσαν οι προκαθορισμένοι κινηματικοί κόμβοι, δεν κατέστη δυνατή η συγκρότηση ενός διαρκούς και μαζικού κινήματος. Κι αυτό εν πολλοίς σχετίζεται και με το γεγονός χρήσης αν όχι ξεπερασμένου, έστω πεπερασμένου ρεπερτορίου δράσης. Εδώ, θα πρέπει να αναφερθούμε και στα χαρακτηριστικά των αριστερών οργανώσεων που συμμετέχουν, και στις προβληματικές που με τη σειρά τους εισάγουν. Στη δική μας παράδοση η λογική του από τα πάνω σχεδιασμού και εκείνη των πρωτοποριών, δεν έχει χώρο. Κι αυτό διότι κάνοντας χρήση μέσα στα άλλα της όλης παράδοσης των νέων κοινωνικών κινημάτων, παράγουμε πολιτικό λόγο και σχεδιασμό ως αριστερά υποκείμενα και βάσει της συγκυρίας και σε συνεχή αλλητροφοδότηση με την κοινωνική κίνηση. Για εμάς η μαζικοποίηση του κινήματος μπορεί να επιτευχθεί μέσα από τον αυτόνομο σχεδιασμό της Αριστεράς, χωρίς αυτό να μπαίνει αντιπαραθετικά με την οργανωτική δουλειά που γίνεται και τον πολιτικό σχεδιασμό που βγαίνει. Η λογική παραγωγής πολιτικής μέσω πρωτοποριών είναι συνυφασμένη με την παράδοση κάποιων δυνάμεων των ΕΑΑΚ, οι οποίες επανειλημμένα δρούσαν ως πεφωτισμένη πρωτοπορία αναπαράγοντας μέσα στα άλλα και κάθε μορφή κακέκτυπου του φοιτητικού συνδικαλισμού. Αυτό σε συνδυασμό και με τις αντιφάσεις στο ίδιο το εσωτερικό των ΕΑΑΚ, δημιούργησε την κατάσταση ενός κινήματος με ημερομηνία λήξης στη συγκεκριμένη φάση. Οι δε δυνάμεις του ΜΑΣ συνέχισαν, μολονότι κάποιες απόπειρες φαινομενικής συμμετοχής, να βρίσκονται περιχαρακωμένες. Συνεπώς, ήταν μία ακόμη κίνηση εν είδει κινήματος που δεν κατάφερε να αφουγκραστεί τα ερωτήματα του φοιτητικού κόσμου και να συνδεθεί με αυτόν σε μεγάλο βαθμό.

Η Αριστερή Ενότητα ήταν πάντα εκεί στηρίζοντας τις αγωνιστικές αποφάσεις, συμμετέχοντας σε ενωτικά εγχειρήματα με τα άλλα σχήματα της αριστεράς προτάσσοντας την ενότητα και την ανάγκη αναδιαμόρφωσης στη βάση των συλλογικών διαδικασιών. Με βασικό πρόταγμα τη δημοκρατία μέσα στους συλλόγους αλλά και τις οριζόντιες διαδικασίες και την οργάνωση από τα κάτω ως τη μόνη ικανή να δημιουργήσει δυναμικούς αγωνιστικούς συλλόγους με ενεργά και πολιτικοποιημένα μέλη που να μπορούν να δραστηριοποιηθούν ώστε σε μελλοντική συγκυρία να συναποτελέσουν ένα ακόμη πιο ισχυρό φοιτητικό κίνημα που να επεκτείνει τις παραστάσεις νίκης μέχρι την συνολική ανατροπή. 

Το Πανεπιστήμιο των αναγκών σε μια διαφορετική κοινωνία

Βασικό μέλημα της Αριστερής Ενότητας αποτελεί η ανάγκη να στρέψει το βλέμμα της στα χαρακτηριστικά του πανεπιστημίου που διεκδικούμε. Του δωρεάν, αυτοδιοίκητου και δημόσιου χώρου που μέσα από τον κοινωνικό μετασχηματισμό στοχεύουμε να τον καταστήσουμε ουσιαστικά δημοκρατικό, όπου οι συλλογικές διαδικασίες θα επανανοηματοδοτηθούν έτσι ώστε ο καθένας και η καθεμία από εμάς να μπορούμε να δούμε τον εαυτό μας μέσα σε αυτές με έναν πιο ενεργητικό τρόπο. Πρόκειται για την αφήγηση ενός πανεπιστημίου μέσα στο οποίο οργανωνόμαστε και δημιουργούμε τις παραστάσεις που ανταποκρίνονται στις πραγματικές μας κοινωνικές ανάγκες. Βασικό επίσης μέλημα μας θα πρέπει να αναχθεί και το ζήτημα της γνώσης και του τρόπου που η τελευταία εγκολπώνεται στην οραματική και πραγματική σκιαγράφηση των χαρακτηριστικών που θέλουμε να έχει το πανεπιστήμιο των αναγκών μας. Η γνώση μέσα στο πανεπιστήμιο που διεκδικούμε θα πρέπει να αφουγκράζεται και να απαντά στις ανάγκες μιας κοινωνίας στην οποία ο κοινωνικός μετασχηματισμός αλλά και συγκεκριμένα ο παραγωγικός μετασχηματισμός αποτελεί πραγματικό πολιτικό επίδικο. Κάνουμε λόγο για μια γνώση που προάγει την χειραφέτηση και θέτει στο επίκεντρο τον άνθρωπο έναντι του κέρδους. Σε ό,τι αφορά τις κοινωνικές και ανθρωπιστικές επιστήμες στην πραγματικότητα του ελληνικού πανεπιστημίου, θα πρέπει αρχικά να περιγράψουμε το πλαίσιο ανάπτυξης και αναπαραγωγής της επιστήμης στους συγκεκριμένους κλάδους. Μεταπολιτευτικά αυτός ο κλάδος χαρακτηρίζεται τόσο στο επίπεδο του διδακτικού προσωπικού όσο και στο επίπεδο του προγράμματος σπουδών, σε πολλές περιπτώσεις από ένα προοδευτικό ή ακόμα και αριστερό πλαίσιο. Αυτό ωστόσο δε σημαίνει πως και οι συγκεκριμένες επιστήμες δε διαπερνόνται και δεν αναπαράγουν το κυρίαρχο. Εν πάσει περιπτώσει, στις συγκεκριμένες επιστήμες ένας από τους στόχους θα πρέπει να είναι ο προσανατολισμός της παρέμβασης μας στη βάση των κοινωνικών προβλημάτων αλλά και υπό τη σκοπιά του κοινωνικού ερευνητή, ανοίγοντας ζητήματα όπως οι κοινωνικές ή εθνοτικές διακρίσεις, η φασιστική απειλή και η περιστολή των δικαιωμάτων. Συνάμα, κρίνεται αναγκαίο να αναπτυχθεί το αίτημα για έρευνα, σε αυτούς τους κλάδους, πάνω/ από και προς τις κοινωνικές ανάγκες. Σε ένα τέτοιο Πανεπιστήμιο επιδιώκουμε της άρση των εξουσιαστικών σχέσεων ανάμεσα σε καθηγητές και φοιτητές, που αίρεται από ένα είδος αυθεντίας των πρώτων και συνάμα απαθούς αποδοχής αυτής από τους δεύτερους. Οραματιζόμαστε ένα πανεπιστήμιο όπου η παραγωγή της γνώσης θα προκύπτει από μια ουσιαστική συμμετοχή και των δυο πλευρών, ενώ οι φοιτητές θα βρίσκονται σε θέση υγιούς κριτικής απέναντι στη γνώση.

Ένα πανεπιστήμιο όπως το σκιαγραφούμε, χωρίς ταξικούς φραγμούς, δεν μπορεί να νοηθεί έξω από μια κοινωνία διάφορη της υπάρχουσας. Διάφορη μιας συγκυρίας που έχει γεννήσει μια βαθιά ανθρωπιστική κρίση και που μας εγκαλεί όλους και όλες να την ακυρώσουμε και να δημιουργήσουμε στη θέση της τις παραστάσεις που μας εμπνέουν, όχι μόνο σε πανεπιστημιακό αλλά και σε ευρύτερα κοινωνικό επίπεδο. Στόχος μας θα πρέπει να είναι η άμεση παύση της πολιτικής λιτότητας των μνημονίων, της επίθεσης στα δημόσια αγαθά, της ακύρωσης των εργατικών δικαιωμάτων και διεκδικήσεων, του αυταρχισμού και της βίαιης καταστολής . Απέναντι στην κρίση που ωθεί την κοινωνία σε εσωστρέφεια και φοβικότητα οφείλουμε να απαντήσουμε με συλλογικότητα, αλληλεγγύη και αγώνες. Προς αυτή την κατεύθυνση παλεύουμε για την άμεση ανατροπή της κυβέρνησης, μόνο μέσα από την οποία θα μας δοθεί ο χώρος για να δημιουργήσουμε από τα κάτω την κοινωνία που ονειρευόμαστε αλλά και το πανεπιστήμιο που μας αξίζει.

