Πάρτυ Αρ.Εν. Γεωπονικού!!!

Πάνω στον αναβρασμό για άλλη μία χρονιά η Αρ.Εν. Γ.Π.Α. κάνει πάρτυ κάνει πάρτυ στο γεωπονικό για τα προς το ζην. Μετά από τόσες πορείες και καταστολή, ζητάμε τάιμ-άουτ από το φοιτητικό κίνημα για ένα βράδυ, να βρεθούμε μεταξύ μας, όχι μόνο σε συνελεύσεις, όχι μόνο σε αλυσίδες, όχι μόνο σε συντονιστικά, αλλά και σε ένα πάρτυ με τα όλα του. Μπι δέαρ!

Πρόσβαση: Λεωφορεία 856, Α16(στάση Γεωπονική Σχολή),813, 026(στάση Σπύρου Πάτση). ΜΕΤΡΟ:Σταθμός Κεραμεικός 7 λεπτά περπάτημα επι της Ιεράς Οδού

Πρόγραμμα Κατάληψης

Θα ζήσουμε αλλιώς, να επιλέξουμε να ζήσουμε ελεύθερα!

Την περασμένη βδομάδα αρκετοί Φοιτητικοί Σύλλογοι τοποθετήθηκαν μέσω των Γενικών τους Συνελεύσεων και χιλιάδες φοιτητές και φοιτήτριες βρέθηκαν στους δρόμους ενάντια στην αυταρχικοποίηση των Πανεπιστημίων και την εδραίωση «του νόμου και της τάξης» από πλευράς της κυβέρνησης και των πρυτανικών αρχών. Κινήσεις επιβολής, όπως η οχύρωση με κατασταλτικές δυνάμεις των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων του κέντρου και το λοκ-αουτ σχολών, δε μπορούν να σβήσουν τα προτάγματα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, παρά μονό να επικαιροποιήσουν την ανάγκη για τις εξεγέρσεις του σήμερα και για μαζικά, ριζοσπαστικά νεολαιίστικα κινήματα.

Η στρατηγική της έντασης, όμως, δεν απέτρεψε τη νεολαία και τον αγωνιζόμενο λαό να κατέβουν ξανά στον δρόμο, καθώς ούτε και η μεθόδευση του φόβου, τόσο κατά την άγρια επίθεση των ΜΑΤ ενάντια στα μπλοκ των Φοιτητικών Συλλόγων το βράδυ της Πέμπτης έξω απ το Πολυτεχνείο όσο και κατά τη διάρκεια της πορείας της 17^ης του Νοέμβρη με την ασφυκτική παρουσία δυνάμεων καταστολής. Την ώρα που το Πανεπιστήμιο αδυνατεί να λειτουργήσει απ την υποχρηματοδότηση και την υποστελέχωση, αναζητείται στα πρόσωπα των αγωνιζόμενων φοιτητών και –τριών η κατασκευή του εσωτερικού εχθρού, προκειμένου να νομιμοποιήσει τις κυβερνητικές επιλογές για την υποτίμηση και την ιδιωτικοποίηση των Πανεπιστημίων, την ώρα που η κυβέρνηση έχει διαλύσει τη δευτεροβάθμια, κάθε δομή κοινωνικού κράτους και επιτίθεται ανοιχτά στους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες, στη νεολαία και το σύνολο των υποτελών τάξεων.

Σε αυτήν την κατεύθυνση και προς ολοκλήρωση του κάδρου για τον αυταρχικότερο Πρύτανη γύρω απ το πρόσωπο του Φορτσάκη, οι πρυτανικές αρχές του ΕΚΠΑ εισηγούνται τη θέσπιση ηλεκτρονικών δημοψηφισμάτων προκειμένου οι φοιτητές-τριες της «ησυχίας, τάξης και ασφάλειας» να κρατάνε τις σχολές ανοιχτές με ένα «κλικ», όταν δεν επιλέγουν οι ίδιες οι αρχές να τις κλειδώσουν με ΜΑΤ και σεκιούριτι. Πέρα απ τη σαφέστατη πρόθεση για τη διάλυση των Φοιτητικών Συλλόγων και τη φίμωση κάθε φωνής αντίστασης, την ώρα που οι αποφάσεις ολοένα και δε νομιμοποιούνται από αντιδραστικές αρχές διαφόρων σχολών, αυτό το παράδειγμα της εύκολης και άνευ κόστους πολιτικής επιλογής συμπυκνώνει την κρισιακή κατάσταση των σύγχρονων δημοκρατιών και την ανάγκη επανάκτησής τους απ τους ίδιους τους από τα κάτω. Σε αυτήν τη διαδικασία κομβικό ρόλο καλείται να παίξει μέσα απ τους αγώνες της η οργισμένη γενιά του Δεκέμβρη του ’08, η νεολαία που κατέλαβε τις πλατείες με αίτημα τη δημοκρατία και πρόταγμα «να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας», κόντρα στην καπιταλιστική βαρβαρότητα και τον νεοφιλελεύθερο αυταρχισμό.

