Αποτελέσματα φοιτητικών εκλογών 2015

ΔΑΠ:447
ΠΑΣΠ: 389
ΑΝΑΧ-ΕΑΑΚ: 209
ΠΚΣ: 205
ΑΡ.ΕΝ.: 55
ΑΓ. ΚΙΝΗΣΕΙΣ: 18
ΑΡΔΙΝ: 17
Λευκά: 28

Για την ανασυγκρότηση του πρωτογενούς τομέα, το πανεπιστήμιο των αναγκών μας και την κοινωνία των ονείρων μας

Ένα φλέγον ζήτημα το οποίο διαχρονικά αποτελούσε αντικείμενο συζήτησης σε επίπεδο δημόσιου διαλόγου και κεντρική πολιτικής σκηνής είναι το ζήτημα της παραγωγικής ανασυγκρότησης Η φύση του αντικειμένου μας, απαιτεί τον έντονο προβληματισμό μας πάνω στους τρόπους με τους οποίους πρέπει να αναπτυχθεί ένα νέο παραγωγικό μοντέλο, πάνω σε ποιες προτεραιότητες και ποιες ανάγκες θα εξυπηρετεί καθώς και ποιες σχέσεις στο εσωτερικό της παραγωγικής διαδικασίας, θα υποστηρίζει.

Η έννοια της παραγωγικής ανασυγκρότησης δεν μπορεί να είναι αποσυνδεδεμένη από την κατεύθυνση ενός εναλλακτικού μοντέλου αγροτικής ανάπτυξης το οποίο και οραματιζόμαστε. Δεν μπορεί να είναι ανεξάρτητη από ένα γενικό υπόδειγμα οικονομίας πάνω στην οποία στοχεύουμε. Ενός υποδείγματος οικονομίας δηλαδή, που πρωταρχικά θα απαντάει στις βασικές κοινωνικές ανάγκες των υποτελών τάξεων, θα σέβεται τους φυσικούς πόρους, θα προστατεύει τη βιοποικιλότητα, θα παράγει ποιοτικά προϊόντα που θα αλλάζουν τα πρότυπα κατανάλωσης και διατροφής, ενώ θα ενθαρρύνει τις ελεύθερες συλλογικές μορφές παραγωγής (συνεταιρισμοί). Ο οικολογικός και παραγωγικός μετασχηματισμός, χρειάζεται να γίνει σε όφελος των παραγωγών, των καταναλωτών και του περιβάλλοντος. Διαφωνούμε λοιπόν με όσους αντιλαμβάνονται την αγροτική παραγωγή ως έναν καταδικασμένο τομέα, ο οποίος πρέπει να αναδιαμορφωθεί αποκλειστικά στη βάση της εξασφάλισης της ανταγωνιστικότητας του αγροτικού προϊόντος.

Το πανεπιστήμιο σε σύνδεση με την κοινωνία και όχι ξεκομμένο από αυτή

Εδώ και περίπου 5 χρόνια με αφορμή και αιτία την ανθρωπιστική κρίση δημιουργήθηκαν σε όλη τη χώρα αλληλέγγυες δομές τροφής: κοινωνικές κουζίνες και παντοπωλεία, αγορές χωρίς μεσάζοντες, συνεταιρισμοί, ομάδες παραγωγών, αλληλέγγυες - συλλογικές καλλιέργειες. Σε πρώτο επίπεδο ο στόχος τους είναι η αντιμετώπιση της επισιτιστικής κρίσης, πρωτοφανούς για περίοδο “ειρήνης” που μαζί με τα κοινωνικά ιατρεία, φαρμακεία, ωδεία κ.λπ έχουν απλώσει ένα δίχτυ ασφάλειας στη δοκιμαζόμενη κοινωνία. Το δεύτερο επίπεδο αφορά στις πολιτικές διεκδικήσεις ενός μεγάλου κομματιού της κοινωνίας: την αυτοοργάνωση από την παραγωγή και τη διάθεση τροφής μέχρι την κατανάλωση, την ενεργή αντίσταση στη δικτατορία της τροφής όπως ορίζεται από τον κλάδο των σούπερ μάρκετ, των μεσαζόντων και των εταιρειών που διαχειρίζονται από τα γεωργικά εφόδια και τους πόρους μέχρι τη διακίνηση των προϊόντων. Τα εγχειρήματα αυτά δεν είναι αυτόνομα από τον καπιταλισμό. Άλλωστε ο καπιταλισμός ούτε παρακάμπτεται με τη δημιουργία “κλειστών” συστημάτων, ούτε εξωραΐζεται με “ωραίες” ιδέες. Αποτελούν όμως υποδείγματα παραγωγικής ανασυγκρότησης σε σοσιαλιστική κατεύθυνση. Τέτοια κινήματα μπορεί να συμβάλλουν στη δημιουργία μιας κοινωνίας πιο δίκαιης, πλάι στις άλλες οργανώσεις των εργαζομένων και του λαού. Γι’ αυτό και εμείς ως γεωπόνοι οφείλουμε να έχουμε ενεργό συμμετοχή σε τέτοιες κινήσεις και να συμβάλουμε με τις γνώσεις μας με σεβασμό στο περιβάλλον και στο κοινωνικό δικαίωμα της πρόσβασης σε υγιεινά τρόφιμα. Καθώς και να συμβάλουμε στην προσπάθεια εδραίωσης ενός παραγωγικού, κοινωνικού και διατροφικού προτύπου, που θα βασίζεται στην αντιμετώπιση της τροφής ως κοινωνικό αγαθό και την αειφόρο ανάπτυξη και αυτό γιατί όπως τότε με το ΕΑΜ έτσι και τώρα: “Όταν αφήνεις το λαό να πεθαίνει στους δρόμους, να κουρελιαστεί ψυχικά και σωματικά, και λες έπειτα πως θα κάνεις στον κατάλληλο καιρό εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα, είσαι ένας συνειδητός απατεώνας και συνεργάτης του εχθρού. Γιατί είναι σα να λες πως θα βάλεις ένα κουφάρι να πολεμήσει”. Να διώξουμε, λοιπόν, τους “μεσάζοντες” από τη ζωή μας, να “σπείρουμε” το σπόρο μιας άλλης κοινωνίας. 