Σε μια ενδεχόμενη κυβέρνηση της αριστεράς ,στο βαθμό που ανοίγει προνομιακά πεδία διεκδίκησης, καλούμαστε ως ΑΡ.ΕΝ. να επανεξετάσουμε τον σχεδιασμό και την δράση μας. Το τελευταίο διάστημα συγκροτήθηκε ένα φοιτητικό κίνημα ως αντίδραση στους κόμβους που έθετε ο αντίπαλος (διαγραφές, καταστολή, Νίκος Ρωμανός). Υπό το πρίσμα αυτής της νέας πολιτικής συγκυρίας οφείλουμε ως ΑΡ.ΕΝ. να δημιουργήσουμε εκείνους τους όρους, ώστε σύσσωμο το φοιτητικό κίνημα να διατυπώνει και να διεκδικεί διαρκώς τα αιτήματά του δίνοντας περιεχόμενο στο πανεπιστήμιο που οραματίζεται. Στην κατεύθυνση αυτή ο ρόλος μας δεν περιορίζεται στην μεταβίβαση αιτημάτων αλλά στο άνοιγμα μιας πιο συνολικής και ριζοσπαστικής ατζέντας υπό το σχέδιο του κοινωνικού μετασχηματισμού.

Άμεσος σχεδιασμός

Την στιγμή κατά την οποία, το επιθετικό σχέδιο της μνημονιακής συγκυβέρνησης, συνεχίζει να έχει στο στόχαστρο την δημόσια και δωρεάν τριτοβάθμια εκπαίδευση, τόσο το φοιτητικό κίνημα, όσο και οι οργανωμένες δυνάμεις αυτού, με επίκεντρο την ριζοσπαστική αριστερά οφείλουν να αναμετρηθούν με ένα μεγάλο διακύβευμα. Στο κατά πόσο θα καταφέρουν να συνολικοποίησουν επιμέρους αιτήματα και αγώνες που αφορούν τόσο την φοιτητική καθημερινότητα, όσο και τον ίδια την μετάλλαξη του χαρακτήρα του Πανεπιστημίου, σε μία συγκυρία κατά την οποία ο ετεροχρονισμός και η αποσπασματικότητα των μεταρρυθμίσεων δεν μπορούν αντιμετωπιστούν με τον παραδοσιακό συστηματοποιημένο τρόπο.

Προσπαθώντας να σχηματοποιήσουμε την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση, γίνεται εμφανές η συμπύκνωση της επίθεσης σε τρεις τομείς: στον κατακερματισμό των ακαδημαϊκών αντικειμένων, στην αυταρχικοποίηση των δομών και της διοίκησης των ΑΕΙ – ΤΕΙ και στην είσοδο σκληρών ταξικών φραγμών παράλληλα με την εντατικοποίηση των σπουδών.

Σε πρώτο επίπεδο, η αταλάντευτη στήριξη του αυτονόητου δικαιώματος στην πρόσβαση στις φοιτητικές παροχές για όλους και όλες (σίτιση – στέγαση – συγγράμματα – μεταφορές), πρέπει να περνάει μέσα από την επανανοηματοδότηση της αξίας των συλλογικών διεκδικήσεων αλλά και των διαδικασιών των συλλόγων. Σε μία τέτοια κατεύθυνση, βασικό μέλημα των σχημάτων μας, οφείλει να αποτελεί το πως οι γενικές μας συνελεύσεις και οι αντιστάσεις που προκύπτουν από αυτές, θα αντιλαμβάνονται από τον ίδιο των κόσμο των αμφιθεάτρων, ως πραγματικά εκείνες οι δομές, μέσω των οποίων, μπορούν να εκπροσωπηθούν αλλά και να συμμετάσχουν ενεργά και να διεκδικήσουν οι ίδιοι τα αιτήματα που τους εκφράζουν. Θεωρώντας πως στα συλλογικά προβλήματα, οι ατομικές λύσεις είναι αν μη τι άλλο αναποτελεσματικές, ο μόνος τρόπος οργάνωσης της καθημερινότητας αλλά και των αγώνων των φοιτητών συνεχίζει να περνάει μέσα από τις συλλογικές μας διαδικασίες, όσο κι αν αυτές σε αρκετές περιπτώσεις αδυνατούν να επιτελέσουν τον ρόλο τους.

Με τις μεθοδευμένες προσπάθειες υπόνομευσης και κατάργησης των συλλογικών διαδικασιών που υποκινούν οι κυρίαρχοι, κρίνεται πιο αναγκαία από ποτέ η υπεράσπισή τους. Σ’ αυτό το πλαίσιο, λοιπόν, χρειάζεται να αναδιαμορφώσουμε τις Γενικές Συνελεύσεις, ώστε να μπορούν να εμπλακούν ενεργά και αποτελεσματικά σ’ αυτές όλοι και όλες. Θα πρέπει να σσυμπεριλάβουμε στα προτάγματά μας τον εκδημοκρατισμό και την επανανοηματοδότηση των Γενικών Συνελεύσεων, προκειμένου να πάψουν οι Φοιτητικοί Σύλλογοι να αποτελούν απλοί επικυρωτές, μετατρέποντας τις διαδικασίες μας σε πεδίο πολιτικής ζύμωσης, προκειμένου να μπορέσει να συγκροτηθεί ένα πολιτικό σχέδιο ανατροπής με συγκεκριμένες διεκδικήσεις και προτάσεις, για ό,τι αφορά το Πανεπιστήμιο και την κοινωνία.

Η Αρ.Εν. οφείλει να συμπεριλάβει στον πολιτικό της σχεδιασμό τόσο την λειτουργία των Γενικών Συνελεύσεων όσο και την συζήτηση που θα γίνεται μέσα σ’ αυτές. Με βάση τα παραπάνω καλούμε σε θεματικό μάζεμα-συζήτηση των σχημάτων της Αρ.Εν. Αθήνας για την λειτουργία και τους στόχους των Γενικών Συνελεύσεων.

Παράλληλα, η αυταρχικοποίηση της διοίκησης των δημόσιου Πανεπιστήμιο, αποτελώντας ταυτόχρονα τόσο σχέδιο όσο και μέσο, έρχεται να εξυπηρετήσει και την υλοποίηση των πιο σκληρών νεοφιλελεύθερων επιταγών, όπως το μέτρο των διαγραφών και η ψήφιση των νέων οργανισμών των ιδρυμάτων. Βασική προϋπόθεση στη σκιαγράφηση ενός αντιπαραθετικού προτύπου οργάνωσης του δημόσιου και δωρεάν Πανεπιστήμιου, αποτελεί, λοιπόν, η επι της αρχής αντίσταση με κάθε τρόπο στην εντατικοποίηση των ρυθμών σπουδών, και στην αποσάρθρωση του κοινωνικού χαρακτήρα του Πανεπιστημίου. Αντίσταση στις υπάρχουσες συνθήκες, αφενός μέσω της συστηματικής μας παρέμβασης εντός των κοινωνικών μας χώρων με όρους ανατροπής των υπαρχουσών συνθηκών, αλλά και αφετέρου σκιαγράφηση ενός αντιπαραδείγματος με το άνοιγμα μιας πλατιάς συζήτησης εντός των συλλόγων για την κατεύθυνση της αλλαγής των όρων ζωής και φοίτησης.

Σ’ αυτό το πλαίσιο και με βάση την όλη αντίληψή μας για τη θεσμοθετημένη γνώση, θα πρέπει να αναχθεί σε βασικό μας μέλημα η δικτύωση των σχημάτων μας ανά γνωστικό αντικείμενο σε πανελλαδικό επίπεδο. Στην κατεύθυνση αυτή, η παρέμβασή μας στη διαμόρφωση των προγραμμάτων σπουδών ανά τμήμα, η εκπόνηση θεματικών εκδηλώσεων, συλλογικών αναγνώσεων, προβολών, ως καρπός συλλογικών γνωστικών διεργασιών που θα ανοίγονται και στους Φοιτητικούς μας Συλλόγους, θα συμβάλει τόσο στη ριζοσπαστικοποίηση της ακαδημαϊκής γνώσης όσο και στον προσανατολισμό της γνώσης σε κοινωνιοκεντρικά ζητήματα και όχι αυτοαναφορικά, τύπου “η γνώση για τη γνώση”. Μια τέτοια λογική και αντίληψη για τη γνώση θα πρέπει να μη μένει μόνο στα στενά πλαίσια του πανεπιστημίου και της φοιτητικής μας ζωής αλλά και να διαπνέει και τον τρόπο κατά τον οποίο εμείς ως φοιτητικά υποκείμενα θα διαχειριστούμε εργασιακά ζητήματα με στόχο τη χειραφέτηση και τις συλλογικές διεκδικήσειις στους χώρους εργασίας.

Ποιος έχει αυταπάτες τελικά για το κίνημα;

Τι είναι η Αριστερή Ενότητα

Η ταύτιση της Αριστερής Ενότητας με τον ΣΥΡΙΖΑ είναι κάτι στο οποίο μας είχε συνηθίσει τόσο καιρό το ΜΑΣ και τα ΕΑΑΚ, όταν δεν είχαν τίποτα ουσιαστικό να μας προσάψουν. Ας διευκρινίσουμε, λοιπόν, για μία ακόμη φορά ότι είμαστε ένα δίκτυο συλλογικοτήτων - σχημάτων που εντάσσεται στη ριζοσπαστική αριστερά. Παρεμβαίνουμε με αυτόνομο τρόπο στο Γεωπονικό, λειτουργώντας ανοιχτά, συλλογικά και αμεσοδημοκρατικά: συναποφασίζουμε και συνυλοποιούμε.

