Αύριο!

Αύριο!

Λίγα λόγια για το Γεωπονικό

Μια καινούργια ακαδημαϊκή χρονιά ξεκίνησε με το πανεπιστήμιο να βρίσκεται σε μία κρίσιμη περίοδο. Μία περίοδο η οποία χαρακτηρίζεται από μεταρρυθμίσεις, μνημονιακής και νεοφιλελεύθερης φύσεως, αποτέλεσμα των οποίων είναι η υποτίμηση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Αυτό συμβαίνει μέσω της σταδιακής υποχρηματοδότησής και των μαζικών απολύσεων, γεγονός το οποίο συνεπάγεται την μη βιώσιμη λειτουργία των πανεπιστημίων. Όταν, λοιπόν, το πολιτικό στερέωμα των ημερών μας είναι συγκεκριμένο, συγκεκριμένη θα είναι και η επιρροή της πολιτικής πάνω στην επιστήμη μας. Πατώντας στην επιτηδευμένη αυτή υποβάθμισή της, η ΔΑΠ, η ΠΑΣΠ (οι δημιουργοί του σημερινού αξιακού μας συστήματος) και το συμβούλιο ιδρύματος έχουν τις εξής προτάσεις, είτε ανοιχτά, είτε βοηθώντας προς αυτή την κατεύθυνση:
-Επιβολή διδάκτρων, πράγμα το οποίο αποκλείει φοιτητές/τριες από την εκπαιδευτική διαδικασία, λόγω οικονομικής αδυναμίας να τα καταβάλλουν.
-Ταχύρρυθμα τμήματα σε συνδυασμό με τα υποβαθμισμένα εργαστήρια, πράγμα που οδηγεί σε μια κατάσταση κατά την οποία οι καθηγητές θα προσποιούνται ότι διδάσκουν και οι φοιτητές ότι μαθαίνουν
-Χρηματοδότηση του ιδρύματος από εταιρείες. Αν αναλογιστούμε πως μοναδικό τους κίνητρο είναι η μεγιστοποίηση του κέρδους, ο αποπροσανατολισμός των γεωπονικών επιστημών από τις ανάγκες μιας κοινωνίας και ο προσανατολισμός τους σε οτιδήποτε τους αποφέρει κέρδος, θα είναι το άμεσα επόμενο.
Δηλαδή, οι αλλαγές που συμβαίνουν στον ακαδημαϊκό και γεωπονικό τομέα (συρρίκνωση του γεωπονικού κορμού ορισμένων τμημάτων), έχουν ιδεολογικό πρόσημο. Και αυτό δεν είναι τίποτα άλλο εκτός από την στεγνή και ωμή προσπάθεια του συστήματος για ένα επιστημονικό υπόβαθρο πλήρως υποταγμένο στα προτάγματα των αγορών.

Φοιτητική μέριμνα

Η πανεπιστημιακής κοινότητα βάλλεται συστηματικά από την νεοφιλελεύθερη πολιτική των κυβερνήσεων και των μνημονίων. Στο στόχαστρο βρίσκεται και η φοιτητική μέριμνα.

-Η σίτιση των φοιτητών/τρίων στο Γ.Π.Α, όχι μόνο δεν είναι δωρεάν για όλους/όλες, αλλά έχει ανατεθεί σε εργολάβους. Η ποιότητα του φαγητού δεν εξασφαλίζεται και απειλείται από την προσπάθεια του ιδιώτη να μεγιστοποιήσει τα κέρδη του. Βάση της σύμβασης, το ίδρυμα δίνει 1,8 ευρώ την ημέρα για κάθε κάρτα σίτισης, τη στιγμή που υπάρχουν αμφιβολίες για την ποιότητα των πρώτων υλών του φαγητού. Τα κέρδη του εργολάβου μεγιστοποιούνται από το γεγονός ότι πληρώνεται και για τις μερίδες των κατόχων κάρτας σίτισης ακόμα και αν αυτοί δεν τις καταναλώσουν. Επίσης, για τους φοιτητές και τις φοιτήτριες που δεν έχουν κάρτα το κόστος είναι 2 ευρώ.
 -Οι φοιτητικές εστίες είναι σε άθλια κατάσταση και δεν επαρκούν, με αποτέλεσμα πολλοί συμφοιτητές μας, αν και πληρούν τα κριτήρια να μην βρίσκουν δωμάτιο σε αυτές.  Αυτό συμβαίνει την ίδια στιγμή που δεκάδες δημόσια κτίρια τόσο στο κέντρο όσο και σε άλλες περιοχές της Αθήνας μένουν αναξιοποίητα..
-Τα εργαστήρια λόγω της μείωσης του προϋπολογισμού οδηγούνται σε υποβάθμιση, σε έλλειψη των απαραίτητων υλικών, εργαλείων και αδυναμία διανομής των σημειώσεων σε έντυπη μορφή.