Ωραία, εμείς τι κάνουμε;

Σε αυτή την κατεύθυνση πρέπει να δούμε σε πρώτη φάση δύο θέματα. Πρώτον, πώς οικοδομείται η σχέση του επιστήμονα με την κοινωνία στο πανεπιστήμιο των αναγκών μας. Θέλουμε έναν επιστήμονα - γεωπόνο που θα παράγει γνώση και έρευνα με κοινωνικό προσανατολισμό και δεν θα λειτουργεί ως ιδεολογικός μηχανισμός του κράτους, αλλά ούτε θα προσφέρει “γνώση για τη γνώση”. Άρα, είναι αναγκαίο να ανοίξει μια κουβέντα ανάμεσα σε φοιτητές και καθηγητές για το πρόγραμμα σπουδών και τους άξονες με τους οποίους πρέπει να καταρτίζεται αυτό, δηλαδή στις γνώσεις που πρέπει να αποκτηθούν και στον κοινωνικό ρόλο του γεωπόνου. Δεύτερον, για εμάς το πανεπιστήμιο πρέπει να είναι ένας ελεύθερος κοινωνικός χώρος, χώρος αμφισβήτησης του κυρίαρχου και δημιουργίας, μέσα στο οποίο, όπως και στην κοινωνία, θα υπάρχουν δομές αυτοοργάνωσης με την ενεργό συμμετοχή κομματιών που ζουν και εργάζονται στο πανεπιστήμιο όπως διοικητικοί, καθηγητές, φύλακες κλπ. Μόνο έτσι μπορεί να εννοηθεί η κοινωνική διάσταση του πανεπιστημίου, όταν βρίσκεται σε σύνδεση με τις τοπικές κοινωνίες πάνω σε δομές, εγχειρήματα και κινήματα που οικοδομούνται σε αυτή.

Ποιος έχει αυταπάτες τελικά για το κίνημα;

Τι είναι η Αριστερή Ενότητα

Η ταύτιση της Αριστερής Ενότητας με τον ΣΥΡΙΖΑ είναι κάτι στο οποίο μας είχε συνηθίσει τόσο καιρό το ΜΑΣ και τα ΕΑΑΚ, όταν δεν είχαν τίποτα ουσιαστικό να μας προσάψουν. Ας διευκρινίσουμε, λοιπόν, για μία ακόμη φορά ότι είμαστε ένα δίκτυο συλλογικοτήτων - σχημάτων που εντάσσεται στη ριζοσπαστική αριστερά. Παρεμβαίνουμε με αυτόνομο τρόπο στο Γεωπονικό, λειτουργώντας ανοιχτά, συλλογικά και αμεσοδημοκρατικά: συναποφασίζουμε και συνυλοποιούμε.

Αυταπάτες για τις κοινοβουλευτικές αυταπάτες

Η θέση μας είναι ξεκάθαρη και πάντα ήταν. Μοχλός των εξελίξεων είναι τα κινήματα, είναι ο κόσμος που παίρνει τη ζωή στα χέρια του και κατανοεί ότι τα συλλογικά προβλήματα επιλύονται μόνο με συλλογικούς αγώνες. Αυτό το έχουμε αποδείξει και έμπρακτα με την συμμετοχή μας σε οποιαδήποτε κινηματική δράση. Επειδή ακριβώς δεν έχουμε καμία κοινοβουλευτική αυταπάτη, πιστεύουμε πως ένα φοιτητικό κίνημα, οφείλει να αναζητά τη νομιμοποιητική του ισχύ στις δημοκρατικές και συμμετοχικές του διαδικασίες, από τη βάση των Φοιτητικών Συλλόγων και τις Γενικές Συνελεύσεις μέχρι τις διαδικασίες συντονισμού και τα Συντονιστικά Γενικών Συνελεύσεων και καταλήψεων, προκειμένου να μπορεί να εμπνέει και να εμπλέκει τη φοιτητική πλειοψηφία.

Συνδιαμόρφωση, αυτή η άγνωστη

Η ίδια η απόφαση του τελευταίου πανελλαδικού διημέρου των ΕΑΑΚ αναφέρει: «Παλεύουμε για ένα φοιτητικό κίνημα που λειτουργεί σαν ζωντανό κύτταρο πολιτικής και ζύμωσης του κόσμου του αγώνα, του κάθε αγωνιστή που κάνει κτήμα του το συλλογικό συμπέρασμα στη βάση της συνδιαμόρφωσης και της σύνθεσης». Μόνο σύνθεση και συνδιαμόρφωση δεν βλέπουμε από τα ΕΑΑΚ. Με το σκεπτικό ότι έχει ψηφιστεί από το σώμα της προηγούμενης γενικής συνέλευσης αρνούνται να συνδιαμορφώσουμε από μηδενικής βάσης, οι συλλογικότητες και τα άτομα τα οποία συμμετέχουν στη συντονιστική επιτροπή κατάληψης, το πολιτικό πλαίσιο της επόμενης γενικής συνέλευσης του φοιτητικού συλλόγου, διότι έτσι το κίνημα πηγαίνει πίσω στις θέσεις του(;). Απέναντι στην αστική δημοκρατία που αυταρχικοποιείται ολοένα και περισσότερο, που φιμώνει όποιον/α διαφωνεί, εμείς προτάσσουμε τον πλουραλισμό και συνθέτουμε μέσα από τη διαφορετικότητα. Η διαφορετική αντίληψη για τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να λειτουργούμε χαρακτηρίζει κάτι ως ριζοσπαστικό και όχι τα πλαίσια-σεντόνια του μαξιμαλισμού.

Να το ξεκαθαρίσουμε: η ουσιαστική δημοκρατία εντός των διαδικασιών του φοιτητικού κινήματος δεν συνιστά αποκλιμάκωση. Αντιθέτως, συνιστά στιβαρά οικοδομημένη και μεθοδικά θεμελιωμένη κλιμάκωση του αγώνα σε μια εποχή που με την άνθιση των νέων κοινωνικών κινημάτων η πρωτοπορία είναι νεκρή. Τα ΕΑΑΚ αδυνατούν να κατανοήσουν αυτό που τους έχει ξεπεράσει εμμένοντας στην ιδιοκτησιακή τους λογική απέναντι στο σύλλογο. Απόδειξη το ότι εγκαλούν την ΑΡ.ΕΝ επειδή δεν κατέληξε κάπου η «συνδιαμόρφωση» κατά την οποία τα ΕΑΑΚ δεν έκαναν ούτε βήμα πίσω από την τοποθέτηση αρχής τους και στην οποία δεν υπήρχε ούτε λέξη από την τοποθέτηση αρχής των άλλων αριστερών δυνάμεων και προφανώς ούτε λέξη των όσων ψηφίζουν, συμμετέχουν (;) και υλοποιούν (;) την απόφαση.