Αυταπάτες για τις κοινοβουλευτικές αυταπάτες

Η θέση μας είναι ξεκάθαρη και πάντα ήταν. Μοχλός των εξελίξεων είναι τα κινήματα, είναι ο κόσμος που παίρνει τη ζωή στα χέρια του και κατανοεί ότι τα συλλογικά προβλήματα επιλύονται μόνο με συλλογικούς αγώνες. Αυτό το έχουμε αποδείξει και έμπρακτα με την συμμετοχή μας σε οποιαδήποτε κινηματική δράση. Επειδή ακριβώς δεν έχουμε καμία κοινοβουλευτική αυταπάτη, πιστεύουμε πως ένα φοιτητικό κίνημα, οφείλει να αναζητά τη νομιμοποιητική του ισχύ στις δημοκρατικές και συμμετοχικές του διαδικασίες, από τη βάση των Φοιτητικών Συλλόγων και τις Γενικές Συνελεύσεις μέχρι τις διαδικασίες συντονισμού και τα Συντονιστικά Γενικών Συνελεύσεων και καταλήψεων, προκειμένου να μπορεί να εμπνέει και να εμπλέκει τη φοιτητική πλειοψηφία.

Συνδιαμόρφωση, αυτή η άγνωστη

Η ίδια η απόφαση του τελευταίου πανελλαδικού διημέρου των ΕΑΑΚ αναφέρει: «Παλεύουμε για ένα φοιτητικό κίνημα που λειτουργεί σαν ζωντανό κύτταρο πολιτικής και ζύμωσης του κόσμου του αγώνα, του κάθε αγωνιστή που κάνει κτήμα του το συλλογικό συμπέρασμα στη βάση της συνδιαμόρφωσης και της σύνθεσης». Μόνο σύνθεση και συνδιαμόρφωση δεν βλέπουμε από τα ΕΑΑΚ. Με το σκεπτικό ότι έχει ψηφιστεί από το σώμα της προηγούμενης γενικής συνέλευσης αρνούνται να συνδιαμορφώσουμε από μηδενικής βάσης, οι συλλογικότητες και τα άτομα τα οποία συμμετέχουν στη συντονιστική επιτροπή κατάληψης, το πολιτικό πλαίσιο της επόμενης γενικής συνέλευσης του φοιτητικού συλλόγου, διότι έτσι το κίνημα πηγαίνει πίσω στις θέσεις του(;). Απέναντι στην αστική δημοκρατία που αυταρχικοποιείται ολοένα και περισσότερο, που φιμώνει όποιον/α διαφωνεί, εμείς προτάσσουμε τον πλουραλισμό και συνθέτουμε μέσα από τη διαφορετικότητα. Η διαφορετική αντίληψη για τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να λειτουργούμε χαρακτηρίζει κάτι ως ριζοσπαστικό και όχι τα πλαίσια-σεντόνια του μαξιμαλισμού.

Να το ξεκαθαρίσουμε: η ουσιαστική δημοκρατία εντός των διαδικασιών του φοιτητικού κινήματος δεν συνιστά αποκλιμάκωση. Αντιθέτως, συνιστά στιβαρά οικοδομημένη και μεθοδικά θεμελιωμένη κλιμάκωση του αγώνα σε μια εποχή που με την άνθιση των νέων κοινωνικών κινημάτων η πρωτοπορία είναι νεκρή. Τα ΕΑΑΚ αδυνατούν να κατανοήσουν αυτό που τους έχει ξεπεράσει εμμένοντας στην ιδιοκτησιακή τους λογική απέναντι στο σύλλογο. Απόδειξη το ότι εγκαλούν την ΑΡ.ΕΝ επειδή δεν κατέληξε κάπου η «συνδιαμόρφωση» κατά την οποία τα ΕΑΑΚ δεν έκαναν ούτε βήμα πίσω από την τοποθέτηση αρχής τους και στην οποία δεν υπήρχε ούτε λέξη από την τοποθέτηση αρχής των άλλων αριστερών δυνάμεων και προφανώς ούτε λέξη των όσων ψηφίζουν, συμμετέχουν (;) και υλοποιούν (;) την απόφαση.

Πολιτικά πλαίσια πραγματικά «από τα κάτω»

Με πολύ απλά λόγια πιστεύουμε το εξής: όσοι και όσες βλέπουν τον εαυτό τους σε ένα ανοιχτά συνδιαμορφωμένο πολιτικό πλαίσιο από μηδενικής βάσεως, ας πουν την γνώμη τους και για το ποια μέσα πάλης πρέπει αυτό το πλαίσιο να προτείνει. Ουσιαστικά, ζητάμε την συνδιαμόρφωση ενός πλαισίου μεταξύ όσων ανθρώπων χωρούν πολιτικά σε αυτό. Και κάθε πτυχή της αριστεράς και του κινήματος οφείλει να μπει σε αυτόν τον κόπο κι όχι να τον αφορίσει, μιας και σίγουρα όλοι και όλες θα βγούμε πλουσιότεροι/ες απ αυτήν τη διαδικασία. Είναι σημαντικό να μπορούμε όλα τα αγωνιζόμενα κομμάτια να βρούμε τα κοινά σημεία που μας ενώνουν και όχι αυτά που μας χωρίζουν και μετωπικά να δώσουμε μια δυναμική απάντηση στην κυβέρνηση και τον αυταρχισμό που επιδεικνύει.

Την ώρα που γύρω μας όλα ισοπεδώνονται, το μόνο δίπολο που υπάρχει αυτή τη στιγμή στο Πανεπιστήμιο είναι αυτό του ανυποχώρητου αγώνα κόντρα στην παθητικότητα και την αδιαφορία.

Για το φοιτητικό κίνημα, για τις νίκες της γενιάς μας, για την ανατροπή τους!

(Ανακοίνωση συντονιστικού σχημάτων Αριστερής Ενότητας)

Η δυναμική παρουσία του Φοιτητικού Κινήματος για ακόμη μία εβδομάδα στους δρόμους της Αθήνας και της περιφέρειας στα πλαίσια και της Πανεργατικής Απεργίας, καθώς και οι μαζικές γενικές συνελεύσεις σε μια σειρά Φοιτητικών Συλλόγων ορίζουν το πλαίσιο συζήτησης από εδώ και στο εξής. Οι φοιτητές και οι φοιτήτριες βγαίνουν για άλλη μια φορά στον δρόμο για να διεκδικήσουν τα αυτονόητα δικαιώματά τους σε παιδεία, εργασία και ζωή με αξιοπρέπεια. Οι υπηρέτες της κυβερνητικής πολιτικής, αυτοί που τσακίζουν την κοινωνία και πετάνε μια ολόκληρη γενιά στο περιθώριο, καλά θα κάνουν να φοβούνται το φοιτητικό και νεολαιίστικο κίνημα, καλά θα κάνουν να φοβούνται μια γενιά που πλέον δεν έχει σχεδόν τίποτα να χάσει.

Ως Αριστερή Ενότητα θεωρούμε ότι αυτή τη στιγμή η μάχη για την ανατροπή τους πρέπει να αποτελέσει υπόθεση ενός δυναμικού φοιτητικού και νεολαιίστικου κινήματος, που θα προτάσσει τις ανάγκες μας και θα καταφέρνει να εμπλέκει μέσα σε αυτό την πλειοψηφία των φοιτητών-τριών που πλήττονται από την ασκούμενη πολιτική. Ένα τέτοιο φοιτητικό κίνημα, προκειμένου να μπορεί να εμπνέει και να εμπλέκει τη φοιτητική πλειοψηφία, οφείλει να αναζητά τη νομιμοποιητική του ισχύ στις δημοκρατικές και συμμετοχικές του διαδικασίες, από τη βάση των Φοιτητικών Συλλόγων και τις Γενικές Συνελεύσεις μέχρι τις διαδικασίες συντονισμού και τα Συντονιστικά Γενικών Συνελεύσεων και καταλήψεων. Θέλουμε ένα φοιτητικό κίνημα που να διεκδικεί τις ανάγκες και τα όνειρα της νεολαίας το οποίο θα υπερβαίνει το άθροισμα συλλογικοτήτων και πολιτικών δυνάμεων.