Η δωρεάν σίτιση και στέγαση, η παροχή δωρεάν συγγραμμάτων αποτελούν βασικές αρχές του δικού μας συμμετοχικού και ανοιχτού σε όλες και όλους πανεπιστημίου.

Γιατί γεωπόνοι

Μέχρι τώρα το Γεωπονικό Πανεπιστήμιο έδινε πτυχία γεωπόνου, ενιαία πτυχία με κατοχυρωμένα επαγγελματικά δικαιώματα πάνω σε ένα αντικείμενο πολύ ευρύ και με εξαιρετικό ενδιαφέρον για τον ρόλο που πρέπει να έχει ένας γεωπόνος. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια έχει ξεκινήσει μια έντονη συζήτηση στο Γεωπονικό περί πτυχίων, πιο συγκεκριμένα το τμήμα Γεωπονικής Βιοτεχνολογίας να δίνει πτυχίο Βιοτεχνολόγου, το τμήμα Τεχνολογίας τροφίμων πτυχίου Τεχνολόγου Τροφίμων και το τμήμα Αγροτικής οικονομίας πτυχίο Οικονομολόγου και όχι Γεωπόνου με ειδίκευση στην Γεωπονική Βιοτεχνολογία, Τεχνολογία Τροφίμων και Αγροτική Οικονομία αντίστοιχα. Σε μια εποχή έντονης αστικοποίησης και εγκατάλειψης της υπαίθρου ο ρόλος ενός Γεωπόνου της Αγροτικής Οικονομίας είναι να μελετήσει νέες μορφές οργάνωσης των παραγωγών, όπως οι συνεταιρισμοί, και νέες μορφές διακίνησης των προϊόντων, όπως τα κινήματα «χωρίς μεσάζοντες», αλλά και να μπορεί να οικοδομήσει ολόκληρο μοντέλο για την παραγωγική ανασυγκρότηση. Σε μια εποχή που εταιρίες όπως η Monsanto χρησιμοποιούν τη γενετική μηχανική για να ελέγχουν την παγκόσμια διακίνηση σπόρων, ο ρόλος ενός Γεωπόνου Βιοτεχνολόγου είναι να κατανοεί ότι ο κλάδος αυτός υπάρχει για να βελτιώνει την παραγωγή προς όφελος των ανθρώπων και όχι για να “παίζει” με το γενετικό υλικό, με άγνωστες επιπτώσεις, για να αυξάνουν τα κέρδη τους μερικές πολυεθνικές. Σε μια κοινωνία που πλήττεται από την φτώχεια και την ανεργία, στα τρόφιμα η ποιότητα και η τιμή έχουν σχέση αντιστρόφως ανάλογη λειτουργώντας εκβιαστικά προς τους οικονομικά ασθενέστερους, ο ρόλος του Γεωπόνου Τεχνολογίας Τροφίμων είναι να μην κάνει εκπτώσεις στην δημόσια υγεία έχοντας γνώσεις για κάθε βήμα της παραγωγής των τροφίμων από το χωράφι μέχρι την κατανάλωση του. Εκτός λοιπόν από τα μη κατοχυρωμένα επαγγελματικά δικαιώματα, την αδυναμία των καινούργιων πτυχίων να συναγωνιστούν τα πτυχία των Οικονομολόγων ή των Βιολόγων, τα καινούργια αυτά τμήματα δεν παρέχουν τη σφαιρική γνώση και την πληθώρα γνώσεων που ενέχει ο τίτλος του γεωπόνου και που είναι αυτές οι γνώσεις που θα δώσουν απάντηση στα παραπάνω προβλήματα εν ολίγοις.

Ωραία, και ‘μείς τι κάνουμε για όλα αυτά;