Πολιτικά πλαίσια πραγματικά «από τα κάτω»

Με πολύ απλά λόγια πιστεύουμε το εξής: όσοι και όσες βλέπουν τον εαυτό τους σε ένα ανοιχτά συνδιαμορφωμένο πολιτικό πλαίσιο από μηδενικής βάσεως, ας πουν την γνώμη τους και για το ποια μέσα πάλης πρέπει αυτό το πλαίσιο να προτείνει. Ουσιαστικά, ζητάμε την συνδιαμόρφωση ενός πλαισίου μεταξύ όσων ανθρώπων χωρούν πολιτικά σε αυτό. Και κάθε πτυχή της αριστεράς και του κινήματος οφείλει να μπει σε αυτόν τον κόπο κι όχι να τον αφορίσει, μιας και σίγουρα όλοι και όλες θα βγούμε πλουσιότεροι/ες απ αυτήν τη διαδικασία. Είναι σημαντικό να μπορούμε όλα τα αγωνιζόμενα κομμάτια να βρούμε τα κοινά σημεία που μας ενώνουν και όχι αυτά που μας χωρίζουν και μετωπικά να δώσουμε μια δυναμική απάντηση στην κυβέρνηση και τον αυταρχισμό που επιδεικνύει.

Την ώρα που γύρω μας όλα ισοπεδώνονται, το μόνο δίπολο που υπάρχει αυτή τη στιγμή στο Πανεπιστήμιο είναι αυτό του ανυποχώρητου αγώνα κόντρα στην παθητικότητα και την αδιαφορία.

Πάρτυ Αρ.Εν. Γεωπονικού!!!

Πάνω στον αναβρασμό για άλλη μία χρονιά η Αρ.Εν. Γ.Π.Α. κάνει πάρτυ κάνει πάρτυ στο γεωπονικό για τα προς το ζην. Μετά από τόσες πορείες και καταστολή, ζητάμε τάιμ-άουτ από το φοιτητικό κίνημα για ένα βράδυ, να βρεθούμε μεταξύ μας, όχι μόνο σε συνελεύσεις, όχι μόνο σε αλυσίδες, όχι μόνο σε συντονιστικά, αλλά και σε ένα πάρτυ με τα όλα του. Μπι δέαρ!

Πρόσβαση: Λεωφορεία 856, Α16(στάση Γεωπονική Σχολή),813, 026(στάση Σπύρου Πάτση). ΜΕΤΡΟ:Σταθμός Κεραμεικός 7 λεπτά περπάτημα επι της Ιεράς Οδού

“Ή με τους Ρωμαίους ή με τους Γαλάτες”

-->

Το σωτήριο έτος 2014 σιγά σιγά τελειώνει. Τα πάντα δείχνουν αισιόδοξα, καθώς η κυβέρνηση μας διαβεβαίωσε ότι θα καταργήσει τα μνημόνια, ότι η ανεργία των νέων ήδη μειώνεται μέσω των ευέλικτων προγραμμάτων απασχόλησης voucher και οι φοροελαφρύνσεις πέφτουν βροχή. Η καθημερινότητα κυλάει ευτυχισμένα στην μνημονιακή Ελλάδα και με χαρά οι πολίτες περιμένουν στις ουρές για να πληρώσουν τον ΕΝΦΙΑ.

Το Πανεπιστήμιο λειτουργεί κανονικά, security στις σχολές για να νιώθουμε όλοι/ες ασφαλείς, διαγραφές των τεμπέληδων αιώνιων φοιτητών/τριων και τα όργανα διοίκησης αποφασίζουν την αλλαγή των προγραμμάτων σπουδών σύμφωνα με τις τελευταίες ανάγκες της αγοράς και κατευθύνουν την έρευνα ανάλογα με την επιχείρηση που προσφέρει τα περισσότερα χρήματα, οι εργολάβοι συνεχίζουν ακούραστα και με αυταπάρνηση να υπηρετούν το πανεπιστήμιο. Οι ζοφερές μέρες που τα πανεπιστήμια ήταν γιάφκες που καταλάμβαναν αιώνιοι φοιτητές, αισχρές μειοψηφίες και αριστερές συντεχνίες μπλοκάροντας την ομαλή λειτουργία του βρίσκονται ένα βήμα πιο μακριά.

Το συνεχές της καταστροφής

Έξω από τον «φανταστικό κόσμο» της κυβέρνησης και των ΜΜΕ όμως η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική. Αυτοί που τόσα χρόνια καταστρέφουν το δημόσιο, προσπαθούν να πείσουν την κοινωνία πως μετατράπηκαν σε σωτήρες εν μια νυκτί, ξέφυγαν από την λογική του ρουσφετιού και των μιζών και νοιάζονται για το καλό του τόπου και των πολιτών. Είναι φανερό, λοιπόν, πως τα μνημόνια, οι απολύσεις, η καταπάτηση των εργασιακών δικαιωμάτων, ο Νόμος Διαμαντοπούλου - Αρβανιτόπουλου, δεν είναι ένα αναγκαίο κακό για τους κυρίαρχους αλλά ένα σχέδιο πολύ καλά μελετημένο.

Το πόσο καλά οργανωμένο σχέδιο είναι η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση γίνεται εύκολα αντιληπτό από τις διαγραφές. Η κυβέρνηση εκμεταλλευόμενη την στρεβλή εικόνα που τα ΜΜΕ έχουν δημιουργήσει κάνει τις αλλαγές που ετοίμαζε από καιρό. Έτσι, τα πανεπιστήμια προχωρούν, όχι απλά σε διαγραφές φοιτητών που μπορεί να δουλεύουν για να τα βγάλουν πέρα, αλλά και σε μέτρα όπως η εφαρμογή του ορίου σπουδών (ν+2) που συμβάλει στην εντατικοποίηση των σπουδών και το σπάσιμο των πτυχίων, δηλαδή την υλοποίηση των κατευθύνσεων της συνθήκης της Μπολόνια (1999). Πως συμβαίνει αυτό; Αποδεχόμενοι του γεγονότος πως μπορεί να διαγράφονται οι φοιτητές/τριες, αποδεχόμαστε αυτόματα πως υπάρχει όριο που κάποιος/α έχει την δυνατότητα να σπουδάζει, δικαιολογώντας έτσι την εφαρμογή του ν+2 μετέπειτα. Πρόκειται για ένα μέτρο που εντείνει τους ταξικούς φραγμούς, μετατρέποντας ταυτόχρονα το πανεπιστήμιο αποκλειστικά σε χώρο φοίτησης. Συγχρόνως, μέσω των διαγραφών, επιτυγχάνεται και το σπάσιμο των πτυχίων, αφού τα ΑΕΙ θα κληθούν να πιστοποιήσουν με πιστωτικές μονάδες τις γνώσεις του κάθε φοιτητή/τριας που διαγράφουν. Ιδιο είναι το σκηνικό για την εισαγωγή ιδιωτικής πρωτοβουλίας στα πανεπιστήμια και πλήρης στοίχιση τους με τις επιταγές της αγοράς. Η τακτική είναι γνωστή (βλέπε υγεία) επιτηδευμένη υποτίμηση μέσα από την υποχρηματοδότηση και την ελλειπή οργάνωση, ως υπαίτιοι κατηγορούνται συνδικαλιστές/τριες (γενικά και αόριστα) και η κυβέρνηση έρχεται να δώσει απάντηση μέσω των ιδιωτικοποιήσεων από τις οποίες ωφελούνται μόνο οι επιχειρήσεις