Είναι προφανές ότι τα γεγονότα που ακολούθησαν το πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο της προηγούμενης Τετάρτης (26/11), με κανέναν τρόπο δεν προωθούν το στόχο για ένα συμμετοχικό, δημοκρατικό, αλλά και πολιτικά επικίνδυνο φοιτητικό κίνημα. Η πρωτοβουλία συγκεκριμένης μερίδας συναγωνιστών της ΕΑΑΚ, να μπουν πρωτοβουλιακά στην Πρυτανεία του ΕΚΠΑ, δίχως να έχουν εκθέσει αυτή τους τη διάθεση σε καμία συλλογική διαδικασία (από Γενικές Συνελεύσεις μέχρι Συντονιστικά Κατάληψης), συνιστά μεγάλη προβληματική. Μία προβληματική, η οποία ευθύνεται μεταξύ άλλων για τα σοβαρά ελλείμματα δημοκρατίας μέσα στο φοιτητικό κίνημα και η οποία, βασικά, αφήνει εκτός κάθε συνάδελφο και κάθε συναδέλφισσα που θέλουν να συμμετέχουν στις διαδικασίες του συλλόγου και να έχουν λόγο μέσα σε αυτές. Συνάμα, με αυτή την πρωτοβουλία για απόπειρα κατάληψης της Πρυτανείας, δεν μπόρεσε για ακόμη μία φορά να διεξαχθεί το Συντονιστικό Γενικών συνελεύσεων και καταλήψεων, και γι’αυτό την πολιτική ευθύνη φέρουν συγκεκριμένες πολιτικές δυνάμεις.

Εμείς από την πλευρά μας αντιλαμβανόμαστε την ανάγκη για μια δυναμική απαντήση απέναντι στον Πρύτανη του ΕΚΠΑ, στην κυβέρνηση και τον αυταρχισμό που επιδικνύει και συνολικά σε όσους επιτίθενται αυτή τη στιγμή στο Φοιτητικό Κίνημα. Θεωρούμε όμως ότι καμία τέτοια δυναμική απάντηση δεν θα προκύψει, στο βαθμό που οι πολιτικές δυνάμεις συνεχίσουν να αντιλαμβάνονται τη μοναδική τους αλήθεια ως “αυτονόητη” για το κίνημα, ανεξάρτητα και πάνω από τις δημοκρατικές διαδικασίες που εξελίσσονται μέσα σε αυτό. Με βάση τα παραπάνω θεωρούμε διαδικασίες όπως το Συντονιστικό Γενικών Συνελεύσεων και καταλήψεων ως ουσιαστικές πολιτικές διαδικασίες του Κινήματος, που στη βάση της δημοκρατικής τους οργάνωσης και της μαζικής συμμετοχής σε αυτές, μπορούν να λειτουργούν προωθητικά. Θεωρούμε ότι το Φοιτητικό Κίνημα έχει ανάγκη τέτοιες διαδικασίες, οπότε και είναι επιτακτική ανάγκη η άμεση πραγματοποίηση συντονιστικού Γενικών Συνελεύσεων και καταλήψεων την Τετάρτη 3/12 μετά το τέλος της πορείας.

Πρώτη προτεραιότητα παραμένει η οικοδόμηση ενός δυναμικού, μαζικού και πολιτικά επικίνδυνου Φοιτητικού Κινήματος σε πείσμα οποιασδήποτε αυτόκλητης πρωτοπορίας. Τα αδιέξοδα της νέας γενιάς, η διάλυση των πανεπιστημίων μας, η εξαθλίωση μιας ολόκληρης κοινωνικής πλειοψηφίας δεν μας αφήνει περιθώρια για ανευθυνότητα. Η νεολαία και ειδικά το Φοιτητικό Κίνημα αυτή τη στιγμή μπορεί να αποτελέσει το σημείο αναφορά για το σύνολο της αγωνιζόμενης κοινωνίας. Ας αποτελέσουν οι κινητοποιήσεις των επόμενων ημερών, η νεολαιίστικη κινητοποίηση της 6ης Δεκέμβρη, ημέρα δολοφονίας τους 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, αφετηρία για ένα κίνημα που θα επαναθέτει τις ανάγκες εργαζομένων και νεολαίας στο προσκήνιο.

Συνεχίζουμε τον αγώνα για την ανατροπή της κυβέρνησης και της πολιτικής της εξαθλίωσης! Συνεχίζουμε να μαχόμαστε απέναντι στον αυταρχισμό του κράτους και της αντιδραστικής διοίκησης Φορτσάκη μέχρι την παραίτησή του!

Συνεχίζουμε ανοίγοντας δρόμους πλατιούς έναντια στο σκότος, ξαναμοιράζοντας το αστέρι σε όσους κοπιάσουν να 'ρθουν!

Θα ζήσουμε αλλιώς, να επιλέξουμε να ζήσουμε ελεύθερα!

Την περασμένη βδομάδα αρκετοί Φοιτητικοί Σύλλογοι τοποθετήθηκαν μέσω των Γενικών τους Συνελεύσεων και χιλιάδες φοιτητές και φοιτήτριες βρέθηκαν στους δρόμους ενάντια στην αυταρχικοποίηση των Πανεπιστημίων και την εδραίωση «του νόμου και της τάξης» από πλευράς της κυβέρνησης και των πρυτανικών αρχών. Κινήσεις επιβολής, όπως η οχύρωση με κατασταλτικές δυνάμεις των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων του κέντρου και το λοκ-αουτ σχολών, δε μπορούν να σβήσουν τα προτάγματα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, παρά μονό να επικαιροποιήσουν την ανάγκη για τις εξεγέρσεις του σήμερα και για μαζικά, ριζοσπαστικά νεολαιίστικα κινήματα.

Η στρατηγική της έντασης, όμως, δεν απέτρεψε τη νεολαία και τον αγωνιζόμενο λαό να κατέβουν ξανά στον δρόμο, καθώς ούτε και η μεθόδευση του φόβου, τόσο κατά την άγρια επίθεση των ΜΑΤ ενάντια στα μπλοκ των Φοιτητικών Συλλόγων το βράδυ της Πέμπτης έξω απ το Πολυτεχνείο όσο και κατά τη διάρκεια της πορείας της 17^ης του Νοέμβρη με την ασφυκτική παρουσία δυνάμεων καταστολής. Την ώρα που το Πανεπιστήμιο αδυνατεί να λειτουργήσει απ την υποχρηματοδότηση και την υποστελέχωση, αναζητείται στα πρόσωπα των αγωνιζόμενων φοιτητών και –τριών η κατασκευή του εσωτερικού εχθρού, προκειμένου να νομιμοποιήσει τις κυβερνητικές επιλογές για την υποτίμηση και την ιδιωτικοποίηση των Πανεπιστημίων, την ώρα που η κυβέρνηση έχει διαλύσει τη δευτεροβάθμια, κάθε δομή κοινωνικού κράτους και επιτίθεται ανοιχτά στους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες, στη νεολαία και το σύνολο των υποτελών τάξεων.

Σε αυτήν την κατεύθυνση και προς ολοκλήρωση του κάδρου για τον αυταρχικότερο Πρύτανη γύρω απ το πρόσωπο του Φορτσάκη, οι πρυτανικές αρχές του ΕΚΠΑ εισηγούνται τη θέσπιση ηλεκτρονικών δημοψηφισμάτων προκειμένου οι φοιτητές-τριες της «ησυχίας, τάξης και ασφάλειας» να κρατάνε τις σχολές ανοιχτές με ένα «κλικ», όταν δεν επιλέγουν οι ίδιες οι αρχές να τις κλειδώσουν με ΜΑΤ και σεκιούριτι. Πέρα απ τη σαφέστατη πρόθεση για τη διάλυση των Φοιτητικών Συλλόγων και τη φίμωση κάθε φωνής αντίστασης, την ώρα που οι αποφάσεις ολοένα και δε νομιμοποιούνται από αντιδραστικές αρχές διαφόρων σχολών, αυτό το παράδειγμα της εύκολης και άνευ κόστους πολιτικής επιλογής συμπυκνώνει την κρισιακή κατάσταση των σύγχρονων δημοκρατιών και την ανάγκη επανάκτησής τους απ τους ίδιους τους από τα κάτω. Σε αυτήν τη διαδικασία κομβικό ρόλο καλείται να παίξει μέσα απ τους αγώνες της η οργισμένη γενιά του Δεκέμβρη του ’08, η νεολαία που κατέλαβε τις πλατείες με αίτημα τη δημοκρατία και πρόταγμα «να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας», κόντρα στην καπιταλιστική βαρβαρότητα και τον νεοφιλελεύθερο αυταρχισμό.

Υπό αυτό το πρίσμα, βέβαια, οφείλουμε να κινηθούμε και προς τη δημοκρατική εμβάθυνση των δομών και των διαδικασιών του ίδιου του Φοιτητικού Κινήματος, προκειμένου οι αγώνες μας να είναι ένα ζωντανό αντιπαράδειγμα για το πώς θέλουμε να οργανώνουμε τις ζωές μας. Χαρακτηριστικά, την Πέμπτη το βράδυ όταν η αντικατασταλτική φοιτητική πορεία χτυπήθηκε έξω απ το Πολυτεχνείο, όπου κατευθύνθηκε προκειμένου να συντονιστούν οι σύλλογοι άλλα βρήκαν τις πόρτες κλειδωμένες και όταν κάποια φοιτητικά μπλοκ και πλήθος κόσμου κατάφεραν να εισέλθουν στον προαύλιο χώρο, ο τρόπος με τον οποίο επιλέχθηκε να αποχωρήσουν ανοίγει την κουβέντα για μια σειρά παθογενειών του Φοιτητικού Κινήματος.

