Αντί καλοσωρίσματος...

Μια καινούργια ακαδημαϊκή χρονιά ξεκινά και το ελληνικό πανεπιστήμιο βρίσκεται σε μία κρίσιμη περίοδο. Μία περίοδο την οποία χαρακτηρίζουν μεταρρυθμίσεις, μνημονιακής και νεοφιλελεύθερης φύσεως, αποτέλεσμα των οποίων είναι η υποτίμηση γενικά της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Αυτό συμβαίνει μέσω της σταδιακής υποχρηματοδότησής και των μαζικών απολύσεων, γεγονός το οποίο συνεπάγεται την μη βιώσιμη λειτουργία των πανεπιστημίων Όταν λοιπόν το πολιτικό στερέωμα των ημερών μας είναι δεδομένο, δεδομένη θα είναι και η επιρροή της πολιτικής πάνω στην επιστήμη μας. Πατώντας λοιπόν στην επιτηδευμένη αυτή υποβάθμισή της, η ΔΑΠ, η ΠΑΣΠ (οι δημιουργοί του σημερινού αξιακού μας συστήματος) και το συμβούλιο ιδρύματος έχουν τις εξής προτάσεις, είτε ανοιχτά, είτε βοηθώντας προς αυτή την κατεύθυνση:
-Επιβολή διδάκτρων, πράγμα το οποίο αποκλείει φοιτητές/τριες από την εκπαιδευτική διαδικασία, λόγω οικονομικής αδυναμίας να τα καταβάλλουν.
-Ταχύρρυθμα τμήματα σε συνδυασμό με τα υποβαθμισμένα εργαστήρια, πράγμα που οδηγεί σε μια κατάσταση κατά την οποία οι καθηγητές θα προσποιούνται ότι διδάσκουν και οι φοιτητές ότι μαθαίνουν
-Χρηματοδότηση του ιδρύματος από εταιρείες. Αν αναλογιστούμε πως μοναδικό τους κίνητρο είναι η μεγιστοποίηση του κέρδους, ο αποπροσανατολισμός των γεωπονικών επιστημών από τις ανάγκες μιας κοινωνίας και ο προσανατολισμός τους σε οτιδήποτε τους αποφέρει κέρδος, θα είναι το άμεσα επόμενο.
Δηλαδή οι αλλαγές που επισυμβαίνουν στον ακαδημαϊκό και γεωπονικό τομέα (συρρίκνωση του γεωπονικού κορμού ορισμένων τμημάτων), έχουν ιδεολογικό πρόσημο. Και αυτό δεν είναι τίποτα άλλο εκτός από την στεγνή και ωμή προσπάθεια του συστήματος για ένα επιστημονικό υπόβαθρο, πλήρως υποταγμένο στα προτάγματα των αγορών.

Περί διαγραφών

Αυτό τον καιρό τη συζήτηση που γίνεται γύρω από τις διαγραφές των «αιώνιων φοιτητών». Μπορεί να μην είναι ένα θέμα που εκ πρώτης όψεως αφορά κάποιον που μόλις ξεκίνησε τις σπουδές του, ωστόσο δεν έχει απλά να κάνει με διαγραφές κάποιον φοιτητών και φοιτητριών, αλλά με μια ολόκληρη λογική πάνω στην οποία κινείται το πανεπιστήμιο πλέον. Οι «αιώνιοι φοιτητές» δεν κοστίζουν τίποτα, δεν δικαιούνται κάρτες σίτισης, δωμάτιο στις εστίες, δωρεάν συγγράμματα, μόνο μια κόλλα χαρτί στην εξεταστική. Κυριαρχεί η άποψη ότι πρόκειται για τεμπέληδες, που είδαν τα φοιτητικά τους χρόνια σαν μία ευκαιρία για πάρτυ, ύπνο, φοιτητικό συνδικαλισμό και άραγμα, μακριά από ευθύνες και υποχρεώσεις. Είναι όμως έτσι; Ο νόμος αυτός ο οποίος είναι βαθιά άδικος και ταξικός, στέλνει σπίτι τους όλους τους φοιτητές που ξεπερνάνε το όριο σπουδών ν+2, ανεξάρτητα από το λόγο για τον οποίο δεν έχουν καταφέρει να πάρουν πτυχίο. Έτσι, δεν λαμβάνονται υπόψιν, ούτε οι εργαζόμενοι φοιτητές, ούτε όσοι έχουν οικογενειακά, ιατρικά ή άλλα σοβαρά προβλήματα.

Αυτό έχει ως αποτέλεσμα το διαχωρισμό των φοιτητών με βάση -κυρίως- την οικονομική τους κατάσταση. Όσοι έχουν την οικονομική δυνατότητα να συνδυάζουν τη φοιτητική ζωή, με τις σπουδές και την κάλυψη των αναγκών τους, θα μπορούν να ολοκληρώνουν με ευκολία τις σπουδές τους. Οι υπόλοιποι, δηλαδή όσοι είναι θύματα της οικονομικής κρίσης και δεν τα βγάζουν πέρα, διαγράφονται από το Πανεπιστήμιο και στην πραγματικότητα δε χάνουν μόνο τη φοιτητική τους ταυτότητα, αλλά πολύ περισσότερο, χάνουν τη δυνατότητα να ζήσουν με αξιοπρέπεια και να ελπίζουν για το μέλλον.