Δεν διαπραγματευόμαστε τα αυτονόητα

Στο ευρύτερο πλαίσιο των εργολαβιών μέσα στον πανεπιστημιακό χώρο εντάσσονται και κομμάτια της φοιτητικής μέριμνας, όπως αυτό της σίτισης. Το βασικό ερώτημα που τίθεται είναι εάν η ανάθεση σε κάποια ιδιωτική πρωτοβουλία προσφέρει βελτίωση σε επίπεδο οικονομικό και ποιοτικό. Σαφώς και δεν συμφέρει το ίδρυμα να μισθώνει κάποιον εργολάβο ο οποίος θα επιζητά όλο και μεγαλύτερο κέρδος για μια σειρά λειτουργιών. Πόσο μάλλον ένα εργολάβο που απολύει εργαζόμενους ή έχει πολύ καιρό να τους πληρώσει καταπατώντας πλήρως κάθε εργασιακό δικαίωμα.

Πάνω σε αυτή τη λογική βλέπουμε ότι οι αυτονόητες παροχές, όπως η σίτιση, η στέγαση, τα πανεπιστημιακά συγγράμματα γίνονται προνόμια για λίγους και εκλεκτούς. Ένα κεκτημένο δημόσιο αγαθό πρέπει να προσφέρεται συλλογικά και όχι να είναι μια ιδιωτική παροχή που ο καθένας διεκδικεί ατομικά ως πελάτης πλέον. Ειδικά όταν η ιδιωτική πρωτοβουλία ζημιώνει τόσο τις εκπαιδευτικές αξίες όσο και τον εργασιακό χώρο. Η ιδιωτικοποίηση δομών που διαχρονικά κάλυπταν πάγιες φοιτητικές ανάγκες όπως η σίτιση - στέγαση, δείχνει την πορεία μετακύλισης του οικονομικού βάρους της φοίτησης στις πλάτες των φοιτητών. Δεν νοείται για εμάς Πανεπιστήμιο που δεν διασφαλίζει στους φοιτητές του δωρεάν σίτιση, στέγαση και καθολική μέριμνα για τις ανάγκες τους. Που στηρίζεται σε επιχειρηματικές λογικές και συμφέροντα, όπως εργολαβίες και ιδιώτες στη διοίκηση των Πανεπιστημίων Που επιλέγει να ξεπουλιούνται κτήρια του μέσω του ΤΑΙΠΕΔ ή που τα αφήνει κενά αντί να τα διαθέτει στους φοιτητές/τριές του.

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά

Μέχρι τώρα το Γεωπονικό Πανεπιστήμιο έδινε πτυχία γεωπόνου, ενιαία πτυχία με κατοχυρωμένα επαγγελματικά δικαιώματα πάνω σε ένα αντικείμενο πολύ ευρύ και με εξαιρετικό ενδιαφέρον για τον ρόλο που πρέπει να έχει ένας γεωπόνος. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια έχει ξεκινήσει μια έντονη συζήτηση στο Γεωπονικό περί πτυχίων, πιο συγκεκριμένα το τμήμα Γεωπονικής Βιοτεχνολογίας να δίνει πτυχίο Βιοτεχνολόγου, το τμήμα Τεχνολογίας τροφίμων πτυχίου Τεχνολόγου Τροφίμων και το τμήμα Αγροτικής οικονομίας πτυχίο Οικονομολόγου και όχι Γεωπόνου με ειδίκευση στην Γεωπονική Βιοτεχνολογία, Τεχνολογία Τροφίμων και Αγροτική Οικονομία αντίστοιχα. Σε μια εποχή έντονης αστικοποίησης και εγκατάλειψης της υπαίθρου ο ρόλος ενός Γεωπόνου της Αγροτικής Οικονομίας είναι να μελετήσει νέες μορφές οργάνωσης των παραγωγών, όπως οι συνεταιρισμοί, και νέες μορφές διακίνησης των προϊόντων, όπως τα κινήματα «χωρίς μεσάζοντες», αλλά και να μπορεί να οικοδομήσει ολόκληρο μοντέλο για την παραγωγική ανασυγκρότηση. Σε μια εποχή που εταιρίες όπως η Monsanto χρησιμοποιούν τη γενετική μηχανική για να ελέγχουν την παγκόσμια διακίνηση σπόρων, ο ρόλος ενός Γεωπόνου Βιοτεχνολόγου είναι να κατανοεί ότι ο κλάδος αυτός υπάρχει για να βελτιώνει την παραγωγή προς όφελος των ανθρώπων και όχι για να “παίζει” με το γενετικό υλικό, με άγνωστες επιπτώσεις, για να αυξάνουν τα κέρδη τους μερικές πολυεθνικές. Σε μια κοινωνία που πλήττεται από την φτώχεια και την ανεργία, στα τρόφιμα η ποιότητα και η τιμή έχουν σχέση αντιστρόφως ανάλογη λειτουργώντας εκβιαστικά προς τους οικονομικά ασθενέστερους, ο ρόλος του Γεωπόνου Τεχνολογίας Τροφίμων είναι να μην κάνει εκπτώσεις στην δημόσια υγεία έχοντας γνώσεις για κάθε βήμα της παραγωγής των τροφίμων από το χωράφι μέχρι την κατανάλωση του. Εκτός λοιπόν από τα μη κατοχυρωμένα επαγγελματικά δικαιώματα, την αδυναμία των καινούργιων πτυχίων να συναγωνιστούν τα πτυχία των Οικονομολόγων ή των Βιολόγων, τα καινούργια αυτά τμήματα δεν παρέχουν τη σφαιρική γνώση και την πληθώρα γνώσεων που ενέχει ο τίτλος του γεωπόνου και που είναι αυτές οι γνώσεις που θα δώσουν απάντηση στα παραπάνω προβλήματα εν ολίγοις.