Στην αδυναμία των πολιτικών συλλογικοτήτων να σπάσουν το κλίμα του πανικού προκειμένου να διαβουλευτεί ο συγκεντρωμένος κόσμος ήρθε να απαντήσει η ιδιοκτησιακή αντίληψη για τους συλλόγους (και τις ντουντούκες τους) δημιουργώντας μια αρνητική παρακαταθήκη. Μια παρακαταθήκη μάλιστα που συνεχίστηκε την επόμενη μέρα με την «καθοδήγηση» των ΦΣ προς στο Πολυτεχνείο για τη «στήριξη» της φιέστας του-κατά τ’ άλλα διασπαστικού- ΜΑΣ. Αντιλαμβανόμενοι-ες την ανάγκη για δημοκρατία στο εσωτερικό του φοιτητικού κινήματος, προτείναμε στις συντονιστικές επιτροπές, κατά τη διάρκεια του εορτασμού, τη διοργάνωση Συντονιστικού Γενικών Συνελεύσεων στο χώρο του Πολυτεχνείου, που δυστυχώς δεν υλοποιήθηκε αφού μάλλον η ανάγκη για δημοκρατία και πραγματικό συντονισμό δε μπαίνει πάγια στην ημερήσια διάταξη ορισμένων συλλογικοτήτων.

Αποτιμώντας, όμως, θετικά τη μεγάλη νεανική και λαϊκή κινητοποίηση των τελευταίων ημερών, να επιστρέψουμε στους κοινωνικούς μας χώρους και τις συλλογικές μας διαδικασίες και να οργανώσουμε δημοκρατικά και από τα κάτω, εκεί που πραγματικά χτίζεται η ενότητα, τη δική μας επίθεση, ως την ικανότερη άμυνα για τη βαρβαρότητα που βιώνουμε. Να υπερασπιστούμε το δικαίωμά μας να αποφασίζουμε μέσα απ τις συλλογικές μας διαδικασίες, με τον τρόπο που εμείς θα καθορίζουμε και να κάνουμε τις καταλήψεις μας κοινωνικές, ανοιχτές και πραγματικά λειτουργικές. Οι νεολαιίστικοι αγώνες και το φοιτητικό κίνημα να συναντηθούν με την αγωνιζόμενη κοινωνία, τους εργαζόμενους, τις άνεργες, τα κοινωνικά και αλληλέγγυα κινήματα και να ανατρέψουμε το υπάρχον οικοδομώντας στο σήμερα πτυχές του δικού μας μέλλοντος!

-Άμεση παραίτηση Φορτσάκη και ανατροπή της Κυβέρνησης!

-Όλοι και όλες στη μαθητική κινητοποίηση της Παρασκευής και στη Γενική Απεργία στις 27/11.

“Ή με τους Ρωμαίους ή με τους Γαλάτες”

-->

Το σωτήριο έτος 2014 σιγά σιγά τελειώνει. Τα πάντα δείχνουν αισιόδοξα, καθώς η κυβέρνηση μας διαβεβαίωσε ότι θα καταργήσει τα μνημόνια, ότι η ανεργία των νέων ήδη μειώνεται μέσω των ευέλικτων προγραμμάτων απασχόλησης voucher και οι φοροελαφρύνσεις πέφτουν βροχή. Η καθημερινότητα κυλάει ευτυχισμένα στην μνημονιακή Ελλάδα και με χαρά οι πολίτες περιμένουν στις ουρές για να πληρώσουν τον ΕΝΦΙΑ.

Το Πανεπιστήμιο λειτουργεί κανονικά, security στις σχολές για να νιώθουμε όλοι/ες ασφαλείς, διαγραφές των τεμπέληδων αιώνιων φοιτητών/τριων και τα όργανα διοίκησης αποφασίζουν την αλλαγή των προγραμμάτων σπουδών σύμφωνα με τις τελευταίες ανάγκες της αγοράς και κατευθύνουν την έρευνα ανάλογα με την επιχείρηση που προσφέρει τα περισσότερα χρήματα, οι εργολάβοι συνεχίζουν ακούραστα και με αυταπάρνηση να υπηρετούν το πανεπιστήμιο. Οι ζοφερές μέρες που τα πανεπιστήμια ήταν γιάφκες που καταλάμβαναν αιώνιοι φοιτητές, αισχρές μειοψηφίες και αριστερές συντεχνίες μπλοκάροντας την ομαλή λειτουργία του βρίσκονται ένα βήμα πιο μακριά.

Το συνεχές της καταστροφής

Έξω από τον «φανταστικό κόσμο» της κυβέρνησης και των ΜΜΕ όμως η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική. Αυτοί που τόσα χρόνια καταστρέφουν το δημόσιο, προσπαθούν να πείσουν την κοινωνία πως μετατράπηκαν σε σωτήρες εν μια νυκτί, ξέφυγαν από την λογική του ρουσφετιού και των μιζών και νοιάζονται για το καλό του τόπου και των πολιτών. Είναι φανερό, λοιπόν, πως τα μνημόνια, οι απολύσεις, η καταπάτηση των εργασιακών δικαιωμάτων, ο Νόμος Διαμαντοπούλου - Αρβανιτόπουλου, δεν είναι ένα αναγκαίο κακό για τους κυρίαρχους αλλά ένα σχέδιο πολύ καλά μελετημένο.

Το πόσο καλά οργανωμένο σχέδιο είναι η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση γίνεται εύκολα αντιληπτό από τις διαγραφές. Η κυβέρνηση εκμεταλλευόμενη την στρεβλή εικόνα που τα ΜΜΕ έχουν δημιουργήσει κάνει τις αλλαγές που ετοίμαζε από καιρό. Έτσι, τα πανεπιστήμια προχωρούν, όχι απλά σε διαγραφές φοιτητών που μπορεί να δουλεύουν για να τα βγάλουν πέρα, αλλά και σε μέτρα όπως η εφαρμογή του ορίου σπουδών (ν+2) που συμβάλει στην εντατικοποίηση των σπουδών και το σπάσιμο των πτυχίων, δηλαδή την υλοποίηση των κατευθύνσεων της συνθήκης της Μπολόνια (1999). Πως συμβαίνει αυτό; Αποδεχόμενοι του γεγονότος πως μπορεί να διαγράφονται οι φοιτητές/τριες, αποδεχόμαστε αυτόματα πως υπάρχει όριο που κάποιος/α έχει την δυνατότητα να σπουδάζει, δικαιολογώντας έτσι την εφαρμογή του ν+2 μετέπειτα. Πρόκειται για ένα μέτρο που εντείνει τους ταξικούς φραγμούς, μετατρέποντας ταυτόχρονα το πανεπιστήμιο αποκλειστικά σε χώρο φοίτησης. Συγχρόνως, μέσω των διαγραφών, επιτυγχάνεται και το σπάσιμο των πτυχίων, αφού τα ΑΕΙ θα κληθούν να πιστοποιήσουν με πιστωτικές μονάδες τις γνώσεις του κάθε φοιτητή/τριας που διαγράφουν. Ιδιο είναι το σκηνικό για την εισαγωγή ιδιωτικής πρωτοβουλίας στα πανεπιστήμια και πλήρης στοίχιση τους με τις επιταγές της αγοράς. Η τακτική είναι γνωστή (βλέπε υγεία) επιτηδευμένη υποτίμηση μέσα από την υποχρηματοδότηση και την ελλειπή οργάνωση, ως υπαίτιοι κατηγορούνται συνδικαλιστές/τριες (γενικά και αόριστα) και η κυβέρνηση έρχεται να δώσει απάντηση μέσω των ιδιωτικοποιήσεων από τις οποίες ωφελούνται μόνο οι επιχειρήσεις

Δεν διαπραγματευόμαστε τα αυτονόητα

Στο ευρύτερο πλαίσιο των εργολαβιών μέσα στον πανεπιστημιακό χώρο εντάσσονται και κομμάτια της φοιτητικής μέριμνας, όπως αυτό της σίτισης. Το βασικό ερώτημα που τίθεται είναι εάν η ανάθεση σε κάποια ιδιωτική πρωτοβουλία προσφέρει βελτίωση σε επίπεδο οικονομικό και ποιοτικό. Σαφώς και δεν συμφέρει το ίδρυμα να μισθώνει κάποιον εργολάβο ο οποίος θα επιζητά όλο και μεγαλύτερο κέρδος για μια σειρά λειτουργιών. Πόσο μάλλον ένα εργολάβο που απολύει εργαζόμενους ή έχει πολύ καιρό να τους πληρώσει καταπατώντας πλήρως κάθε εργασιακό δικαίωμα.