Πανεπιστήμιο των Αναγκών

Τέλος, επειδή ακόμη κι αν δεν ασχολείται κανείς με την πολιτική, σε κάθε περίπτωση ασχολείται η πολιτική μαζί του, και να θέλαμε, δεν μπορούμε να ξεχάσουμε την κοινωνική και οικονομική κατάσταση που ζούμε. Δηλαδή εν μέσω μίας κρίσης που σε καμία περίπτωση δεν ευθυνόμαστε για την δημιουργία της αλλά καλούμαστε να την πληρώσουμε γιατί «έτσι πρέπει». Δεν είναι κάτι το μακρινό και ξένο, το ζούμε σε ολες τις πτυχές της ζωής μας. Γι’ αυτό και μεις επιλέγουμε τον δρόμο της αυτοοργάνωσης, του προβληματισμού και της ανατροπής. Σε ένα πανεπιστήμιο που συνεχώς υποβαθμίζεται η ποιότητα και ο δημόσιος χαρακτήρας του, επιλέγουμε όχι απλά να είμαστε ενάντια στις αλλαγές προς αυτή την κατεύθυνση, αλλά οραματιζόμαστε μια διαφορετική τριτοβάθμια εκπαίδευση. Το πανεπιστήμιο των αναγκών μας είναι αυτό που θα έχει ως πρώτο μέλημα τις ανάγκες της κοινωνίας, της νεολαίας και των εργαζομένων και όχι τα κέρδη των λίγων. Για να συμβεί αυτό πρώτα και κύρια μιλάμε για ένα πανεπιστήμιο πραγματικά δημόσιο που δεν θα αποκλείεται κανείς από αυτό λόγο της οικονομικής του κατάστασης και θα διοικείται από  το σύνολο της ακαδημαϊκής κοινότητας (φοιτητές - καθηγητές - εργαζόμενοι). Συγκεκριμένα για μας δεν νοείται γεωπονικό πανεπιστήμιο το οποίο δεν θα βάζει σε πρώτη προτεραιότητα οι απόφοιτοι του να είναι οικολογικά ευαισθητοποιημένοι που θα εμπλέκονται ενεργά σε συνεταιριστικά και αλληλέγγυα εγχειρήματα, βιολογικές καλλιέργειες και κινήματα όπως το “Χωρίς μεσάζοντες”.

Λίγα λόγια για την Αριστερή Ενότητα (Αρ.Εν.)

Είμαστε ένα δίκτυο συλλογικοτήτων - σχημάτων που εντάσσεται στη ριζοσπαστική αριστερά. Παρεμβαίνουμε με αυτόνομο τρόπο σε ΑΕΙ και ΤΕΙ, λειτουργώντας ανοιχτά, συλλογικά και αμεσοδημοκρατικά: συναποφασίζουμε και συνυλοποιούμε. Επιμένουμε πεισματικά στον αγώνα για ποιοτική δημόσια και δωρεάν παιδεία, επιλέγουμε τις συλλογικές διαδικασίες αντί για τον δρόμο της ατομικής διεκδίκησης και αγωνιζόμαστε για δημοκρατία στην εκπαιδευτική διαδικασία, ώστε να μην διαμορφώνονται άνθρωποι φοβισμένοι, μοναχικοί, έχοντας στο νου τους πως θα επιβιώσουν σε αυτήν τη σύγχρονη ζούγκλα, αλλά άνθρωποι ελεύθεροι, σκεπτόμενοι, δημιουργικοί που δεν θα νοιάζονται για τα κέρδη αλλά για τις πραγματικές ανάγκες των εργαζομένων, των νέων και όλων των πληττόμενων στρωμάτων.

Ελπίζουμε να σε βρούμε σύμμαχο στην προσπάθεια να οικοδομήσουμε το πανεπιστήμιο των αναγκών μας!

Ένας χρόνος από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα

Συμπληρώνεται ένας χρόνος από τη δολοφονία του αντιφασίστα μουσικού Παύλου Φύσσα από τάγμα εφόδου της Χρυσής Αυγής στο Κερατσίνι (18/9/13). Πέμπτη 18/9 στις 6 μ.μ, συγκέντρωση στο σημείο της δολοφονίας στην Π. Τσαλδάρη και πορεία στους δρόμους του Κερατσινίου, εκδηλώσεις και διαδηλώσεις ανά την Ελλάδα, με το ίδιο σύνθημα: «Ποτέ ξανά φασισμός». Συναυλία στο Σύνταγμα την Παρασκευή 19/9.

18ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ

Από σήμερα μέχρι και την Κυριακή το 18ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ, στην Πανεπιστημιούπολη, Ιλίσια!

Η Μονσάντο και η μυστηριώδης απόσυρση μιας έρευνας

Eπιμέλεια: Νικολέττα Ρούσσου
 
Η Μονσάντο, η κολοσσιαία εταιρεία παραγωγής γενετικά τροποποιημένων προϊόντων, χρησιμοποιεί αθέμιτα μέσα για να αναπτυχθεί ολοένα και περισσότερο, ασκώντας έλεγχο στην επιστημονική κοινότητα, ενώ εξαπλώνει παράλληλα τις καλλιέργειες της σε χώρες της Λατινικής Αμερικής, παρά τις έντονες αντιδράσεις των κατοίκων. 