Υπό αυτό το πρίσμα, βέβαια, οφείλουμε να κινηθούμε και προς τη δημοκρατική εμβάθυνση των δομών και των διαδικασιών του ίδιου του Φοιτητικού Κινήματος, προκειμένου οι αγώνες μας να είναι ένα ζωντανό αντιπαράδειγμα για το πώς θέλουμε να οργανώνουμε τις ζωές μας. Χαρακτηριστικά, την Πέμπτη το βράδυ όταν η αντικατασταλτική φοιτητική πορεία χτυπήθηκε έξω απ το Πολυτεχνείο, όπου κατευθύνθηκε προκειμένου να συντονιστούν οι σύλλογοι άλλα βρήκαν τις πόρτες κλειδωμένες και όταν κάποια φοιτητικά μπλοκ και πλήθος κόσμου κατάφεραν να εισέλθουν στον προαύλιο χώρο, ο τρόπος με τον οποίο επιλέχθηκε να αποχωρήσουν ανοίγει την κουβέντα για μια σειρά παθογενειών του Φοιτητικού Κινήματος.

Στην αδυναμία των πολιτικών συλλογικοτήτων να σπάσουν το κλίμα του πανικού προκειμένου να διαβουλευτεί ο συγκεντρωμένος κόσμος ήρθε να απαντήσει η ιδιοκτησιακή αντίληψη για τους συλλόγους (και τις ντουντούκες τους) δημιουργώντας μια αρνητική παρακαταθήκη. Μια παρακαταθήκη μάλιστα που συνεχίστηκε την επόμενη μέρα με την «καθοδήγηση» των ΦΣ προς στο Πολυτεχνείο για τη «στήριξη» της φιέστας του-κατά τ’ άλλα διασπαστικού- ΜΑΣ. Αντιλαμβανόμενοι-ες την ανάγκη για δημοκρατία στο εσωτερικό του φοιτητικού κινήματος, προτείναμε στις συντονιστικές επιτροπές, κατά τη διάρκεια του εορτασμού, τη διοργάνωση Συντονιστικού Γενικών Συνελεύσεων στο χώρο του Πολυτεχνείου, που δυστυχώς δεν υλοποιήθηκε αφού μάλλον η ανάγκη για δημοκρατία και πραγματικό συντονισμό δε μπαίνει πάγια στην ημερήσια διάταξη ορισμένων συλλογικοτήτων.

Αποτιμώντας, όμως, θετικά τη μεγάλη νεανική και λαϊκή κινητοποίηση των τελευταίων ημερών, να επιστρέψουμε στους κοινωνικούς μας χώρους και τις συλλογικές μας διαδικασίες και να οργανώσουμε δημοκρατικά και από τα κάτω, εκεί που πραγματικά χτίζεται η ενότητα, τη δική μας επίθεση, ως την ικανότερη άμυνα για τη βαρβαρότητα που βιώνουμε. Να υπερασπιστούμε το δικαίωμά μας να αποφασίζουμε μέσα απ τις συλλογικές μας διαδικασίες, με τον τρόπο που εμείς θα καθορίζουμε και να κάνουμε τις καταλήψεις μας κοινωνικές, ανοιχτές και πραγματικά λειτουργικές. Οι νεολαιίστικοι αγώνες και το φοιτητικό κίνημα να συναντηθούν με την αγωνιζόμενη κοινωνία, τους εργαζόμενους, τις άνεργες, τα κοινωνικά και αλληλέγγυα κινήματα και να ανατρέψουμε το υπάρχον οικοδομώντας στο σήμερα πτυχές του δικού μας μέλλοντος!

-Άμεση παραίτηση Φορτσάκη και ανατροπή της Κυβέρνησης!

-Όλοι και όλες στη μαθητική κινητοποίηση της Παρασκευής και στη Γενική Απεργία στις 27/11.