Πάνω σε αυτή τη λογική βλέπουμε ότι οι αυτονόητες παροχές, όπως η σίτιση, η στέγαση, τα πανεπιστημιακά συγγράμματα γίνονται προνόμια για λίγους και εκλεκτούς. Ένα κεκτημένο δημόσιο αγαθό πρέπει να προσφέρεται συλλογικά και όχι να είναι μια ιδιωτική παροχή που ο καθένας διεκδικεί ατομικά ως πελάτης πλέον. Ειδικά όταν η ιδιωτική πρωτοβουλία ζημιώνει τόσο τις εκπαιδευτικές αξίες όσο και τον εργασιακό χώρο. Η ιδιωτικοποίηση δομών που διαχρονικά κάλυπταν πάγιες φοιτητικές ανάγκες όπως η σίτιση - στέγαση, δείχνει την πορεία μετακύλισης του οικονομικού βάρους της φοίτησης στις πλάτες των φοιτητών. Δεν νοείται για εμάς Πανεπιστήμιο που δεν διασφαλίζει στους φοιτητές του δωρεάν σίτιση, στέγαση και καθολική μέριμνα για τις ανάγκες τους. Που στηρίζεται σε επιχειρηματικές λογικές και συμφέροντα, όπως εργολαβίες και ιδιώτες στη διοίκηση των Πανεπιστημίων Που επιλέγει να ξεπουλιούνται κτήρια του μέσω του ΤΑΙΠΕΔ ή που τα αφήνει κενά αντί να τα διαθέτει στους φοιτητές/τριές του.

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά

Μέχρι τώρα το Γεωπονικό Πανεπιστήμιο έδινε πτυχία γεωπόνου, ενιαία πτυχία με κατοχυρωμένα επαγγελματικά δικαιώματα πάνω σε ένα αντικείμενο πολύ ευρύ και με εξαιρετικό ενδιαφέρον για τον ρόλο που πρέπει να έχει ένας γεωπόνος. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια έχει ξεκινήσει μια έντονη συζήτηση στο Γεωπονικό περί πτυχίων, πιο συγκεκριμένα το τμήμα Γεωπονικής Βιοτεχνολογίας να δίνει πτυχίο Βιοτεχνολόγου, το τμήμα Τεχνολογίας τροφίμων πτυχίου Τεχνολόγου Τροφίμων και το τμήμα Αγροτικής οικονομίας πτυχίο Οικονομολόγου και όχι Γεωπόνου με ειδίκευση στην Γεωπονική Βιοτεχνολογία, Τεχνολογία Τροφίμων και Αγροτική Οικονομία αντίστοιχα. Σε μια εποχή έντονης αστικοποίησης και εγκατάλειψης της υπαίθρου ο ρόλος ενός Γεωπόνου της Αγροτικής Οικονομίας είναι να μελετήσει νέες μορφές οργάνωσης των παραγωγών, όπως οι συνεταιρισμοί, και νέες μορφές διακίνησης των προϊόντων, όπως τα κινήματα «χωρίς μεσάζοντες», αλλά και να μπορεί να οικοδομήσει ολόκληρο μοντέλο για την παραγωγική ανασυγκρότηση. Σε μια εποχή που εταιρίες όπως η Monsanto χρησιμοποιούν τη γενετική μηχανική για να ελέγχουν την παγκόσμια διακίνηση σπόρων, ο ρόλος ενός Γεωπόνου Βιοτεχνολόγου είναι να κατανοεί ότι ο κλάδος αυτός υπάρχει για να βελτιώνει την παραγωγή προς όφελος των ανθρώπων και όχι για να “παίζει” με το γενετικό υλικό, με άγνωστες επιπτώσεις, για να αυξάνουν τα κέρδη τους μερικές πολυεθνικές. Σε μια κοινωνία που πλήττεται από την φτώχεια και την ανεργία, στα τρόφιμα η ποιότητα και η τιμή έχουν σχέση αντιστρόφως ανάλογη λειτουργώντας εκβιαστικά προς τους οικονομικά ασθενέστερους, ο ρόλος του Γεωπόνου Τεχνολογίας Τροφίμων είναι να μην κάνει εκπτώσεις στην δημόσια υγεία έχοντας γνώσεις για κάθε βήμα της παραγωγής των τροφίμων από το χωράφι μέχρι την κατανάλωση του. Εκτός λοιπόν από τα μη κατοχυρωμένα επαγγελματικά δικαιώματα, την αδυναμία των καινούργιων πτυχίων να συναγωνιστούν τα πτυχία των Οικονομολόγων ή των Βιολόγων, τα καινούργια αυτά τμήματα δεν παρέχουν τη σφαιρική γνώση και την πληθώρα γνώσεων που ενέχει ο τίτλος του γεωπόνου και που είναι αυτές οι γνώσεις που θα δώσουν απάντηση στα παραπάνω προβλήματα εν ολίγοις.

Η απάντησή μας: Το Πανεπιστήμιο των Αναγκών

Ως μία δομικής φύσεως αντιπρόταση για το σύγχρονο Πανεπιστήμιο, θα πρέπει να κινείται πάνω σε μία εναλλακτική στρατηγική, για την υπεράσπιση του δημόσιου και δωρεάν πανεπιστημίου, για τον εκδημοκρατισμό του και για την εγκαθίδρυση του οράματος μας, ενός πανεπιστημίου το οποίο θα προσανατολίζεται εκπαιδευτικά και διοικητικά στην ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών μας ενώ παράλληλα, θα στοχεύει στην εξυπηρέτηση της κοινωνικής πλειοψηφίας. Αναλύοντας δομικά το συγκεκριμένο μοντέλο, οραματιζόμαστε αρχικά ένα πανεπιστήμιο το οποίο, θα απαξιώνει τον ατομικό δρόμο της ενασχόλησης του φοιτητή μόνο με τις ακαδημαϊκές υποχρεώσεις του, θα ελευθερώνει χρόνο κοινωνικοποίησης και πολιτικοποίησης του στον κοινωνικό του χώρο, αναπτύσσοντας έτσι την κριτική του αντίληψη και την σφαιρική του γνώση και καλλιεργώντας μία πολύπλευρη προσωπικότητα Αμφισβητούμε τις ιεραρχικές σχέσεις που επικρατούν και στην εκπαιδευτική διαδικασία, αλλά και στην διοικητική λειτουργία του σύγχρονου πανεπιστημίου, υποστηρίζοντας πως οι φοιτητές μαζί με τους καθηγητές και τους εργαζόμενους μέσα από κοινές γενικές συνελεύσεις, θα πρέπει να αποτελούν τον πυρήνα λήψης αποφάσεων για το εκάστοτε ίδρυμα. Έτσι, το πανεπιστήμιό μας δε μπορεί παρά να είναι δημοκρατικό, συμμετοχικό και αυτοδιοίκητο Ο σημαντικότερος όμως πυλώνας δημιουργίας αυτού του πανεπιστημίου αφορά τον προσανατολισμό της εκπαιδευτικής δραστηριότητας πάνω στις πραγματικές ανάγκες μιας κοινωνίας, βάση της διάγνωσης κοινωνικών και παραγωγικών ελλειμμάτων, στα οποία δίνουμε λύσεις. Παλεύουμε το σύγχρονο νεοφιλελεύθερο μοντέλο ευθυγράμμισης των προγραμμάτων σπουδών με τα προστάγματα των ελεύθερων αγορών και με τα συγκεκριμένα επιχειρηματικά πρότυπα εργασίας, και ως αντιπρόταση οικοδομούμε ένα πανεπιστημιακό ανοιχτό στην κοινωνία, το οποίο θα έχει ως πρώτο μέλημα τις ανάγκες της κοινωνίας, της νεολαίας και των εργαζομένων και όχι τα κέρδη των λίγων.

Γενικές Συνελέυσεις και Δημοκρατία

Η απαξίωση της γενικής συνέλευσης σχετίζεται με την ευρύτερη περιφρόνηση των πολιτικών, και ιδιαίτερα συμμετοχικών, διαδικασιών. Αυτό δε φαίνεται παράλογο αν αναλογιστούμε, ότι η πολιτική κοινωνικοποίηση συντελείται μέσα σε ένα ακραία ατομικιστικό περιβάλλον, το οποίο αποτυπώνεται στο κοινωνικοοικονομικό και πολιτικό μοντέλο οργάνωσης (νεοφιλελευθερισμός). Με απλά λόγια, στο κέντρο όλων των εκφάνσεων της καθημερινής ζωής όπως η εκπαίδευση, η εργασία οι κοινωνικές σχέσεις κλπ βρίσκεται το άτομο Η μη συμμετοχή του φοιτητή στη Γενική Συνέλευση του Φοιτητικού Συλλόγου, το μόνο θεσμικά κατοχυρωμένο συλλογικό όργανο με άμεσο δικαίωμα γνώμης και ψήφου, οδηγεί στην αυτοαναίρεση της ίδια της Δημοκρατίας στη σχολή. Αυτό γίνεται υποβαθμίζοντας τη διαδικασία της Γενικής Συνέλευσης. Η αποχή, λοιπόν, από αυτές και τις πολιτικές διαδικασίες γενικότερα, δεν αποδεσμεύει τον φοιτητή από ευθύνες, αλλά αντίθετα συνεχίζει να τον καθιστά υπεύθυνο για τις αποφάσεις που λαμβάνονται, καθώς ακόμα και τότε, τις επηρεάζει.