Η απάντησή μας: Το Πανεπιστήμιο των Αναγκών

Ως μία δομικής φύσεως αντιπρόταση για το σύγχρονο Πανεπιστήμιο, θα πρέπει να κινείται πάνω σε μία εναλλακτική στρατηγική, για την υπεράσπιση του δημόσιου και δωρεάν πανεπιστημίου, για τον εκδημοκρατισμό του και για την εγκαθίδρυση του οράματος μας, ενός πανεπιστημίου το οποίο θα προσανατολίζεται εκπαιδευτικά και διοικητικά στην ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών μας ενώ παράλληλα, θα στοχεύει στην εξυπηρέτηση της κοινωνικής πλειοψηφίας. Αναλύοντας δομικά το συγκεκριμένο μοντέλο, οραματιζόμαστε αρχικά ένα πανεπιστήμιο το οποίο, θα απαξιώνει τον ατομικό δρόμο της ενασχόλησης του φοιτητή μόνο με τις ακαδημαϊκές υποχρεώσεις του, θα ελευθερώνει χρόνο κοινωνικοποίησης και πολιτικοποίησης του στον κοινωνικό του χώρο, αναπτύσσοντας έτσι την κριτική του αντίληψη και την σφαιρική του γνώση και καλλιεργώντας μία πολύπλευρη προσωπικότητα Αμφισβητούμε τις ιεραρχικές σχέσεις που επικρατούν και στην εκπαιδευτική διαδικασία, αλλά και στην διοικητική λειτουργία του σύγχρονου πανεπιστημίου, υποστηρίζοντας πως οι φοιτητές μαζί με τους καθηγητές και τους εργαζόμενους μέσα από κοινές γενικές συνελεύσεις, θα πρέπει να αποτελούν τον πυρήνα λήψης αποφάσεων για το εκάστοτε ίδρυμα. Έτσι, το πανεπιστήμιό μας δε μπορεί παρά να είναι δημοκρατικό, συμμετοχικό και αυτοδιοίκητο Ο σημαντικότερος όμως πυλώνας δημιουργίας αυτού του πανεπιστημίου αφορά τον προσανατολισμό της εκπαιδευτικής δραστηριότητας πάνω στις πραγματικές ανάγκες μιας κοινωνίας, βάση της διάγνωσης κοινωνικών και παραγωγικών ελλειμμάτων, στα οποία δίνουμε λύσεις. Παλεύουμε το σύγχρονο νεοφιλελεύθερο μοντέλο ευθυγράμμισης των προγραμμάτων σπουδών με τα προστάγματα των ελεύθερων αγορών και με τα συγκεκριμένα επιχειρηματικά πρότυπα εργασίας, και ως αντιπρόταση οικοδομούμε ένα πανεπιστημιακό ανοιχτό στην κοινωνία, το οποίο θα έχει ως πρώτο μέλημα τις ανάγκες της κοινωνίας, της νεολαίας και των εργαζομένων και όχι τα κέρδη των λίγων.

Γενικές Συνελέυσεις και Δημοκρατία

Η απαξίωση της γενικής συνέλευσης σχετίζεται με την ευρύτερη περιφρόνηση των πολιτικών, και ιδιαίτερα συμμετοχικών, διαδικασιών. Αυτό δε φαίνεται παράλογο αν αναλογιστούμε, ότι η πολιτική κοινωνικοποίηση συντελείται μέσα σε ένα ακραία ατομικιστικό περιβάλλον, το οποίο αποτυπώνεται στο κοινωνικοοικονομικό και πολιτικό μοντέλο οργάνωσης (νεοφιλελευθερισμός). Με απλά λόγια, στο κέντρο όλων των εκφάνσεων της καθημερινής ζωής όπως η εκπαίδευση, η εργασία οι κοινωνικές σχέσεις κλπ βρίσκεται το άτομο Η μη συμμετοχή του φοιτητή στη Γενική Συνέλευση του Φοιτητικού Συλλόγου, το μόνο θεσμικά κατοχυρωμένο συλλογικό όργανο με άμεσο δικαίωμα γνώμης και ψήφου, οδηγεί στην αυτοαναίρεση της ίδια της Δημοκρατίας στη σχολή. Αυτό γίνεται υποβαθμίζοντας τη διαδικασία της Γενικής Συνέλευσης. Η αποχή, λοιπόν, από αυτές και τις πολιτικές διαδικασίες γενικότερα, δεν αποδεσμεύει τον φοιτητή από ευθύνες, αλλά αντίθετα συνεχίζει να τον καθιστά υπεύθυνο για τις αποφάσεις που λαμβάνονται, καθώς ακόμα και τότε, τις επηρεάζει.

Η διαδικασία της Γενικής Συνέλευσης πρέπει να αντιμετωπίζεται ως μια διαδικασία συζήτησης, σύνθεσης και συνδιαμόρφωσης απόψεων και όχι ως χώρος αντιπαράθεσης έτοιμων ιδεολογικών και πολιτικών πλαισίων των διαφόρων συλλογικοτήτων. Ειδικά μεταξύ αριστερών σχηματισμών είναι πραγματικά προβληματικό να εμμένουμε σε λογικές περιχαράκωσης μεταξύ συγκεκριμένων και αποδεκτών διαφωνιών, οι οποίες ωστόσο μικρή σημασία έχουν για τη δράση του συλλόγου. Δεν γίνεται να αντιλαμβανόμαστε τη Γενική Συνέλευση εργαλειακά για να βγει μια συγκεκριμένη απόφαση. Για εμάς, αυτοσκοπός είναι η εμπλοκή όσο το δυνατόν περισσότερου κόσμου σε μία δημοκρατική διαδικασία λήψης αποφάσεων και αυτό σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να αρκείται σε μια ψηφοφορία. Οφείλουμε μπροστά σε κάθε διαστρέβλωση του όρου της δημοκρατίας να επανανοηματοδοτήσουμε το χιλιοειπωμένο και κενό νοήματος πια σύνθημα «όλη η εξουσία στις γενικές συνελεύσεις».

'Ολοι και όλες στη ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ του συλλόγου φοιτητών του ΓΠΑ την ΤΕΤΑΡΤΗ 5/11 14:00, αμφ Σίδερη.