“Ή με τους Ρωμαίους ή με τους Γαλάτες”

-->

Το σωτήριο έτος 2014 σιγά σιγά τελειώνει. Τα πάντα δείχνουν αισιόδοξα, καθώς η κυβέρνηση μας διαβεβαίωσε ότι θα καταργήσει τα μνημόνια, ότι η ανεργία των νέων ήδη μειώνεται μέσω των ευέλικτων προγραμμάτων απασχόλησης voucher και οι φοροελαφρύνσεις πέφτουν βροχή. Η καθημερινότητα κυλάει ευτυχισμένα στην μνημονιακή Ελλάδα και με χαρά οι πολίτες περιμένουν στις ουρές για να πληρώσουν τον ΕΝΦΙΑ.

Το Πανεπιστήμιο λειτουργεί κανονικά, security στις σχολές για να νιώθουμε όλοι/ες ασφαλείς, διαγραφές των τεμπέληδων αιώνιων φοιτητών/τριων και τα όργανα διοίκησης αποφασίζουν την αλλαγή των προγραμμάτων σπουδών σύμφωνα με τις τελευταίες ανάγκες της αγοράς και κατευθύνουν την έρευνα ανάλογα με την επιχείρηση που προσφέρει τα περισσότερα χρήματα, οι εργολάβοι συνεχίζουν ακούραστα και με αυταπάρνηση να υπηρετούν το πανεπιστήμιο. Οι ζοφερές μέρες που τα πανεπιστήμια ήταν γιάφκες που καταλάμβαναν αιώνιοι φοιτητές, αισχρές μειοψηφίες και αριστερές συντεχνίες μπλοκάροντας την ομαλή λειτουργία του βρίσκονται ένα βήμα πιο μακριά.

Το συνεχές της καταστροφής

Έξω από τον «φανταστικό κόσμο» της κυβέρνησης και των ΜΜΕ όμως η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική. Αυτοί που τόσα χρόνια καταστρέφουν το δημόσιο, προσπαθούν να πείσουν την κοινωνία πως μετατράπηκαν σε σωτήρες εν μια νυκτί, ξέφυγαν από την λογική του ρουσφετιού και των μιζών και νοιάζονται για το καλό του τόπου και των πολιτών. Είναι φανερό, λοιπόν, πως τα μνημόνια, οι απολύσεις, η καταπάτηση των εργασιακών δικαιωμάτων, ο Νόμος Διαμαντοπούλου - Αρβανιτόπουλου, δεν είναι ένα αναγκαίο κακό για τους κυρίαρχους αλλά ένα σχέδιο πολύ καλά μελετημένο.

Το πόσο καλά οργανωμένο σχέδιο είναι η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση γίνεται εύκολα αντιληπτό από τις διαγραφές. Η κυβέρνηση εκμεταλλευόμενη την στρεβλή εικόνα που τα ΜΜΕ έχουν δημιουργήσει κάνει τις αλλαγές που ετοίμαζε από καιρό. Έτσι, τα πανεπιστήμια προχωρούν, όχι απλά σε διαγραφές φοιτητών που μπορεί να δουλεύουν για να τα βγάλουν πέρα, αλλά και σε μέτρα όπως η εφαρμογή του ορίου σπουδών (ν+2) που συμβάλει στην εντατικοποίηση των σπουδών και το σπάσιμο των πτυχίων, δηλαδή την υλοποίηση των κατευθύνσεων της συνθήκης της Μπολόνια (1999). Πως συμβαίνει αυτό; Αποδεχόμενοι του γεγονότος πως μπορεί να διαγράφονται οι φοιτητές/τριες, αποδεχόμαστε αυτόματα πως υπάρχει όριο που κάποιος/α έχει την δυνατότητα να σπουδάζει, δικαιολογώντας έτσι την εφαρμογή του ν+2 μετέπειτα. Πρόκειται για ένα μέτρο που εντείνει τους ταξικούς φραγμούς, μετατρέποντας ταυτόχρονα το πανεπιστήμιο αποκλειστικά σε χώρο φοίτησης. Συγχρόνως, μέσω των διαγραφών, επιτυγχάνεται και το σπάσιμο των πτυχίων, αφού τα ΑΕΙ θα κληθούν να πιστοποιήσουν με πιστωτικές μονάδες τις γνώσεις του κάθε φοιτητή/τριας που διαγράφουν. Ιδιο είναι το σκηνικό για την εισαγωγή ιδιωτικής πρωτοβουλίας στα πανεπιστήμια και πλήρης στοίχιση τους με τις επιταγές της αγοράς. Η τακτική είναι γνωστή (βλέπε υγεία) επιτηδευμένη υποτίμηση μέσα από την υποχρηματοδότηση και την ελλειπή οργάνωση, ως υπαίτιοι κατηγορούνται συνδικαλιστές/τριες (γενικά και αόριστα) και η κυβέρνηση έρχεται να δώσει απάντηση μέσω των ιδιωτικοποιήσεων από τις οποίες ωφελούνται μόνο οι επιχειρήσεις