Το Νοέμβριο του 2012, η εφημερίδα The Journal of Food and Chemical Toxicology, δημοσίευσε έρευνα με τίτλο «Η μακροπρόθεσμη τοξικότητα του ζιζανιοκτόνου Roundup και του γενετικώς τροποποιημένου αραβόσιτου, ανεκτικό στο Roundup», η οποία πραγματοποιήθηκε από τον Ζιλ Έρικ Σεραλίνι και την επιστημονική ομάδα του Πανεπιστημίου Cean της Γαλλίας. Πρόκειται για μια ιδιαίτερα σημαντική έρευνα, καθώς είναι η μοναδική μέχρι στιγμής, που μελέτησε τον αντίκτυπο που έχει στην υγεία η διατροφή που βασίζεται στο γενετικώς τροποποιημένο σιτάρι, το οποίο έχει ψεκαστεί με το ζιζανιοκτόνο Roundup της Μονσάντο.

Ο Σεραλίνι δημοσιοποίησε τα αποτελέσματα της έρευνας του, ενώ ακολούθησε τετράμηνος ενδελεχής έλεγχος από επιστήμονες αναφορικά με την εγκυρότητα της.

Η ομάδα του Σεραλίνι εξέτασε πάνω από 200 αρουραίους, οι οποίοι είχαν τραφεί με γενετικώς τροποποιημένο σιτάρι σε μια περίοδο 2 χρόνων, δηλαδή πολύ περισσότερο από την αντίστοιχη τρίμηνη έρευνα που πραγματοποίησε η Μονσάντο, προκειμένου να λάβει την έγκριση της Ευρωπαϊκής Αρχής για την Ασφάλεια των Τροφίμων (EFSA). Η έρευνα η οποία κόστισε 3 εκατομμύρια ευρώ, έγινε κάτω από συνθήκες άκρας μυστικότητας για την αποφυγή της πίεσης των βιομηχανιών.

Η εν λόγω μελέτη ανέδειξε τις σοβαρές επιπτώσεις των μεταλλαγμένων τροφίμων καθώς και του συγκεκριμένου ζιζανιοκτόνου στην υγεία. Ειδικότερα  τα πειραματόζωα εμφάνισαν καρκίνο στο μαστό, νεφροπάθειες, ορμονολογικές ανωμαλίες καθώς και ψηλαφητούς όγκους. Οι πρώτοι όγκοι εμφανίστηκαν στα πειραματόζωα 4 με 7 μήνες μετά την έναρξη της έρευνας, οι φωτογραφίες των οποίων έκαναν τον γύρο του κόσμου.

Μολονότι στην έρευνα της Μονσάντο είχαν σημειωθεί επίσης ποσοστά τοξικότητας, παραβλέφθηκαν ως βιολογικώς ασήμαντα, τόσο από την ομάδα της εταιρείας όσο και από την EFSA.

Η δημοσίευση της έρευνας πυροδότησε αντιδράσεις, προκαλώντας πανικό στους ιθύνοντες της Ε.Ε, που είχαν αρχικά εγκρίνει τα προϊόντα της Μονσάντο. Η  EFSA παραδέχθηκε ότι έδωσε την έγκρισή της βασιζόμενη σε στοιχεία της Μονσάντο, χωρίς να προβεί σε περαιτέρω διερεύνηση. «Οι κλινικές δοκιμές των μεταλλαγμένων προϊόντων στα ζώα δεν αποτελούν απαραίτητη προϋπόθεση για την έγκριση τους. Παλαιότερα έρευνες που είχαν πραγματοποιηθεί και περιελάμβαναν τη χρήση πειραματόζωων κατά διάρκεια 90 ημερών, δεν είχαν φανερώσει τις βλαβερές συνέπειες των μεταλλαγμένων τροφίμων στην υγεία», δήλωσαν οι υπεύθυνοι της Ε.Ε.

Ωστόσο η φράση 90 μέρες είναι και το κλειδί στην υπόθεση. Όλες οι παθογένειες εμφανίστηκαν στα ζώα μετά τους 4 μήνες.

Η αντίδραση της Μονσάντο για τον περιορισμό της ζημιάς που προκλήθηκε από την έκταση που πήρε το θέμα ήταν σπασμωδική, καθώς τόνισε ότι έδωσε την έρευνα του Σεραλίνι για αξιολόγηση στο επιστημονικό τμήμα της EFSA.

Η απάντηση της EFSA

Η άρνηση της επανεξέτασης του θέματος, ανεξάρτητα από τυχόν λάθη του Σεραλίνι κάνει φανερή την προσπάθεια της EFSA να καλύψει το λόμπυ των γενετικώς τροποποιημένων τροφίμων. Σε ανάλογες περιπτώσεις, όπου τίθεται θέμα κινδύνου για την ανθρώπινη ζωή, κρίνεται απαραίτητη η άμεση διεξαγωγή μακροπρόθεσμων ερευνών για την έγκριση ή απόρριψη των αποτελεσμάτων μελετών όπως αυτή του Σεραλίνι.

Τον Νοέμβριο του 2012, λίγες μόνο εβδομάδες μετά την δημοσίευση της έρευνας, η EFSA στις Βρυξέλλες τόνισε ότι δεν ήταν αξιόπιστη. Συγκεκριμένα επεσήμανε ότι ο Σεραλίνι είχε χρησιμοποιήσει το λάθος είδος αρουραίων καθώς και μικρότερο αριθμό από αυτόν που θα έπρεπε, με αποτέλεσμα να έχει υποπέσει σε στατιστικά λάθη. «Σοβαρές ελλείψεις στο σχεδιασμό και στην μεθοδολογία της έρευνας του Σεραλίνι, δείχνουν ότι η εργασία του δεν ανταποκρίνεται σε υψηλά επιστημονικά κριτήρια, με αποτέλεσμα να μην κρίνεται απαραίτητη η επανεξέταση του γενετικώς τροποποιημένου αραβόσιτου NK603», υπογράμμισαν υπεύθυνοι της EFSA στις Βρυξέλλες.

Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι μέλη της EFSA συνδέονται με την εταιρεία της Μονσάντο, καθώς και με την ευρύτερη βιομηχανία γενετικώς μεταλλαγμένων τροφίμων, αναδεικνύοντας έτσι το πρόβλημα των αντικρουόμενων συμφερόντων.

Σύμφωνα με δηλώσεις του  Corporate Europe Observer, μιας ανεξάρτητης ομάδας εταιρικής προστασίας της Ε.Ε «EFSA απέτυχε στο να οργανώσει μια επιστημονική ομάδα, που να ασχοληθεί με το θέμα και να μην έχει αντικρουόμενα ενδιαφέροντα. Άλλωστε η συνεργασία της με το λόμπυ της μεγαλύτερης βιοτεχνολογικής βιομηχανίας για την αξιολόγηση της ποιότητας των γενετικά τροποποιημένων τροφίμων υποτιμά την αξιοπιστία της»

Η μυστηριώδης απόσυρση της έρευνας

Ένα χρόνο μετά την δημοσίευση της έρευνας του Σεραλίνι η Journal of Food and Chemical Toxicology, αποφάσισε να την αποσύρει, παρά το γεγονός ότι δεν υπήρχε κανένας βασικός λόγος για την ενέργεια αυτή, όπως ζήτημα λογοκλοπής, ηθικό θέμα ή εύρεση λάθους. Η περίεργη αυτή απόφαση συνέπεσε 6 μήνες μετά τον διορισμό του Richard E.Goodman στην θέση του Συντάκτη της Βιοτεχνολογίας από την εταιρεία Elsevier. Ο Goodman ήταν πρώην εργαζόμενος του International Life Sciences Institute, οργάνωση της Μονσάντο, που αναπτύσσει μεθόδους αξιολόγησης κινδύνου που είναι φιλικές προς τη βιομηχανία, σχετικά με τα μεταλλαγμένα τρόφιμα, εισάγοντας αυτές στους κρατικούς κανονισμούς.

Θέλοντας να τονίσουν το ηθικό πρόβλημα που εγείρεται, λόγω της πρόσληψης πρώην εργαζομένων της Μονσάντο για τον έλεγχο της δημοσίευσης ερευνών σχετικά με τα γενετικώς μεταλλαγμένα τρόφιμα, ειδικοί ανέφεραν σε επιστημονικό site, «τώρα η Μονσάντο αποφασίζει ποιες μελέτες θα δουν το φως της δημοσιότητας και ποιες όχι; Είναι η προσπάθεια της να ελέγξει την επιστήμη;»

Οι διαδηλωτές στην Αργεντινή

Το τέρας της Μονσάντο είναι από πάνω μας

Μετά την χρήση φυτοφαρμάκων, τώρα η Μονσάντο αποφάσισε να φυτέψει σπόρους γενετικώς τροποποιημένων φυτών στην Κόρντομπα της Αργεντινής.

Οι κάτοικοι οργάνωσαν κινητοποιήσεις οδηγώντας τα φορτηγά που θα χρησιμοποιούνταν για την καλλιέργεια των φυτών εκτός περιοχής, με αποτέλεσμα πάνω από 20 άτομα να τραυματιστούν.

Στην ευρύτερη περιοχή έχει σημειωθεί αύξηση των κρουσμάτων του καρκίνου, των αναπνευστικών προβλημάτων, καθώς και των αλλεργικών αντιδράσεων, που συμπίπτουν με τη χρήση ψεκασμού των συγκεκριμένων φυτοφαρμάκων. Έτσι, η καλλιέργεια των γενετικά τροποποιημένων φυτών υπολογίζεται ότι θα επιφέρει σοβαρότερες συνέπειες.

«Συμμετέχω γιατί φοβάμαι την αρρώστια και το θάνατο. Ο γιος μου είναι ήδη άρρωστος και αν η Μονσάντο επιστρέψει τα πράγματα θα γίνουν χειρότερα. Εδώ πολλοί άνθρωποι υποφέρουν από τα ίδια συμπτώματα», είπε η Μαρία Τόρες, κάτοικος της περιοχής.

Ο βιολόγος Ραούλ Μοντενέγκρο , που κέρδισε το βραβείο Νόμπελ το 2004, εξήγησε ότι δεν υπάρχει κάποιος επίσημος μηχανισμός παρακολούθησης, για το κατά πόσο τα εν λόγω προϊόντα προκαλούν τόσο σοβαρά προβλήματα υγείας. Συγκεκριμένα δεν υπάρχουν αυστηρές ιατρικές εξετάσεις αναφορικά με τον εντοπισμό των συστατικών των φυτοφαρμάκων στο αίμα, αλλά ούτε και προηγμένες περιβαλλοντολογικές μελέτες για τον έλεγχο του νερού. «Αυτές οι ελλείψεις κάνουν την Αργεντινή και την Βραζιλία παράδεισο για εταιρείες όπως η Μονσάντο», δήλωσε ο Ραούλ Μοντενέγκρο.