Η διαδικασία της Γενικής Συνέλευσης πρέπει να αντιμετωπίζεται ως μια διαδικασία συζήτησης, σύνθεσης και συνδιαμόρφωσης απόψεων και όχι ως χώρος αντιπαράθεσης έτοιμων ιδεολογικών και πολιτικών πλαισίων των διαφόρων συλλογικοτήτων. Ειδικά μεταξύ αριστερών σχηματισμών είναι πραγματικά προβληματικό να εμμένουμε σε λογικές περιχαράκωσης μεταξύ συγκεκριμένων και αποδεκτών διαφωνιών, οι οποίες ωστόσο μικρή σημασία έχουν για τη δράση του συλλόγου. Δεν γίνεται να αντιλαμβανόμαστε τη Γενική Συνέλευση εργαλειακά για να βγει μια συγκεκριμένη απόφαση. Για εμάς, αυτοσκοπός είναι η εμπλοκή όσο το δυνατόν περισσότερου κόσμου σε μία δημοκρατική διαδικασία λήψης αποφάσεων και αυτό σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να αρκείται σε μια ψηφοφορία. Οφείλουμε μπροστά σε κάθε διαστρέβλωση του όρου της δημοκρατίας να επανανοηματοδοτήσουμε το χιλιοειπωμένο και κενό νοήματος πια σύνθημα «όλη η εξουσία στις γενικές συνελεύσεις».

'Ολοι και όλες στη ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ του συλλόγου φοιτητών του ΓΠΑ την ΤΕΤΑΡΤΗ 5/11 14:00, αμφ Σίδερη.

Αύριο!

Ανακοίνωση συντονιστικού σχημάτων αριστερής ενότητας για την καταστολή στις σχολές!

Την Τετάρτη 8/10 συνεδρίασε για πρώτη φορά η νέα σύγκλητος του ΑΠΘ, με θέμα μεταξύ άλλων και τις διαγραφές των φοιτητών. Φοιτητές και φοιτήτριες του ΑΠΘ θέλησαν να παρευρεθούν στη διαδικασία και να παρέμβουν καταθέτοντας ψηφίσματα και αποφάσεις των φοιτητικών τους συλλόγων. Ωστόσο, εμποδίστηκαν από τους φύλακες του ιδρύματος που τους απαγόρευσαν την είσοδο στο χώρο της συνεδρίασης της συγκλήτου. Λίγες μέρες μετά, τη Δευτέρα 13/10, φοιτητές και φοιτήτριες του ΕΚΠΑ συγκεντρώθηκαν έξω από την πρυτανεία του ιδρύματος για να υλοποιήσουν τις αποφάσεις των φοιτητικών τους συλλόγων και να πραγματοποιήσουν παράσταση διαμαρτυρίας για την ελλιπή φοιτητική μέριμνα και να ζητήσουν να συνεδριάσει η σύγκλητος για να τοποθετηθεί στο ζήτημα των διαγραφών. Και πάλι οι φοιτητές-ριες βρήκαν την πόρτα της πρυτανείας κλειστή και δυνάμεις των ΜΑΤ να τους εμποδίζουν την είσοδο.

Αυτά τα περιστατικά, δε μπορούν να είναι τυχαία ούτε μεμονωμένα, αλλά αποτελούν συνέχεια της πολιτικής πειθάρχησης και καταστολής που η κυβέρνηση προσπαθεί να επιβάλλει για τα πανεπιστήμια. Αυτή η πολιτική υλοποιείται ήδη καθημερινά στα πανεπιστήμια από τα τέλη του Αυγούστου, όταν οι φοιτητές του ΕΚΠΑ του ΑΠΘ και μίας σειράς άλλων ιδρυμάτων διαπίστωσαν ότι υπάλληλοι ιδιωτικής εταιρίας ασφάλειας κυκλοφορούν πλέον σε όλους τους χώρους των σχολών και “διαφυλάσσουν¨την τάξη και την ασφάλεια ελέγχοντας ποιοι και γιατί εισέρχονται και κυκλοφορούν στο πανεπιστήμιο. Αυτή η πολιτική είναι η ίδια που προσπαθεί να επιβάλλει ένα πανεπιστήμιο τεχνοκρατικό και αποστειρωμένο, που να ευθυγραμμίζεται με την πολιτική της λιτότητας, της πειθάρχησης και της καταστολής που ασκείται διαρκώς εντεινόμενα τα τελευταία χρόνια σε όλες τις πτυχές της κοινωνικής ζωής. Η συμμετοχή των φοιτητών στις αποφάσεις που παίρνονται για τις σπουδές τους και τη ζωή τους στο πανεπιστήμιο, φυσικά και δε χωράνε σε αυτό το μοντέλο που προσπαθούν να φτιάξουν.

Απέναντι σε όλα αυτά εμείς απαντάμε πως σε ένα τέτοιο μοντέλο δε χωράμε εμείς! Δε θα αφήσουμε αναπάντητες τις διαθέσεις της αστυνομίας (κρατικής ή πανεπιστημιακής) να μας τρομοκρατήσει, να καταστείλει τις κινητοποιήσεις μας ή να μας αποκλείσουν από τις αποφάσεις που παίρνονται για μας. Εμείς θα συνεχίσουμε να αντιστεκόμαστε στην καταστολή και να αγωνιζόμαστε για ένα πανεπιστήμιο που να μας χωράει. Ένα πανεπιστήμιο των αναγκών μας, με δημοκρατία και ελευθερία σε μία κοινωνία των ονείρων μας. Ό,τι και να κάνετε, εμείς θα ζήσουμε αλλιώς!

Λίγα λόγια για το Γεωπονικό

Μια καινούργια ακαδημαϊκή χρονιά ξεκίνησε με το πανεπιστήμιο να βρίσκεται σε μία κρίσιμη περίοδο. Μία περίοδο η οποία χαρακτηρίζεται από μεταρρυθμίσεις, μνημονιακής και νεοφιλελεύθερης φύσεως, αποτέλεσμα των οποίων είναι η υποτίμηση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Αυτό συμβαίνει μέσω της σταδιακής υποχρηματοδότησής και των μαζικών απολύσεων, γεγονός το οποίο συνεπάγεται την μη βιώσιμη λειτουργία των πανεπιστημίων. Όταν, λοιπόν, το πολιτικό στερέωμα των ημερών μας είναι συγκεκριμένο, συγκεκριμένη θα είναι και η επιρροή της πολιτικής πάνω στην επιστήμη μας. Πατώντας στην επιτηδευμένη αυτή υποβάθμισή της, η ΔΑΠ, η ΠΑΣΠ (οι δημιουργοί του σημερινού αξιακού μας συστήματος) και το συμβούλιο ιδρύματος έχουν τις εξής προτάσεις, είτε ανοιχτά, είτε βοηθώντας προς αυτή την κατεύθυνση:
-Επιβολή διδάκτρων, πράγμα το οποίο αποκλείει φοιτητές/τριες από την εκπαιδευτική διαδικασία, λόγω οικονομικής αδυναμίας να τα καταβάλλουν.
-Ταχύρρυθμα τμήματα σε συνδυασμό με τα υποβαθμισμένα εργαστήρια, πράγμα που οδηγεί σε μια κατάσταση κατά την οποία οι καθηγητές θα προσποιούνται ότι διδάσκουν και οι φοιτητές ότι μαθαίνουν
-Χρηματοδότηση του ιδρύματος από εταιρείες. Αν αναλογιστούμε πως μοναδικό τους κίνητρο είναι η μεγιστοποίηση του κέρδους, ο αποπροσανατολισμός των γεωπονικών επιστημών από τις ανάγκες μιας κοινωνίας και ο προσανατολισμός τους σε οτιδήποτε τους αποφέρει κέρδος, θα είναι το άμεσα επόμενο.
Δηλαδή, οι αλλαγές που συμβαίνουν στον ακαδημαϊκό και γεωπονικό τομέα (συρρίκνωση του γεωπονικού κορμού ορισμένων τμημάτων), έχουν ιδεολογικό πρόσημο. Και αυτό δεν είναι τίποτα άλλο εκτός από την στεγνή και ωμή προσπάθεια του συστήματος για ένα επιστημονικό υπόβαθρο πλήρως υποταγμένο στα προτάγματα των αγορών.

Φοιτητική μέριμνα

Η πανεπιστημιακής κοινότητα βάλλεται συστηματικά από την νεοφιλελεύθερη πολιτική των κυβερνήσεων και των μνημονίων. Στο στόχαστρο βρίσκεται και η φοιτητική μέριμνα.