Δεν διαπραγματευόμαστε τα αυτονόητα

Στο ευρύτερο πλαίσιο των εργολαβιών μέσα στον πανεπιστημιακό χώρο εντάσσονται και κομμάτια της φοιτητικής μέριμνας, όπως αυτό της σίτισης. Το βασικό ερώτημα που τίθεται είναι εάν η ανάθεση σε κάποια ιδιωτική πρωτοβουλία προσφέρει βελτίωση σε επίπεδο οικονομικό και ποιοτικό. Σαφώς και δεν συμφέρει το ίδρυμα να μισθώνει κάποιον εργολάβο ο οποίος θα επιζητά όλο και μεγαλύτερο κέρδος για μια σειρά λειτουργιών. Πόσο μάλλον ένα εργολάβο που απολύει εργαζόμενους ή έχει πολύ καιρό να τους πληρώσει καταπατώντας πλήρως κάθε εργασιακό δικαίωμα.

Πάνω σε αυτή τη λογική βλέπουμε ότι οι αυτονόητες παροχές, όπως η σίτιση, η στέγαση, τα πανεπιστημιακά συγγράμματα γίνονται προνόμια για λίγους και εκλεκτούς. Ένα κεκτημένο δημόσιο αγαθό πρέπει να προσφέρεται συλλογικά και όχι να είναι μια ιδιωτική παροχή που ο καθένας διεκδικεί ατομικά ως πελάτης πλέον. Ειδικά όταν η ιδιωτική πρωτοβουλία ζημιώνει τόσο τις εκπαιδευτικές αξίες όσο και τον εργασιακό χώρο. Η ιδιωτικοποίηση δομών που διαχρονικά κάλυπταν πάγιες φοιτητικές ανάγκες όπως η σίτιση - στέγαση, δείχνει την πορεία μετακύλισης του οικονομικού βάρους της φοίτησης στις πλάτες των φοιτητών. Δεν νοείται για εμάς Πανεπιστήμιο που δεν διασφαλίζει στους φοιτητές του δωρεάν σίτιση, στέγαση και καθολική μέριμνα για τις ανάγκες τους. Που στηρίζεται σε επιχειρηματικές λογικές και συμφέροντα, όπως εργολαβίες και ιδιώτες στη διοίκηση των Πανεπιστημίων Που επιλέγει να ξεπουλιούνται κτήρια του μέσω του ΤΑΙΠΕΔ ή που τα αφήνει κενά αντί να τα διαθέτει στους φοιτητές/τριές του.

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά

Μέχρι τώρα το Γεωπονικό Πανεπιστήμιο έδινε πτυχία γεωπόνου, ενιαία πτυχία με κατοχυρωμένα επαγγελματικά δικαιώματα πάνω σε ένα αντικείμενο πολύ ευρύ και με εξαιρετικό ενδιαφέρον για τον ρόλο που πρέπει να έχει ένας γεωπόνος. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια έχει ξεκινήσει μια έντονη συζήτηση στο Γεωπονικό περί πτυχίων, πιο συγκεκριμένα το τμήμα Γεωπονικής Βιοτεχνολογίας να δίνει πτυχίο Βιοτεχνολόγου, το τμήμα Τεχνολογίας τροφίμων πτυχίου Τεχνολόγου Τροφίμων και το τμήμα Αγροτικής οικονομίας πτυχίο Οικονομολόγου και όχι Γεωπόνου με ειδίκευση στην Γεωπονική Βιοτεχνολογία, Τεχνολογία Τροφίμων και Αγροτική Οικονομία αντίστοιχα. Σε μια εποχή έντονης αστικοποίησης και εγκατάλειψης της υπαίθρου ο ρόλος ενός Γεωπόνου της Αγροτικής Οικονομίας είναι να μελετήσει νέες μορφές οργάνωσης των παραγωγών, όπως οι συνεταιρισμοί, και νέες μορφές διακίνησης των προϊόντων, όπως τα κινήματα «χωρίς μεσάζοντες», αλλά και να μπορεί να οικοδομήσει ολόκληρο μοντέλο για την παραγωγική ανασυγκρότηση. Σε μια εποχή που εταιρίες όπως η Monsanto χρησιμοποιούν τη γενετική μηχανική για να ελέγχουν την παγκόσμια διακίνηση σπόρων, ο ρόλος ενός Γεωπόνου Βιοτεχνολόγου είναι να κατανοεί ότι ο κλάδος αυτός υπάρχει για να βελτιώνει την παραγωγή προς όφελος των ανθρώπων και όχι για να “παίζει” με το γενετικό υλικό, με άγνωστες επιπτώσεις, για να αυξάνουν τα κέρδη τους μερικές πολυεθνικές. Σε μια κοινωνία που πλήττεται από την φτώχεια και την ανεργία, στα τρόφιμα η ποιότητα και η τιμή έχουν σχέση αντιστρόφως ανάλογη λειτουργώντας εκβιαστικά προς τους οικονομικά ασθενέστερους, ο ρόλος του Γεωπόνου Τεχνολογίας Τροφίμων είναι να μην κάνει εκπτώσεις στην δημόσια υγεία έχοντας γνώσεις για κάθε βήμα της παραγωγής των τροφίμων από το χωράφι μέχρι την κατανάλωση του. Εκτός λοιπόν από τα μη κατοχυρωμένα επαγγελματικά δικαιώματα, την αδυναμία των καινούργιων πτυχίων να συναγωνιστούν τα πτυχία των Οικονομολόγων ή των Βιολόγων, τα καινούργια αυτά τμήματα δεν παρέχουν τη σφαιρική γνώση και την πληθώρα γνώσεων που ενέχει ο τίτλος του γεωπόνου και που είναι αυτές οι γνώσεις που θα δώσουν απάντηση στα παραπάνω προβλήματα εν ολίγοις.