Το 2009 η Πρόεδρος της Αργεντινής Κριστίνα Φερνάντες δημιούργησε την Εθνική Επιτροπή Έρευνας για Αγροχημικά, προκειμένου να προβεί στη μελέτη, την πρόληψη και την εξάλειψη των συνεπειών αυτών των φυτοφαρμάκων στην υγεία των ανθρώπων. «Ωστόσο η Αργεντινή είναι παράδεισος και για τις διαγονιδιακές καλλιέργειες, η έγκριση των οποίων βασίζεται στις πληροφορίες που προέρχονται κυρίως από τις βιοτεχνολογικές εταιρείες», όπως τόνισε ο Μοντενέγκρο.

Οι κάτοικοι έχουν συσπειρωθεί μαζικά για την αποτροπή των δράσεων της κολοσσιαίας εταιρείας, παρά τις απειλές που έχουν δεχθεί κατά καιρούς. Οι διαδηλώσεις αυτές είναι μέρος μιας ολοένα και αυξανόμενης κινητοποίησης ενάντια στη Μονσάντο, που λαμβάνει διαστάσεις παγκόσμιας εμβέλειας. 

Πηγή: tvxs

Αποτελέσματα Φοιτητικών Εκλογών 2014

ΔΑΠ: 440 (30,94%)

ΠΑΣΠ: 424 (29,82%)

ΠΚΣ: 224 (15,75%)

ΕΑΑΚ: 212 (14,91%)

ΑΡΕΝ: 70 (4,92%)

Αγωνιστικές Κινήσεις: 18 (1,27%)

Αριστερό Δίκτυο Νεολαίας: 13 (0,91%)


Λευκά: 21 (1,48%)

Γιατί ΔΕΝ Πρέπει να Καταργηθούν οι Φοιτητικές Παρατάξεις στις Σχολές

Πηγή: Vice

Διαβάζοντας το κείμενο που δημοσιεύτηκε στο VICE «Γιατί Δεν θα Πρέπει να Υπάρχουν Φοιτητικές Παρατάξεις στο Πανεπιστήμιο» ζήτησα να εκφράσω την διαφωνία μου και να εκθέσω την δική μου άποψη απέναντι στο ζήτημα.

Απόφοιτος κι εγώ του Παντείου όπως η Δανάη, όταν πέρασα την είσοδο του Πανεπιστημίου -επίσης το 2007- με «τσάκωσε», κατεβαίνοντας από το λεωφορείο, ένας τύπος με γαλάζιο μπλουζάκι, καλωδιωμένος με hands-free, με σκοπό να με οδηγήσει στην γραμματεία. Θυμάμαι πάρα πολύ καλά κι  έναν άλλο τύπο με πράσινο μπλουζάκι που με «διεκδικούσε», για να ακούσει τελικά την απάντηση «Φίλε την πρόλαβα», λες και ήμουν το τελευταίο κομμάτι πίτσας στο τραπέζι. Όπως θυμάμαι ακόμα και το σλάλομ που είχα κάνει τη στιγμή του «καυγά» για να ξεγλιστρήσω, αφήνοντας πίσω τους δύο τύπους να συνεχίσουν μόνοι τους το ροντέο.

Κάπου εκεί ξεκίνησε για εμένα η αηδία απέναντι στις μεγάλες φοιτητικές παρατάξεις, αηδία η οποία επιβεβαιωνόταν κάθε φορά που έβλεπα τρικάκια που με καλούσαν στα μπουζούκια, αφίσες με σεξιστικά συνθήματα και κυρίως έλλειψη πολιτικών επιχειρημάτων για κάθε μεγάλο ζήτημα που άνοιγε εντός κι εκτός του Πανεπιστημίου. Με τα χρόνια και μετά από συνελεύσεις και συνελεύσεις καταλάβαινα ότι σκοπός τους τελικά δεν είναι να ανοίξουν τον πολιτικό διάλογο εντός των Σχολών, αλλά να αποπροσανατολίσουν τάζοντάς σου το καλύτερο δωμάτιο στη Μύκονο, τις S.O.S. σημειώσεις και γιατί όχι το ίδιο το πτυχίο.

Γιατί λοιπόν μετά από όλη αυτήν την αηδία συνεχίζω να πιστεύω ότι οι φοιτητικές παρατάξεις είναι αναγκαίες μέσα στη σχολές; Είναι απλό.

Σε ένα Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, όπως το Πάντειο αν ένα πράγμα που διδασκόμαστε είναι ότι η πολιτικοποίηση είναι θεμελιώδες στοιχείο του ενεργού πολίτη. Το ζήτημα δεν είναι να καταργήσουμε τις φοιτητικές παρατάξεις. Το στοίχημα είναι να τις κάνουμε να λειτουργούν για το σκοπό που έχουν συσταθεί. Να ανοίγουν τον πολιτικό διάλογο εντός των πανεπιστημίων, να διαμορφώνουν συνειδήσεις, να προασπίζουν τα συμφέροντα των φοιτητών και των καθηγητών, να δίνουν μία προοπτική στη νεολαία και να γίνονται η σπίθα για την αλλαγή.