Λίγα λόγια για το Γεωπονικό

Μια καινούργια ακαδημαϊκή χρονιά ξεκίνησε με το πανεπιστήμιο να βρίσκεται σε μία κρίσιμη περίοδο. Μία περίοδο η οποία χαρακτηρίζεται από μεταρρυθμίσεις, μνημονιακής και νεοφιλελεύθερης φύσεως, αποτέλεσμα των οποίων είναι η υποτίμηση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Αυτό συμβαίνει μέσω της σταδιακής υποχρηματοδότησής και των μαζικών απολύσεων, γεγονός το οποίο συνεπάγεται την μη βιώσιμη λειτουργία των πανεπιστημίων. Όταν, λοιπόν, το πολιτικό στερέωμα των ημερών μας είναι συγκεκριμένο, συγκεκριμένη θα είναι και η επιρροή της πολιτικής πάνω στην επιστήμη μας. Πατώντας στην επιτηδευμένη αυτή υποβάθμισή της, η ΔΑΠ, η ΠΑΣΠ (οι δημιουργοί του σημερινού αξιακού μας συστήματος) και το συμβούλιο ιδρύματος έχουν τις εξής προτάσεις, είτε ανοιχτά, είτε βοηθώντας προς αυτή την κατεύθυνση:
-Επιβολή διδάκτρων, πράγμα το οποίο αποκλείει φοιτητές/τριες από την εκπαιδευτική διαδικασία, λόγω οικονομικής αδυναμίας να τα καταβάλλουν.
-Ταχύρρυθμα τμήματα σε συνδυασμό με τα υποβαθμισμένα εργαστήρια, πράγμα που οδηγεί σε μια κατάσταση κατά την οποία οι καθηγητές θα προσποιούνται ότι διδάσκουν και οι φοιτητές ότι μαθαίνουν
-Χρηματοδότηση του ιδρύματος από εταιρείες. Αν αναλογιστούμε πως μοναδικό τους κίνητρο είναι η μεγιστοποίηση του κέρδους, ο αποπροσανατολισμός των γεωπονικών επιστημών από τις ανάγκες μιας κοινωνίας και ο προσανατολισμός τους σε οτιδήποτε τους αποφέρει κέρδος, θα είναι το άμεσα επόμενο.
Δηλαδή, οι αλλαγές που συμβαίνουν στον ακαδημαϊκό και γεωπονικό τομέα (συρρίκνωση του γεωπονικού κορμού ορισμένων τμημάτων), έχουν ιδεολογικό πρόσημο. Και αυτό δεν είναι τίποτα άλλο εκτός από την στεγνή και ωμή προσπάθεια του συστήματος για ένα επιστημονικό υπόβαθρο πλήρως υποταγμένο στα προτάγματα των αγορών.

Φοιτητική μέριμνα

Η πανεπιστημιακής κοινότητα βάλλεται συστηματικά από την νεοφιλελεύθερη πολιτική των κυβερνήσεων και των μνημονίων. Στο στόχαστρο βρίσκεται και η φοιτητική μέριμνα.

-Η σίτιση των φοιτητών/τρίων στο Γ.Π.Α, όχι μόνο δεν είναι δωρεάν για όλους/όλες, αλλά έχει ανατεθεί σε εργολάβους. Η ποιότητα του φαγητού δεν εξασφαλίζεται και απειλείται από την προσπάθεια του ιδιώτη να μεγιστοποιήσει τα κέρδη του. Βάση της σύμβασης, το ίδρυμα δίνει 1,8 ευρώ την ημέρα για κάθε κάρτα σίτισης, τη στιγμή που υπάρχουν αμφιβολίες για την ποιότητα των πρώτων υλών του φαγητού. Τα κέρδη του εργολάβου μεγιστοποιούνται από το γεγονός ότι πληρώνεται και για τις μερίδες των κατόχων κάρτας σίτισης ακόμα και αν αυτοί δεν τις καταναλώσουν. Επίσης, για τους φοιτητές και τις φοιτήτριες που δεν έχουν κάρτα το κόστος είναι 2 ευρώ.
 -Οι φοιτητικές εστίες είναι σε άθλια κατάσταση και δεν επαρκούν, με αποτέλεσμα πολλοί συμφοιτητές μας, αν και πληρούν τα κριτήρια να μην βρίσκουν δωμάτιο σε αυτές.  Αυτό συμβαίνει την ίδια στιγμή που δεκάδες δημόσια κτίρια τόσο στο κέντρο όσο και σε άλλες περιοχές της Αθήνας μένουν αναξιοποίητα..
-Τα εργαστήρια λόγω της μείωσης του προϋπολογισμού οδηγούνται σε υποβάθμιση, σε έλλειψη των απαραίτητων υλικών, εργαλείων και αδυναμία διανομής των σημειώσεων σε έντυπη μορφή.

Η δωρεάν σίτιση και στέγαση, η παροχή δωρεάν συγγραμμάτων αποτελούν βασικές αρχές του δικού μας συμμετοχικού και ανοιχτού σε όλες και όλους πανεπιστημίου.