Η απάντησή μας: Το Πανεπιστήμιο των Αναγκών

Ως μία δομικής φύσεως αντιπρόταση για το σύγχρονο Πανεπιστήμιο, θα πρέπει να κινείται πάνω σε μία εναλλακτική στρατηγική, για την υπεράσπιση του δημόσιου και δωρεάν πανεπιστημίου, για τον εκδημοκρατισμό του και για την εγκαθίδρυση του οράματος μας, ενός πανεπιστημίου το οποίο θα προσανατολίζεται εκπαιδευτικά και διοικητικά στην ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών μας ενώ παράλληλα, θα στοχεύει στην εξυπηρέτηση της κοινωνικής πλειοψηφίας. Αναλύοντας δομικά το συγκεκριμένο μοντέλο, οραματιζόμαστε αρχικά ένα πανεπιστήμιο το οποίο, θα απαξιώνει τον ατομικό δρόμο της ενασχόλησης του φοιτητή μόνο με τις ακαδημαϊκές υποχρεώσεις του, θα ελευθερώνει χρόνο κοινωνικοποίησης και πολιτικοποίησης του στον κοινωνικό του χώρο, αναπτύσσοντας έτσι την κριτική του αντίληψη και την σφαιρική του γνώση και καλλιεργώντας μία πολύπλευρη προσωπικότητα Αμφισβητούμε τις ιεραρχικές σχέσεις που επικρατούν και στην εκπαιδευτική διαδικασία, αλλά και στην διοικητική λειτουργία του σύγχρονου πανεπιστημίου, υποστηρίζοντας πως οι φοιτητές μαζί με τους καθηγητές και τους εργαζόμενους μέσα από κοινές γενικές συνελεύσεις, θα πρέπει να αποτελούν τον πυρήνα λήψης αποφάσεων για το εκάστοτε ίδρυμα. Έτσι, το πανεπιστήμιό μας δε μπορεί παρά να είναι δημοκρατικό, συμμετοχικό και αυτοδιοίκητο Ο σημαντικότερος όμως πυλώνας δημιουργίας αυτού του πανεπιστημίου αφορά τον προσανατολισμό της εκπαιδευτικής δραστηριότητας πάνω στις πραγματικές ανάγκες μιας κοινωνίας, βάση της διάγνωσης κοινωνικών και παραγωγικών ελλειμμάτων, στα οποία δίνουμε λύσεις. Παλεύουμε το σύγχρονο νεοφιλελεύθερο μοντέλο ευθυγράμμισης των προγραμμάτων σπουδών με τα προστάγματα των ελεύθερων αγορών και με τα συγκεκριμένα επιχειρηματικά πρότυπα εργασίας, και ως αντιπρόταση οικοδομούμε ένα πανεπιστημιακό ανοιχτό στην κοινωνία, το οποίο θα έχει ως πρώτο μέλημα τις ανάγκες της κοινωνίας, της νεολαίας και των εργαζομένων και όχι τα κέρδη των λίγων.