Θα πρέπει λοιπόν πρώτα, ανοίγοντας αυτόν τον διάλογο να εξετάσουμε ποια θα πρέπει να είναι η φύση του πανεπιστημίου. Θέλουμε ένα πανεπιστήμιο που θα προσφέρει αποστειρωμένες γνώσεις ή ένα πανεπιστήμιο που θα διαμορφώνει ανθρώπους και προσωπικότητες; Αυτό που κατάλαβα όλα αυτά τα χρόνια από τις σπουδές μου είναι πως τα πάντα λειτουργούν ως εργαλείο για να ερμηνεύω το τι συμβαίνει γύρω μου. Ο ρόλος του πανεπιστημίου είναι να δημιουργεί πρώτα πολίτες κι έπειτα επαγγελματίες. Κι αυτό δεν το κάνει καλώς ή κακώς το πρόγραμμα σπουδών.

Τα αιτήματα που έχουν οι φοιτητές δεν μπορούν να τα διεκδικούν ατομικά. Δεν υπάρχουν ατομικές λύσεις σε συλλογικά προβλήματα. Άλλωστε, οι φοιτητές θέτουν αιτήματα και πέραν των φοιτητικών που αφορούν το σύνολο της κοινωνίας. Επίσης, η λύση δεν μπορεί να είναι μία Ενιαία Φοιτητική Ένωση, που μέσα σε αυτή θα είναι άτομα όλων των πολιτικών φρονημάτων. Στις εκλογές, ακόμα και στις φοιτητικές δεν ψηφίζουμε άτομα -τον φίλο μας, τον γκόμενό μας, τον ωραίο της Σχολής. Ψηφίζουμε πολιτικές θέσεις που θα δώσουν λύση στα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε. Και πρέπει να είναι ευδιάκριτος ο ρόλος κάθε εκπροσώπου, όπως και οι ιδέες του.  

Οι φοιτητικές παρατάξεις απαξιώνονται γιατί παράλληλα απαξιώνονται και τα κόμματα και η πολιτική στο σύνολό της. Τα συγκεντρωτικά αποτελέσματα που έχουμε τα τελευταία χρόνια από τις φοιτητικές εκλογές συμβαδίζουν και με την εικόνα που έχουμε στην κεντρική πολιτική σκηνή. Και η αποχή; Η αποχή σχετίζεται και με την απαξίωση των δύο μεγάλων παρατάξεων και με την αδυναμία των αριστερών σχημάτων πολλές φορές να πείσουν για τη σημασία της συμμετοχής στις εκλογικές διαδικασίες και τα συλλογικά ζητήματα, καθώς αναλώνονται στην εσωστρέφεια και τον εσωτερικό διάλογο.

Γιατί οι φασίστες της Χρυσής Αυγής δεν τολμούν να εμφανιστούν στις Σχολές; Αν δεν υπήρχαν οι φοιτητικές παρατάξεις κι ένα ισχυρό αντιφασιστικό Κίνημα μέσα στις Σχολές, τότε δεν θα υπήρχε κανείς να σταθεί εμπόδιο. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που η Χρυσή Αυγή δεν έχει καταφέρει να στήσει πογκρόμ μέσα στις Σχολές. Γιατί ξέρει ότι θα βρει μία οργανωμένη δύναμη απέναντί της που σίγουρα δεν μπορεί να την αντιμετωπίσει. Ούτε πολιτικά, ούτε αριθμητικά.  

Το να λέμε να απαγορευθούν οι φοιτητικές παρατάξεις στα πανεπιστήμια, ανοίγει ένα διάλογο που στο τέλος μπορεί να καταλήξει σε μηδενισμούς τύπου «γιατί να μην καταργηθούν και τα συνδικάτα στους εργατικούς χώρους και τα κόμματα στην κοινωνία;». Μεταφερόμαστε σε έναν αρκετά επικίνδυνο διάλογο για την δημοκρατία.

Προηγούμενη φορά που τέθηκε ζήτημα για τις φοιτητικές παρατάξεις ήταν όταν χιλιάδες νέοι και αγωνιστές του φοιτητικού κινήματος κατά την περίοδο της Χούντας είδαν τον δρόμο της φυλακής ή της εξορίας για τα φρονήματα και τη δράση τους. Η Χούντα ήθελε δοτούς συλλόγους. Ο φοιτητικός συνδικαλισμός ήταν κάτι που κερδήθηκε. Κι αυτό που μας δίδαξε το «Πολυτεχνείο» στην Ελλάδα και ο «Μάης του ’68» στην Γαλλία είναι πως οι μεγάλες ανατροπές στην Ιστορία ξεκίνησαν από το φοιτητικό Κίνημα. Οι φοιτητικές παρατάξεις βρέθηκαν εκεί για να δώσουν την γραμμή της εξέγερσης, να προβάλλουν συνθήματα, να συνδέσουν το φοιτητικό με το εργατικό Κίνημα έτσι ώστε να ξεκινήσει το ντόμινο που θα ανέτρεπε λίγο αργότερα τη Χούντα του Παπαδόπουλου.

Αν θέλουμε λοιπόν σήμερα οι φοιτητές να γίνουν πάλι η σπίθα που θα αλλάξει την κατάσταση που ζούμε, αυτό που έχουμε να κάνουμε δεν είναι η αποχή, αλλά η συμμετοχή. Η πολιτικοποίηση των φοιτητών, έστω και μέσα από τις παρατάξεις είναι ένα τρόπος συμμετοχής. Το ζήτημα δεν είναι η κατάργηση των φοιτητικών παρατάξεων, αλλά η ενίσχυση τους με φοιτητές που θα παλέψουν να γίνουν η φωνή όχι της κομματικής γραμμής, αλλά ολόκληρης της κοινωνίας.