-Η σίτιση των φοιτητών/τρίων στο Γ.Π.Α, όχι μόνο δεν είναι δωρεάν για όλους/όλες, αλλά έχει ανατεθεί σε εργολάβους. Η ποιότητα του φαγητού δεν εξασφαλίζεται και απειλείται από την προσπάθεια του ιδιώτη να μεγιστοποιήσει τα κέρδη του. Βάση της σύμβασης, το ίδρυμα δίνει 1,8 ευρώ την ημέρα για κάθε κάρτα σίτισης, τη στιγμή που υπάρχουν αμφιβολίες για την ποιότητα των πρώτων υλών του φαγητού. Τα κέρδη του εργολάβου μεγιστοποιούνται από το γεγονός ότι πληρώνεται και για τις μερίδες των κατόχων κάρτας σίτισης ακόμα και αν αυτοί δεν τις καταναλώσουν. Επίσης, για τους φοιτητές και τις φοιτήτριες που δεν έχουν κάρτα το κόστος είναι 2 ευρώ.
 -Οι φοιτητικές εστίες είναι σε άθλια κατάσταση και δεν επαρκούν, με αποτέλεσμα πολλοί συμφοιτητές μας, αν και πληρούν τα κριτήρια να μην βρίσκουν δωμάτιο σε αυτές.  Αυτό συμβαίνει την ίδια στιγμή που δεκάδες δημόσια κτίρια τόσο στο κέντρο όσο και σε άλλες περιοχές της Αθήνας μένουν αναξιοποίητα..
-Τα εργαστήρια λόγω της μείωσης του προϋπολογισμού οδηγούνται σε υποβάθμιση, σε έλλειψη των απαραίτητων υλικών, εργαλείων και αδυναμία διανομής των σημειώσεων σε έντυπη μορφή.

Η δωρεάν σίτιση και στέγαση, η παροχή δωρεάν συγγραμμάτων αποτελούν βασικές αρχές του δικού μας συμμετοχικού και ανοιχτού σε όλες και όλους πανεπιστημίου.

Γιατί γεωπόνοι

Μέχρι τώρα το Γεωπονικό Πανεπιστήμιο έδινε πτυχία γεωπόνου, ενιαία πτυχία με κατοχυρωμένα επαγγελματικά δικαιώματα πάνω σε ένα αντικείμενο πολύ ευρύ και με εξαιρετικό ενδιαφέρον για τον ρόλο που πρέπει να έχει ένας γεωπόνος. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια έχει ξεκινήσει μια έντονη συζήτηση στο Γεωπονικό περί πτυχίων, πιο συγκεκριμένα το τμήμα Γεωπονικής Βιοτεχνολογίας να δίνει πτυχίο Βιοτεχνολόγου, το τμήμα Τεχνολογίας τροφίμων πτυχίου Τεχνολόγου Τροφίμων και το τμήμα Αγροτικής οικονομίας πτυχίο Οικονομολόγου και όχι Γεωπόνου με ειδίκευση στην Γεωπονική Βιοτεχνολογία, Τεχνολογία Τροφίμων και Αγροτική Οικονομία αντίστοιχα. Σε μια εποχή έντονης αστικοποίησης και εγκατάλειψης της υπαίθρου ο ρόλος ενός Γεωπόνου της Αγροτικής Οικονομίας είναι να μελετήσει νέες μορφές οργάνωσης των παραγωγών, όπως οι συνεταιρισμοί, και νέες μορφές διακίνησης των προϊόντων, όπως τα κινήματα «χωρίς μεσάζοντες», αλλά και να μπορεί να οικοδομήσει ολόκληρο μοντέλο για την παραγωγική ανασυγκρότηση. Σε μια εποχή που εταιρίες όπως η Monsanto χρησιμοποιούν τη γενετική μηχανική για να ελέγχουν την παγκόσμια διακίνηση σπόρων, ο ρόλος ενός Γεωπόνου Βιοτεχνολόγου είναι να κατανοεί ότι ο κλάδος αυτός υπάρχει για να βελτιώνει την παραγωγή προς όφελος των ανθρώπων και όχι για να “παίζει” με το γενετικό υλικό, με άγνωστες επιπτώσεις, για να αυξάνουν τα κέρδη τους μερικές πολυεθνικές. Σε μια κοινωνία που πλήττεται από την φτώχεια και την ανεργία, στα τρόφιμα η ποιότητα και η τιμή έχουν σχέση αντιστρόφως ανάλογη λειτουργώντας εκβιαστικά προς τους οικονομικά ασθενέστερους, ο ρόλος του Γεωπόνου Τεχνολογίας Τροφίμων είναι να μην κάνει εκπτώσεις στην δημόσια υγεία έχοντας γνώσεις για κάθε βήμα της παραγωγής των τροφίμων από το χωράφι μέχρι την κατανάλωση του. Εκτός λοιπόν από τα μη κατοχυρωμένα επαγγελματικά δικαιώματα, την αδυναμία των καινούργιων πτυχίων να συναγωνιστούν τα πτυχία των Οικονομολόγων ή των Βιολόγων, τα καινούργια αυτά τμήματα δεν παρέχουν τη σφαιρική γνώση και την πληθώρα γνώσεων που ενέχει ο τίτλος του γεωπόνου και που είναι αυτές οι γνώσεις που θα δώσουν απάντηση στα παραπάνω προβλήματα εν ολίγοις.

Ωραία, και ‘μείς τι κάνουμε για όλα αυτά;

Οι φοιτητές και οι φοιτήτριες συζητάμε και οργανώνουμε δράσεις μέσω των γενικών συνελεύσεων. Κάθε φοιτητής και κάθε φοιτήτρια έχει δικαίωμα να συμμετέχει ενεργά στη συνέλευση λέγοντας τη γνώμη του, ψηφίζοντας και υλοποιώντας τις αποφάσεις που προκύπτουν από αυτή. Μπορεί πολλές φορές να μην διεξάγονται κάτω από τις καλύτερες συνθήκες, ωστόσο αυτός δεν είναι λόγος να τις απαξιώνει κανείς και να αφήνει τους άλλους να αποφασίζουν γι΄ αυτόν χωρίς αυτόν. Στο χέρι μας να τις αλλάξουμε, έτσι ώστε να γίνουν πιο συμμετοχικές, πιο δημοκρατικές και πιο αποτελεσματικές Αυτά που μπορούμε να κάνουμε εμείς ως φοιτητές και φοιτήτριες όμως δεν εξαντλούνται στις θεσμικές διαδικασίες των φοιτητικών συλλόγων. Μέσα από τη δημιουργία αυτοδιαχειριζόμενων εγχειρημάτων κι αυτοοργανομένων δομών, πολιτιστικών λεσχών, δικτύων ανταλλαγής σημειώσεων, οριζόντιων αντιφασιστικών συντονισμών μέσα στις σχολές κ.ά. ριζοσπαστικοποιούμαστε και οικοδομούμε στο σήμερα αντιπαραδείγματα στον κυρίαρχο τρόπο οργάνωσης της καθημερινότητας και των κοινωνικών σχέσεων.

Πανεπιστήμιο των Αναγκών 

Σε ένα πανεπιστήμιο που συνεχώς υποβαθμίζεται η ποιότητα και ο δημόσιος χαρακτήρας

του, επιλέγουμε όχι απλά να είμαστε ενάντια στις αλλαγές προς αυτή την κατεύθυνση, αλλά οραματιζόμαστε μια διαφορετική τριτοβάθμια εκπαίδευση. Το πανεπιστήμιο των αναγκών μας είναι αυτό που θα έχει ως πρώτο μέλημα τις ανάγκες της κοινωνίας, της νεολαίας και των εργαζομένων και όχι τα κέρδη των λίγων. Για να συμβεί αυτό πρώτα και κύρια μιλάμε για ένα πανεπιστήμιο πραγματικά δημόσιο που δεν θα αποκλείεται κανείς από αυτό λόγο της οικονομικής του κατάστασης και θα διοικείται από  το σύνολο της ακαδημαϊκής κοινότητας (φοιτητές - καθηγητές - εργαζόμενοι). Συγκεκριμένα για μας δεν νοείται γεωπονικό πανεπιστήμιο το οποίο δεν θα βάζει σε πρώτη προτεραιότητα οι απόφοιτοι του να είναι οικολογικά ευαισθητοποιημένοι που θα εμπλέκονται ενεργά σε συνεταιριστικά και αλληλέγγυα εγχειρήματα, βιολογικές καλλιέργειες και κινήματα όπως το “Χωρίς μεσάζοντες”.

Ποιοι είμαστε;

Είμαστε ένα δίκτυο συλλογικοτήτων - σχημάτων που εντάσσεται στη ριζοσπαστική αριστερά. Παρεμβαίνουμε με αυτόνομο τρόπο στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, λειτουργώντας ανοιχτά, συλλογικά και αμεσοδημοκρατικά: συναποφασίζουμε και συνυλοποιούμε. Τοποθετούμε το εμείς πάνω από το εγώ, γιατί στα συλλογικά προβλήματα δεν υπάρχουν ατομικές λύσεις. Αγωνιζόμαστε μαζί με τον κόσμο της εργασίας, οραματιζόμενοι μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση Επιδιώκουμε την όξυνση των κοινωνικών διεκδικήσεων και διαφωνούμε με κάθε λογική εφησυχασμού και μοιρολατρίας Επιλέγουμε ριζοσπαστικές μορφές δράσης. Ενώνουμε τη φωνή μας με άλλα κοινωνικά κινήματα (γυναικείο, αντιρατσιστικό, οικολογικό).

Το μάθημα για μας αρχίζει με "α": Αντίσταση, Αλληλεγγύη, Αξιοπρέπεια



Όλοι και όλες στη γενική συνέλευση την Τετάρτη 15 Οκτώβρη, 13:00, στο αμφιθέατρο Σίδερη.