Γενικές Συνελέυσεις και Δημοκρατία

Η απαξίωση της γενικής συνέλευσης σχετίζεται με την ευρύτερη περιφρόνηση των πολιτικών, και ιδιαίτερα συμμετοχικών, διαδικασιών. Αυτό δε φαίνεται παράλογο αν αναλογιστούμε, ότι η πολιτική κοινωνικοποίηση συντελείται μέσα σε ένα ακραία ατομικιστικό περιβάλλον, το οποίο αποτυπώνεται στο κοινωνικοοικονομικό και πολιτικό μοντέλο οργάνωσης (νεοφιλελευθερισμός). Με απλά λόγια, στο κέντρο όλων των εκφάνσεων της καθημερινής ζωής όπως η εκπαίδευση, η εργασία οι κοινωνικές σχέσεις κλπ βρίσκεται το άτομο Η μη συμμετοχή του φοιτητή στη Γενική Συνέλευση του Φοιτητικού Συλλόγου, το μόνο θεσμικά κατοχυρωμένο συλλογικό όργανο με άμεσο δικαίωμα γνώμης και ψήφου, οδηγεί στην αυτοαναίρεση της ίδια της Δημοκρατίας στη σχολή. Αυτό γίνεται υποβαθμίζοντας τη διαδικασία της Γενικής Συνέλευσης. Η αποχή, λοιπόν, από αυτές και τις πολιτικές διαδικασίες γενικότερα, δεν αποδεσμεύει τον φοιτητή από ευθύνες, αλλά αντίθετα συνεχίζει να τον καθιστά υπεύθυνο για τις αποφάσεις που λαμβάνονται, καθώς ακόμα και τότε, τις επηρεάζει.

Η διαδικασία της Γενικής Συνέλευσης πρέπει να αντιμετωπίζεται ως μια διαδικασία συζήτησης, σύνθεσης και συνδιαμόρφωσης απόψεων και όχι ως χώρος αντιπαράθεσης έτοιμων ιδεολογικών και πολιτικών πλαισίων των διαφόρων συλλογικοτήτων. Ειδικά μεταξύ αριστερών σχηματισμών είναι πραγματικά προβληματικό να εμμένουμε σε λογικές περιχαράκωσης μεταξύ συγκεκριμένων και αποδεκτών διαφωνιών, οι οποίες ωστόσο μικρή σημασία έχουν για τη δράση του συλλόγου. Δεν γίνεται να αντιλαμβανόμαστε τη Γενική Συνέλευση εργαλειακά για να βγει μια συγκεκριμένη απόφαση. Για εμάς, αυτοσκοπός είναι η εμπλοκή όσο το δυνατόν περισσότερου κόσμου σε μία δημοκρατική διαδικασία λήψης αποφάσεων και αυτό σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να αρκείται σε μια ψηφοφορία. Οφείλουμε μπροστά σε κάθε διαστρέβλωση του όρου της δημοκρατίας να επανανοηματοδοτήσουμε το χιλιοειπωμένο και κενό νοήματος πια σύνθημα «όλη η εξουσία στις γενικές συνελεύσεις».

'Ολοι και όλες στη ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ του συλλόγου φοιτητών του ΓΠΑ την ΤΕΤΑΡΤΗ 5/11 14:00, αμφ Σίδερη.

Αύριο!

Ανακοίνωση συντονιστικού σχημάτων αριστερής ενότητας για την καταστολή στις σχολές!

Την Τετάρτη 8/10 συνεδρίασε για πρώτη φορά η νέα σύγκλητος του ΑΠΘ, με θέμα μεταξύ άλλων και τις διαγραφές των φοιτητών. Φοιτητές και φοιτήτριες του ΑΠΘ θέλησαν να παρευρεθούν στη διαδικασία και να παρέμβουν καταθέτοντας ψηφίσματα και αποφάσεις των φοιτητικών τους συλλόγων. Ωστόσο, εμποδίστηκαν από τους φύλακες του ιδρύματος που τους απαγόρευσαν την είσοδο στο χώρο της συνεδρίασης της συγκλήτου. Λίγες μέρες μετά, τη Δευτέρα 13/10, φοιτητές και φοιτήτριες του ΕΚΠΑ συγκεντρώθηκαν έξω από την πρυτανεία του ιδρύματος για να υλοποιήσουν τις αποφάσεις των φοιτητικών τους συλλόγων και να πραγματοποιήσουν παράσταση διαμαρτυρίας για την ελλιπή φοιτητική μέριμνα και να ζητήσουν να συνεδριάσει η σύγκλητος για να τοποθετηθεί στο ζήτημα των διαγραφών. Και πάλι οι φοιτητές-ριες βρήκαν την πόρτα της πρυτανείας κλειστή και δυνάμεις των ΜΑΤ να τους εμποδίζουν την είσοδο.