Μελπομένη Μαραγκίδου

Με αφορμή και όχι αιτία τις φοιτητικές εκλογές

Βρισκόμαστε σε μια συγκυρία που η δομική κρίση του καπιταλισμού βαθαίνει σε ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο μεταφέροντας τις επιπτώσεις της κρίσης στον κόσμο της εργασίας και στη νεολαία. Τα τελευταία τρία χρόνια η επίθεση στο δημόσιο δωρεάν πανεπιστήμιο έχει ενταθεί τόσο ποσοτικά όσο και ποιοτικά. Με αποκορύφωμα την εποχή που έπεται του νόμου Διαμαντοπούλου αντιμετωπίζουμε όλοι και όλες τη βίαιη περιστολή των δικαιωμάτων μας. Από την περικοπή των συγγραμμάτων μέχρι την έξωση από τις εστίες και το κλείσιμό τους και από τον αυξανόμενο περιορισμό των σιτιζόμενων δωρεάν μέχρι τις απολύσεις βιώνουμε την επίθεση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Στο Γεωπονικό, τη φετινή σεζόν, σύμφωνα με το “Σχέδιο Αθηνά”, οι εισακτέοι αυξήθηκαν δραματικά με αποτέλεσμα την υποβάθμιση των παρεχόμενων γνώσεων και την αδυναμία διεξαγωγής της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Όλη αυτή η απαξίωση της δημόσιας και δωρεάν εκπαίδευσης είναι μια πάγια πρακτική της κυβέρνησης που φέρνει ένα βήμα πιο κοντά το κοινωνικό κράτος στην ιδιωτικοποιήση, όπως συνέβη άλλωστε και με τη δημόσια υγεία.

Οι νέες μορφές εργασίας (voucher, μπλοκάκια) και η κατάργηση εργασιακών δικαιωμάτων, η επισφάλεια και η ανεργία αποτελούν το όχημα υλοποίησης του νεοφιλελεύθερου σχεδίου υποτίμησης της εργασίας και της νεολαίας με στόχο τη δημιουργία μιας κοινωνίας των λίγων και προνομιούχων.

Δημόσιο και δωρεάν Πανεπιστήμιο για όλους και όλες

Δεν νοείται για εμάς Πανεπιστήμιο που δεν διασφαλίζει στους φοιτητές του δωρεάν σίτηση, στέγαση και καθολική μέριμνα για τις ανάγκες τους. Που στηρίζεται σε επιχειρηματικές λογικές και συμφέροντα, όπως εργολαβίες και ιδιώτες στη διοίκηση των Πανεπιστημίων. Που επιλέγει να ξεπουλιούνται κτήριά του μέσω του ΤΑΙΠΕΔ ή που τα αφήνει κενά αντί να τα διαθέτει στους φοιτητές/τριές του. Στην κοινωνία για την οποία παλεύουμε ζητούμενο δεν είναι τα κέρδη τους, αλλά οι ανάγκες μας. Η δωρεάν σίτιση και στέγαση, η παροχή δωρεάν συγγραμμάτων, η δωρεάν φοίτηση αποτελούν οργανικό κομμάτι του δικού μας συμμετοχικού και ανοιχτού σε όλες και όλους Πανεπιστημίου. Το Πανεπιστήμιο των Αναγκών μας, λοιπόν, είναι η υλική αποτύπωση των όσων οραματιζόμαστε, ένα Πανεπιστήμιο χωρίς εργολαβικές σχέσεις.

Διάλυση του Γεωπονικού

Έπειτα από την επικύρωση των προεδρικών διαταγμάτων και του “σχεδίου Αθηνά”, μέσα στο καλοκαίρι αποφασίστηκε, κόντρα στη βούληση όλης της πανεπιστημιακής κοινότητας, το σπάσιμο του ΓΠΑ σε δύο σχολές. Γεγονός που προετοιμάζει το έδαφος για το “σχέδιο Αθηνά 2”, καθώς σύμφωνα με τον πρότυπο εσωτερικό κανονισμό ιδρύματα που έχουν κάτω από 5 σχολές αφήνουν περιθώριο για συγχώνευσή τους με άλλα ιδρύματα. Αυτό σημαίνει την αρχή της διάλυσης του Γεωπονικού Πανεπιστημιού και την αρχή για τον πλήρη κατακερματισμό της γνώσης. Σύμφωνα με τις προθέσεις αυτών που επέβαλαν τις αλλαγές, τμήματα του Γεωπονικού, όπως τα νέα τμήματα Βιοτεχνολογίας, Τροφίμων καθώς και το Αγροτικής Οικονομίας, χάνουν το γεωπονικό τους χαρακτήρα. Πράγμα που σημαίνει ότι σπάει το ενιαίο πτυχίο γεωπόνου με τα κατοχυρωμένα επαγγελμάτικα δικαιώματα και συρρικνώνεται το γνωστικό αντικείμενο.

Η διάλυση του Γεωπονικού, που έρχεται σε μια στιγμή που ο αγροτικός τομέας θα έπρεπε να αποτελεί διέξοδο από την κρίση προς όφελος του λαού και του περιβάλλοντος, σε συνδυασμό με το κλείσιμο φορεών της γεωργίας κάνει τη κατάσταση για τη γεωργική εκπαίδευση και έρευνα οριακή. Στην κοινωνία που οραματιζόμαστε ο γεωπόνος δεν θα είναι μεσάζοντας φαρμάκων-λιπασμάτων καταστροφικών για τον άνθρωπο και το περιβάλλον, αλλά απο κοινού με τους αγρότες και τους εργάτες γης θα οικοδομήσουν ένα εναλλακτικό μοντέλο γεωργίας στην κατεύθυνση της οικολογίας, της ισότητας και της αξιοπρέπειας.