Γιατί γεωπόνοι

Μέχρι τώρα το Γεωπονικό Πανεπιστήμιο έδινε πτυχία γεωπόνου, ενιαία πτυχία με κατοχυρωμένα επαγγελματικά δικαιώματα πάνω σε ένα αντικείμενο πολύ ευρύ και με εξαιρετικό ενδιαφέρον για τον ρόλο που πρέπει να έχει ένας γεωπόνος. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια έχει ξεκινήσει μια έντονη συζήτηση στο Γεωπονικό περί πτυχίων, πιο συγκεκριμένα το τμήμα Γεωπονικής Βιοτεχνολογίας να δίνει πτυχίο Βιοτεχνολόγου, το τμήμα Τεχνολογίας τροφίμων πτυχίου Τεχνολόγου Τροφίμων και το τμήμα Αγροτικής οικονομίας πτυχίο Οικονομολόγου και όχι Γεωπόνου με ειδίκευση στην Γεωπονική Βιοτεχνολογία, Τεχνολογία Τροφίμων και Αγροτική Οικονομία αντίστοιχα. Σε μια εποχή έντονης αστικοποίησης και εγκατάλειψης της υπαίθρου ο ρόλος ενός Γεωπόνου της Αγροτικής Οικονομίας είναι να μελετήσει νέες μορφές οργάνωσης των παραγωγών, όπως οι συνεταιρισμοί, και νέες μορφές διακίνησης των προϊόντων, όπως τα κινήματα «χωρίς μεσάζοντες», αλλά και να μπορεί να οικοδομήσει ολόκληρο μοντέλο για την παραγωγική ανασυγκρότηση. Σε μια εποχή που εταιρίες όπως η Monsanto χρησιμοποιούν τη γενετική μηχανική για να ελέγχουν την παγκόσμια διακίνηση σπόρων, ο ρόλος ενός Γεωπόνου Βιοτεχνολόγου είναι να κατανοεί ότι ο κλάδος αυτός υπάρχει για να βελτιώνει την παραγωγή προς όφελος των ανθρώπων και όχι για να “παίζει” με το γενετικό υλικό, με άγνωστες επιπτώσεις, για να αυξάνουν τα κέρδη τους μερικές πολυεθνικές. Σε μια κοινωνία που πλήττεται από την φτώχεια και την ανεργία, στα τρόφιμα η ποιότητα και η τιμή έχουν σχέση αντιστρόφως ανάλογη λειτουργώντας εκβιαστικά προς τους οικονομικά ασθενέστερους, ο ρόλος του Γεωπόνου Τεχνολογίας Τροφίμων είναι να μην κάνει εκπτώσεις στην δημόσια υγεία έχοντας γνώσεις για κάθε βήμα της παραγωγής των τροφίμων από το χωράφι μέχρι την κατανάλωση του. Εκτός λοιπόν από τα μη κατοχυρωμένα επαγγελματικά δικαιώματα, την αδυναμία των καινούργιων πτυχίων να συναγωνιστούν τα πτυχία των Οικονομολόγων ή των Βιολόγων, τα καινούργια αυτά τμήματα δεν παρέχουν τη σφαιρική γνώση και την πληθώρα γνώσεων που ενέχει ο τίτλος του γεωπόνου και που είναι αυτές οι γνώσεις που θα δώσουν απάντηση στα παραπάνω προβλήματα εν ολίγοις.

Ωραία, και ‘μείς τι κάνουμε για όλα αυτά;

Οι φοιτητές και οι φοιτήτριες συζητάμε και οργανώνουμε δράσεις μέσω των γενικών συνελεύσεων. Κάθε φοιτητής και κάθε φοιτήτρια έχει δικαίωμα να συμμετέχει ενεργά στη συνέλευση λέγοντας τη γνώμη του, ψηφίζοντας και υλοποιώντας τις αποφάσεις που προκύπτουν από αυτή. Μπορεί πολλές φορές να μην διεξάγονται κάτω από τις καλύτερες συνθήκες, ωστόσο αυτός δεν είναι λόγος να τις απαξιώνει κανείς και να αφήνει τους άλλους να αποφασίζουν γι΄ αυτόν χωρίς αυτόν. Στο χέρι μας να τις αλλάξουμε, έτσι ώστε να γίνουν πιο συμμετοχικές, πιο δημοκρατικές και πιο αποτελεσματικές Αυτά που μπορούμε να κάνουμε εμείς ως φοιτητές και φοιτήτριες όμως δεν εξαντλούνται στις θεσμικές διαδικασίες των φοιτητικών συλλόγων. Μέσα από τη δημιουργία αυτοδιαχειριζόμενων εγχειρημάτων κι αυτοοργανομένων δομών, πολιτιστικών λεσχών, δικτύων ανταλλαγής σημειώσεων, οριζόντιων αντιφασιστικών συντονισμών μέσα στις σχολές κ.ά. ριζοσπαστικοποιούμαστε και οικοδομούμε στο σήμερα αντιπαραδείγματα στον κυρίαρχο τρόπο οργάνωσης της καθημερινότητας και των κοινωνικών σχέσεων.

Πανεπιστήμιο των Αναγκών 

Σε ένα πανεπιστήμιο που συνεχώς υποβαθμίζεται η ποιότητα και ο δημόσιος χαρακτήρας

του, επιλέγουμε όχι απλά να είμαστε ενάντια στις αλλαγές προς αυτή την κατεύθυνση, αλλά οραματιζόμαστε μια διαφορετική τριτοβάθμια εκπαίδευση. Το πανεπιστήμιο των αναγκών μας είναι αυτό που θα έχει ως πρώτο μέλημα τις ανάγκες της κοινωνίας, της νεολαίας και των εργαζομένων και όχι τα κέρδη των λίγων. Για να συμβεί αυτό πρώτα και κύρια μιλάμε για ένα πανεπιστήμιο πραγματικά δημόσιο που δεν θα αποκλείεται κανείς από αυτό λόγο της οικονομικής του κατάστασης και θα διοικείται από  το σύνολο της ακαδημαϊκής κοινότητας (φοιτητές - καθηγητές - εργαζόμενοι). Συγκεκριμένα για μας δεν νοείται γεωπονικό πανεπιστήμιο το οποίο δεν θα βάζει σε πρώτη προτεραιότητα οι απόφοιτοι του να είναι οικολογικά ευαισθητοποιημένοι που θα εμπλέκονται ενεργά σε συνεταιριστικά και αλληλέγγυα εγχειρήματα, βιολογικές καλλιέργειες και κινήματα όπως το “Χωρίς μεσάζοντες”.

Ποιοι είμαστε;

Είμαστε ένα δίκτυο συλλογικοτήτων - σχημάτων που εντάσσεται στη ριζοσπαστική αριστερά. Παρεμβαίνουμε με αυτόνομο τρόπο στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, λειτουργώντας ανοιχτά, συλλογικά και αμεσοδημοκρατικά: συναποφασίζουμε και συνυλοποιούμε. Τοποθετούμε το εμείς πάνω από το εγώ, γιατί στα συλλογικά προβλήματα δεν υπάρχουν ατομικές λύσεις. Αγωνιζόμαστε μαζί με τον κόσμο της εργασίας, οραματιζόμενοι μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση Επιδιώκουμε την όξυνση των κοινωνικών διεκδικήσεων και διαφωνούμε με κάθε λογική εφησυχασμού και μοιρολατρίας Επιλέγουμε ριζοσπαστικές μορφές δράσης. Ενώνουμε τη φωνή μας με άλλα κοινωνικά κινήματα (γυναικείο, αντιρατσιστικό, οικολογικό).

Το μάθημα για μας αρχίζει με "α": Αντίσταση, Αλληλεγγύη, Αξιοπρέπεια



Όλοι και όλες στη γενική συνέλευση την Τετάρτη 15 Οκτώβρη, 13:00, στο αμφιθέατρο Σίδερη.