Αυτά τα περιστατικά, δε μπορούν να είναι τυχαία ούτε μεμονωμένα, αλλά αποτελούν συνέχεια της πολιτικής πειθάρχησης και καταστολής που η κυβέρνηση προσπαθεί να επιβάλλει για τα πανεπιστήμια. Αυτή η πολιτική υλοποιείται ήδη καθημερινά στα πανεπιστήμια από τα τέλη του Αυγούστου, όταν οι φοιτητές του ΕΚΠΑ του ΑΠΘ και μίας σειράς άλλων ιδρυμάτων διαπίστωσαν ότι υπάλληλοι ιδιωτικής εταιρίας ασφάλειας κυκλοφορούν πλέον σε όλους τους χώρους των σχολών και “διαφυλάσσουν¨την τάξη και την ασφάλεια ελέγχοντας ποιοι και γιατί εισέρχονται και κυκλοφορούν στο πανεπιστήμιο. Αυτή η πολιτική είναι η ίδια που προσπαθεί να επιβάλλει ένα πανεπιστήμιο τεχνοκρατικό και αποστειρωμένο, που να ευθυγραμμίζεται με την πολιτική της λιτότητας, της πειθάρχησης και της καταστολής που ασκείται διαρκώς εντεινόμενα τα τελευταία χρόνια σε όλες τις πτυχές της κοινωνικής ζωής. Η συμμετοχή των φοιτητών στις αποφάσεις που παίρνονται για τις σπουδές τους και τη ζωή τους στο πανεπιστήμιο, φυσικά και δε χωράνε σε αυτό το μοντέλο που προσπαθούν να φτιάξουν.

Απέναντι σε όλα αυτά εμείς απαντάμε πως σε ένα τέτοιο μοντέλο δε χωράμε εμείς! Δε θα αφήσουμε αναπάντητες τις διαθέσεις της αστυνομίας (κρατικής ή πανεπιστημιακής) να μας τρομοκρατήσει, να καταστείλει τις κινητοποιήσεις μας ή να μας αποκλείσουν από τις αποφάσεις που παίρνονται για μας. Εμείς θα συνεχίσουμε να αντιστεκόμαστε στην καταστολή και να αγωνιζόμαστε για ένα πανεπιστήμιο που να μας χωράει. Ένα πανεπιστήμιο των αναγκών μας, με δημοκρατία και ελευθερία σε μία κοινωνία των ονείρων μας. Ό,τι και να κάνετε, εμείς θα ζήσουμε αλλιώς!

Λίγα λόγια για το Γεωπονικό

Μια καινούργια ακαδημαϊκή χρονιά ξεκίνησε με το πανεπιστήμιο να βρίσκεται σε μία κρίσιμη περίοδο. Μία περίοδο η οποία χαρακτηρίζεται από μεταρρυθμίσεις, μνημονιακής και νεοφιλελεύθερης φύσεως, αποτέλεσμα των οποίων είναι η υποτίμηση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Αυτό συμβαίνει μέσω της σταδιακής υποχρηματοδότησής και των μαζικών απολύσεων, γεγονός το οποίο συνεπάγεται την μη βιώσιμη λειτουργία των πανεπιστημίων. Όταν, λοιπόν, το πολιτικό στερέωμα των ημερών μας είναι συγκεκριμένο, συγκεκριμένη θα είναι και η επιρροή της πολιτικής πάνω στην επιστήμη μας. Πατώντας στην επιτηδευμένη αυτή υποβάθμισή της, η ΔΑΠ, η ΠΑΣΠ (οι δημιουργοί του σημερινού αξιακού μας συστήματος) και το συμβούλιο ιδρύματος έχουν τις εξής προτάσεις, είτε ανοιχτά, είτε βοηθώντας προς αυτή την κατεύθυνση:
-Επιβολή διδάκτρων, πράγμα το οποίο αποκλείει φοιτητές/τριες από την εκπαιδευτική διαδικασία, λόγω οικονομικής αδυναμίας να τα καταβάλλουν.
-Ταχύρρυθμα τμήματα σε συνδυασμό με τα υποβαθμισμένα εργαστήρια, πράγμα που οδηγεί σε μια κατάσταση κατά την οποία οι καθηγητές θα προσποιούνται ότι διδάσκουν και οι φοιτητές ότι μαθαίνουν
-Χρηματοδότηση του ιδρύματος από εταιρείες. Αν αναλογιστούμε πως μοναδικό τους κίνητρο είναι η μεγιστοποίηση του κέρδους, ο αποπροσανατολισμός των γεωπονικών επιστημών από τις ανάγκες μιας κοινωνίας και ο προσανατολισμός τους σε οτιδήποτε τους αποφέρει κέρδος, θα είναι το άμεσα επόμενο.
Δηλαδή, οι αλλαγές που συμβαίνουν στον ακαδημαϊκό και γεωπονικό τομέα (συρρίκνωση του γεωπονικού κορμού ορισμένων τμημάτων), έχουν ιδεολογικό πρόσημο. Και αυτό δεν είναι τίποτα άλλο εκτός από την στεγνή και ωμή προσπάθεια του συστήματος για ένα επιστημονικό υπόβαθρο πλήρως υποταγμένο στα προτάγματα των αγορών.