Δημοκρατία και συλλογικές διαδικασίες

Απαιτείται να κινηθούμε σε μια διαδικασία εκδημοκρατισμού των διαδικασιών και των πρακτικών του φοιτητικού κινήματος. Αυτό σημαίνει ένα νέο μοντέλο συνέλευσης πιο συμμετοχικό και όχι αναθετικό προς τις συλλογικότητες που συμμετέχουν. Είναι απόλυτη ανάγκη να διαφυλάξουμε τις δημοκρατικές δομές του συλλόγου από τον εκφυλισμό. Έχουμε απέναντί μας νεοφιλελεύθερες αυταρχικές πολιτικές που θέλουν τα πανεπιστήμια αποστείρωμενα ιδρύματα και τους φοιτητές υπάκουους στις προσταγές των επιχειρηματικών συμφερόντων. Η ανασυγκρότηση και ο εκδημοκρατισμός της γενικής συνέλευση καθώς και όλων των διαδικασιών του φοιτητικού κινήματος είναι ύψιστο ζήτημα δημοκρατίας και απάντηση σε αυτούς που θεωρούν τους φοιτητές και τις φοιτήτριες άβουλα αποπολιτικοποιημένα όντα.
Στο πλαίσιο της λογικής του βαθέματος της δημοκρατίας πρέπει να γίνονται προσπάθειες δημιουργίας νέων συλλογικοτήτων όπως κολλεκτίβες νέων επιστημόνων και κοινωνικοί συναιτερισμοί.

Παράλληλα η επανοικειοποίηση του χώρου μέσα από τα εγχειρήματα αυτοοργάνωσης απαντά τόσο σε άμεσες υλικές ανάγκες (π.χ. κοινωνικά ιατρεία, αυτοδιαχειριζόμενος αγρός), όσο και δημιουργεί ένα νέο μοντέλο οργάνωσης των ζωών μας και του ίδιου του κινήματος.

Ένα ευρύ κίνημα που θα λαμβάνει τα χαρακτηριστικά του απευθείας από τη βάση του, που τα επιμέρους κομμάτια του θα συνδέονται οργανικά και κατά τρόπο ουσιαστικό, όπως η προσπάθεια συγκρότησης κοινών διαδικασιών εντός του κινήματος με τους διοικητικούς και τους καθηγητές, θα διατηρείται ζωντανό μαχητικό και δημιουργικό.

Φοιτητικές εκλογές

Οι φοιτητικές εκλογές αυτή την κρίσιμη για τη δημοκρατία περίοδο πρέπει να δώσουν απάντηση σε αυτούς που θέλουν να διαλύσουν τα πανεπιστήμια και τις ζωές μας. Η καταδίκη των αντιλήψεων και πρακτικών της ΠΑΣΠ και της ΔΑΠ είναι αναγκαία τη στιγμή που η επικράτησή τους βοηθάει το καταστροφικό έργο των μνημονίων και της αποστροφής του κόσμου από τις διαδικασίες. Πρέπει να κάνουμε σαφές πως μόνο η ενεργή συμμετοχή και η σύγκρουση πολιτικά και ιδεολογικά με τα κυρίαρχα πρότυπα είναι αποτελεσματική. Μια μάχη που έχει συν τοις άλλοις σταθμό και τις φοιτητικές εκλογές και πρέπει να ενισχύσει την αντίληψη ότι τα πράγματα μπορούν και πρέπει να ανατραπούν συνολικά. Η αλλαγή των συσχετισμών εντός του συλλόγου θα βοηθήσει στην προσπάθεια μετασχηματισμού της φοιτητικής ζωής και της πολιτικής δράσης στο πανεπιστήμιο.

Εμείς αντί να στραφούμε εναντίον όλων των δυνάμεων για να πείσουμε τους φοιτητές και τις φοιτήτριες να μας στηρίξουν, επιλέγουμε να αναγνωρίσουμε τον αντίπαλό μας, που δεν είναι άλλος από τις δυνάμεις του συστήματος, την ΠΑΣΠ και τη ΔΑΠ. Πιστεύουμε πως ο ΑΝΑΧ-ΕΑΑΚ και η ΠΚΣ θα πρέπει να αποχωριστούν το παλαιοσυνδικαλιστικό μοντέλο αντιπαράθεσης και να κατανοήσουν πως η εργαλειακή αντιμετώπιση των διαδικασιών, η λασπολογία και η ακραία πολιτική πόλωση με άλλες κινηματικές δυνάμεις ευννοεί τον αντίπαλο.

Θα πρέπει όσοι και όσες πιστεύουμε πως τα πράγματα μπορούν ν΄ αλλάξουν συνολικά στο πανεπιστήμιο και στην κοινωνία, ενταγμένοι και ανένταχτοι, να δώσουμε τη μάχη για την επανανοηματοδότηση των λέξεων: συμμετοχή, δημοκρατία, αλληλεγγύη, ενότητα.

Είμαστε αυτοί που μπορούν να κινήσουν γη και ουρανό !

7 Μαΐου συμμετέχουμε-στηρίζουμε-ψηφίζουμε Αριστερή Ενότητα