Αποτελέσματα Φοιτητικών Εκλογών 2014

ΔΑΠ: 440 (30,94%)

ΠΑΣΠ: 424 (29,82%)

ΠΚΣ: 224 (15,75%)

ΕΑΑΚ: 212 (14,91%)

ΑΡΕΝ: 70 (4,92%)

Αγωνιστικές Κινήσεις: 18 (1,27%)

Αριστερό Δίκτυο Νεολαίας: 13 (0,91%)


Λευκά: 21 (1,48%)

Το Συμβούλιο του ΓΠΑ θέλει γνωριμία

Η συγκυβέρνηση και όσοι στηρίζουν την αντικοινωνική μνημονιακή πολιτική της είναι βέβαιο πως δεν
πρόκειται να κάνουν πίσω αν δεν διαλύσουν και δεν ξεπουλήσουν οτιδήποτε στέκεται ακόμη όρθιο. Στα
Πανεπιστήμια μετά από δύο χρόνια δίκαιου αγώνα των φοιτητών και της πανεπιστημιακής κοινότητας για
κατάργηση του νέου νόμου, κατάφεραν να επιβάλουν το νόμο μέσω εκβιασμών και της αντιδημοκρατικής,
παράνομης διαδικασίας της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας από την οποία προέκυψαν τα εσωτερικά μέλη, που
προέκριναν την εισαγωγή στην διοίκηση του Πανεπιστημίου εξωπανεπιστημιακών στοιχείων.
Η χρηματοδότηση, οι απολύσεις και το σχέδιο Αθηνά
Φέτος και μετά το κούρεμα των αποθεματικών, τα ψίχουλα του προϋπολογισμού, τις απολύσεις
εργαζομένων από καίριες θέσεις, φέρνει το ίδρυμα μπροστά σε μία πρωτοφανή υποβάθμιση. Εργαζόμενοι
απολύονται, τα συγγράμματα έχουν μειωθεί και πάνε για κατάργηση, οι πανεπιστημιακές σημειώσεις
δεν δίνονται διότι δεν υπάρχει χαρτί. Μέσα σε όλα αυτά πρόκειται να επιβληθούν και συγχωνεύσεις και
καταργήσεις τμημάτων μαζί με την οριστική διάλυση των πτυχίων, των επαγγελματικών δικαιωμάτων,
το ξεπούλημα της γνώσης και της έρευνας. Το υπουργείο με εξαγγελίες προμηνύει τουλάχιστον 150
καταργήσεις και συγχωνεύσεις τμημάτων ΑΕΙ-ΤΕΙ μεταξύ τους και τμήματα του Γεωπονικού(ΑΦΠ κ'
ΓΜ, ΓΒ, ΑΟΑ). Για το τμήμα της αγροτικής οικονομίας υπάρχει ξεκάθαρη πρόταση από καθηγητές, που
υπερψηφίστηκε στη Γενική συνέλευση του τμήματος, να μην δίνεται πτυχίο γεωπόνου μετά από 5ετείς
σπουδές αλλά κάποιο είδος πτυχίου οικονομολόγου μετά από 4 χρόνια ή και λιγότερο. Ακόμη προωθείται
συγχώνευση όλων των Πανεπιστημίων της Αττικής( εκτός ΕΜΠ και ΕΚΠΑ) σε ένα με αδιευκρίνιστες
συνέπειες στα τμήματα και τις σπουδές μας.
Σημείωση πως υπάρχουν δημόσιες τοποθετήσεις καθηγητών μελών του συμβουλίου επ' αυτών όπως του κ.
Σάββα που μιλάει ξεκάθαρα για πρόθεση συγχώνευσης του ΓΠΑ με άλλα πανεπιστήμια πλην του Αθηνών
όπως αναφέρει.
Ο ρόλος του Συμβουλίου διοίκησης
Το συμβουλίο διοίκησης του ΓΠΑ θα είναι αυτό που θέλει να καθορίσει τις εξελίξεις αυτές ακολουθώντας
πιστά τις επιταγές του υπουργείου. Ήδη έχουν προχωρήσει εν κρυπτώ σε πολλές συνεδριάσεις για να
ετοιμάσει την επερχόμενη διάλυση με στρατηγικό στόχο την ιδιωτικοποίηση και την επιβολή διδάκτρων.
Αποτελούν ξένο σώμα για εμάς στη σχολή.

Το κάλεσμα
ΓΕΩΠΟΝΙΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΑΘΗΝΩΝ
ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ
ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ
Ο Πρόεδρος και τα μέλη του Συμβουλίου Διοίκησης του Γεωπονικού Πανεπιστημίου
Αθηνών σας προσκαλούν την ΚΥΡΙΑΚΗ 3 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2013, και ώρα 11.00
π.μ. στο συνεδριακό κέντρο του πανεπιστημίου (Γεωργικό Μουσείο) σε ανοικτή
εκδήλωση συζήτηση και συνάντηση γνωριμίας. Η συμμετοχή της πανεπιστημιακής
κοινότητας και η συμβολή της με ιδέες, σκέψεις και προβληματισμούς θα μας τιμήσει
ιδιαιτέρως.
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ
Καθηγητής Ιωάννης Σοφός
Είναι προφανές πως δεν έχουμε τίποτα να πούμε με τους καθηγητές-μάνατζερ, τους επιχειρηματίες και
τα πρώην στελέχη των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ, ΝΔ που απαρτίζουν το συμβούλιο. Αποτελούν κίνδυνο
για το μέλλον μας.
Ας πάμε μαζικά να “γνωριστούμε” με το συμβούλιο που θέλει να διοικήσει το πανεπιστήμιο σαν
εταιρεία.

ΥΓ. 1 Δεν είναι τυχαίο ότι η συνάντηση αυτή γίνεται Κυριακή εν μέσω εξεταστικής γιατί φοβούνται τη μαζική
παρουσία φοιτητών.

ΥΓ 2 Τι έχει να πει για όλα αυτά η ΠΑΣΠ η οποία τα
τελευταία χρόνια “γύρναγε και έλεγε” ότι δεν τρέχει
τίποτα και ότι τα περί καταργήσεων/συγχωνεύσεων,
κοψίματος συγγραμμάτων είναι φαντάσματα και
μυθεύματα εφημερίδων;

ΥΓ 3 Διαβάσαμε και την ανακοίνωση του Συμβουλίου
Διοίκησης από το aua.gr. Μεγάλη καούρα για “συνεργασία”,
“επικοινωνία” και “ανοικτό διάλογο” έχει το όργανο που
εκλέχθηκε ενάντια στις αποφάσεις όλων των συλλόγων του
ΓΠΑ! Ο μη εκλεγμένος κ. Σοφός τους καλλιέργησε αυτά τα φιλικά αισθήματα;