Οι φοιτητές και οι φοιτήτριες συζητάμε και οργανώνουμε δράσεις μέσω των γενικών συνελεύσεων. Κάθε φοιτητής και κάθε φοιτήτρια έχει δικαίωμα να συμμετέχει ενεργά στη συνέλευση λέγοντας τη γνώμη του, ψηφίζοντας και υλοποιώντας τις αποφάσεις που προκύπτουν από αυτή. Μπορεί πολλές φορές να μην διεξάγονται κάτω από τις καλύτερες συνθήκες, ωστόσο αυτός δεν είναι λόγος να τις απαξιώνει κανείς και να αφήνει τους άλλους να αποφασίζουν γι΄ αυτόν χωρίς αυτόν. Στο χέρι μας να τις αλλάξουμε, έτσι ώστε να γίνουν πιο συμμετοχικές, πιο δημοκρατικές και πιο αποτελεσματικές Αυτά που μπορούμε να κάνουμε εμείς ως φοιτητές και φοιτήτριες όμως δεν εξαντλούνται στις θεσμικές διαδικασίες των φοιτητικών συλλόγων. Μέσα από τη δημιουργία αυτοδιαχειριζόμενων εγχειρημάτων κι αυτοοργανομένων δομών, πολιτιστικών λεσχών, δικτύων ανταλλαγής σημειώσεων, οριζόντιων αντιφασιστικών συντονισμών μέσα στις σχολές κ.ά. ριζοσπαστικοποιούμαστε και οικοδομούμε στο σήμερα αντιπαραδείγματα στον κυρίαρχο τρόπο οργάνωσης της καθημερινότητας και των κοινωνικών σχέσεων.

Πανεπιστήμιο των Αναγκών 

Σε ένα πανεπιστήμιο που συνεχώς υποβαθμίζεται η ποιότητα και ο δημόσιος χαρακτήρας

του, επιλέγουμε όχι απλά να είμαστε ενάντια στις αλλαγές προς αυτή την κατεύθυνση, αλλά οραματιζόμαστε μια διαφορετική τριτοβάθμια εκπαίδευση. Το πανεπιστήμιο των αναγκών μας είναι αυτό που θα έχει ως πρώτο μέλημα τις ανάγκες της κοινωνίας, της νεολαίας και των εργαζομένων και όχι τα κέρδη των λίγων. Για να συμβεί αυτό πρώτα και κύρια μιλάμε για ένα πανεπιστήμιο πραγματικά δημόσιο που δεν θα αποκλείεται κανείς από αυτό λόγο της οικονομικής του κατάστασης και θα διοικείται από  το σύνολο της ακαδημαϊκής κοινότητας (φοιτητές - καθηγητές - εργαζόμενοι). Συγκεκριμένα για μας δεν νοείται γεωπονικό πανεπιστήμιο το οποίο δεν θα βάζει σε πρώτη προτεραιότητα οι απόφοιτοι του να είναι οικολογικά ευαισθητοποιημένοι που θα εμπλέκονται ενεργά σε συνεταιριστικά και αλληλέγγυα εγχειρήματα, βιολογικές καλλιέργειες και κινήματα όπως το “Χωρίς μεσάζοντες”.

Ποιοι είμαστε;

Είμαστε ένα δίκτυο συλλογικοτήτων - σχημάτων που εντάσσεται στη ριζοσπαστική αριστερά. Παρεμβαίνουμε με αυτόνομο τρόπο στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, λειτουργώντας ανοιχτά, συλλογικά και αμεσοδημοκρατικά: συναποφασίζουμε και συνυλοποιούμε. Τοποθετούμε το εμείς πάνω από το εγώ, γιατί στα συλλογικά προβλήματα δεν υπάρχουν ατομικές λύσεις. Αγωνιζόμαστε μαζί με τον κόσμο της εργασίας, οραματιζόμενοι μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση Επιδιώκουμε την όξυνση των κοινωνικών διεκδικήσεων και διαφωνούμε με κάθε λογική εφησυχασμού και μοιρολατρίας Επιλέγουμε ριζοσπαστικές μορφές δράσης. Ενώνουμε τη φωνή μας με άλλα κοινωνικά κινήματα (γυναικείο, αντιρατσιστικό, οικολογικό).

Το μάθημα για μας αρχίζει με "α": Αντίσταση, Αλληλεγγύη, Αξιοπρέπεια



Όλοι και όλες στη γενική συνέλευση την Τετάρτη 15 Οκτώβρη, 13:00, στο αμφιθέατρο Σίδερη.

Δεν διαπραγματευόμαστε τα αυτονόητα. Σίτιση και στέγαση για όλους και όλες!

Τα τελευταία τρία χρόνια η επίθεση στο δημόσιο δωρεάν πανεπιστήμιο έχει ενταθεί τόσο ποσοτικά όσο και ποιοτικά. Με αποκορύφωμα την εποχή που έπεται του νόμου Διαμαντοπούλου αντιμετωπίζουμε όλοι και όλες την βίαιη περιστολή των δικαιωμάτων μας. Από την περικοπή των συγγραμμάτων μέχρι την έξωση από τις εστίες και το κλείσιμο τους και από τον αυξανόμενο περιορισμό των δωρεάν σιτιζόμενων μέχρι την απόλυση εργαζομένων και καθηγητών  βιώνουμε  την επίθεση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.Επίθεση καθολική, η οποία δεν περιορίζεται στα σύνορα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης αλλά χτυπάει στο σύνολο της την Δημόσια και Δωρεάν Παιδεία. Με το κλείσιμο των ολοήμερων, με την απόλυση των καθηγητών και την καθιέρωση των ωρομισθίων καθώς και με την επιβολή ακόμα ισχυρότερων ταξικών φραγμών για την είσοδο στην τριτοβάθμια εκπαίδευση («Νέο Λύκειο»).
Η  επίθεση αυτή αποτελεί κομμάτι της συνολικότερης επίθεσης του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού στο  κοινωνικό κράτος και στις κοινωνικές κατακτήσεις των υποτελών. Το κλείσιμο του ΕΟΠΥΥ και η ιδιωτικοποίηση της υγείας, η κατάργηση των δομών πρόνοιας (επιδόματα, συντάξεις, ΟΑΕΔ, πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας) συνδυάζονται άρρηκτα με τις νέες μορφές εργασίας (voucher,μπλοκάκια) και την κατάργηση όλων των εργασιακών δικαιωμάτων, την επισφάλεια και την ανεργία. Υπ' αυτή την έννοια η κρίση δεν αποτέλεσε  παρά το όχημα υλοποίησης του νεοφιλελεύθερου σχεδίου υποτίμησης της εργασίας και της νεολαίας με στόχο την δημιουργία μιας κοινωνίας των λίγων και προνομιούχων, όπου τα κεκτημένα  δικαιώματα, γίνονται πλέον παροχές,περιορισμένες και επιλεκτικές.

Αντ’αυτού, στην κοινωνία για την οποία παλεύουμε ζητούμενο δεν είναι τα κέρδη τους αλλά οι ανάγκες μας. Η δωρεάν σίτιση και στέγαση , η παροχή δωρεάν συγγραμμάτων, η δωρεάν φοίτηση αποτελούν οργανικό κομμάτι του δικού μας συμμετοχικού και ανοιχτού σε όλες και όλους Πανεπιστημίου,καθώς  διαμορφώνουν τις αναγκαίες συνθήκες για ένα πανεπιστήμιο με στόχο την δημιουργία επιστημόνων και πολιτών για την κοινωνία και όχι φτηνό και ελαστικό εργατικό δυναμικό στα μέτρα τους. Το Πανεπιστήμιο των Αναγκών μας, λοιπόν,είναι η υλική αποτύπωση των όσων οραματιζόμαστε. Πανεπιστήμιο με δημόσιο χαρακτήρα, χωρίς εργολαβικές σχέσεις με πιθανό φοιτητή/τρια τον καθένα και την καθεμίας από εμάς.  
Υπο το πρίσμα αυτό, ο αγώνας των διοικητικών δεν πρέπει να ειδωθεί σαν την αντίδραση μιας συντεχνίας. Ήταν αγώνας ενός ζωτικού κομματιού του Πανεπιστημίου με αιχμή την υπεράσπιση του Δημόσιου και Δωρεάν χαρακτήρα αυτού και των όποιων Δημοκρατικών κεκτημένων του. Ο αγώνας αυτός εκτός από την αντίσταση που προέβαλλε κατά της εκπαιδευτικής μεταρύθμισης, μας υπενθύμισε την αναγκαιότητα του κοινού αγώνα όλων των κομματιών του Πανεπιστημίου. Στόχος μας πρέπει να είναι ο κοινός βηματισμός μας με τις υπόλοιπες μερίδες του πανεπιστημίου να βαθύνει και να μετουσιωθεί σε σχέσεις πιο ουσιαστικές, όπως με τη δημιουργία δικτύων αλληλεγγύης (π.χ. «Άρτεμις» - ΕΚΠΑ).

Δεν νοείται λοιπόν για εμάς Πανεπιστήμιο που δεν διασφαλίζει στους φοιτητές του την δωρεάν σίτιση, στέγαση και καθολική μέριμνα για τις ανάγκες τους. Που στηρίζεται σε επιχειρηματικές λογικές και συμφέροντα, όπως εργολαβίες και ιδιώτες στην διοίκηση των Πανεπιστημίων. Που επιλέγει να ξεπουλιούνται κτήρια του μέσω του ΤΑΙΠΕΔ ή να τα αφήνει κενά από το να τα διαθέτει στους φοιτητές του.

Καλούμε λοιπόν όλους και όλες που πλήττονται και που οραματίζονται το μελλον κάπως αλλιώς σε κοινή δράση και συντονισμό της δράσης μας. Ο κόσμος τους δεν μας χωράει. Μπορούμε να ζήσουμε αλλιώς!