Φοιτητική μέριμνα

Η πανεπιστημιακής κοινότητα βάλλεται συστηματικά από την νεοφιλελεύθερη πολιτική των κυβερνήσεων και των μνημονίων. Στο στόχαστρο βρίσκεται και η φοιτητική μέριμνα.

-Η σίτιση των φοιτητών/τρίων στο Γ.Π.Α, όχι μόνο δεν είναι δωρεάν για όλους/όλες, αλλά έχει ανατεθεί σε εργολάβους. Η ποιότητα του φαγητού δεν εξασφαλίζεται και απειλείται από την προσπάθεια του ιδιώτη να μεγιστοποιήσει τα κέρδη του. Βάση της σύμβασης, το ίδρυμα δίνει 1,8 ευρώ την ημέρα για κάθε κάρτα σίτισης, τη στιγμή που υπάρχουν αμφιβολίες για την ποιότητα των πρώτων υλών του φαγητού. Τα κέρδη του εργολάβου μεγιστοποιούνται από το γεγονός ότι πληρώνεται και για τις μερίδες των κατόχων κάρτας σίτισης ακόμα και αν αυτοί δεν τις καταναλώσουν. Επίσης, για τους φοιτητές και τις φοιτήτριες που δεν έχουν κάρτα το κόστος είναι 2 ευρώ.
 -Οι φοιτητικές εστίες είναι σε άθλια κατάσταση και δεν επαρκούν, με αποτέλεσμα πολλοί συμφοιτητές μας, αν και πληρούν τα κριτήρια να μην βρίσκουν δωμάτιο σε αυτές.  Αυτό συμβαίνει την ίδια στιγμή που δεκάδες δημόσια κτίρια τόσο στο κέντρο όσο και σε άλλες περιοχές της Αθήνας μένουν αναξιοποίητα..
-Τα εργαστήρια λόγω της μείωσης του προϋπολογισμού οδηγούνται σε υποβάθμιση, σε έλλειψη των απαραίτητων υλικών, εργαλείων και αδυναμία διανομής των σημειώσεων σε έντυπη μορφή.

Η δωρεάν σίτιση και στέγαση, η παροχή δωρεάν συγγραμμάτων αποτελούν βασικές αρχές του δικού μας συμμετοχικού και ανοιχτού σε όλες και όλους πανεπιστημίου.

Γιατί γεωπόνοι

Μέχρι τώρα το Γεωπονικό Πανεπιστήμιο έδινε πτυχία γεωπόνου, ενιαία πτυχία με κατοχυρωμένα επαγγελματικά δικαιώματα πάνω σε ένα αντικείμενο πολύ ευρύ και με εξαιρετικό ενδιαφέρον για τον ρόλο που πρέπει να έχει ένας γεωπόνος. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια έχει ξεκινήσει μια έντονη συζήτηση στο Γεωπονικό περί πτυχίων, πιο συγκεκριμένα το τμήμα Γεωπονικής Βιοτεχνολογίας να δίνει πτυχίο Βιοτεχνολόγου, το τμήμα Τεχνολογίας τροφίμων πτυχίου Τεχνολόγου Τροφίμων και το τμήμα Αγροτικής οικονομίας πτυχίο Οικονομολόγου και όχι Γεωπόνου με ειδίκευση στην Γεωπονική Βιοτεχνολογία, Τεχνολογία Τροφίμων και Αγροτική Οικονομία αντίστοιχα. Σε μια εποχή έντονης αστικοποίησης και εγκατάλειψης της υπαίθρου ο ρόλος ενός Γεωπόνου της Αγροτικής Οικονομίας είναι να μελετήσει νέες μορφές οργάνωσης των παραγωγών, όπως οι συνεταιρισμοί, και νέες μορφές διακίνησης των προϊόντων, όπως τα κινήματα «χωρίς μεσάζοντες», αλλά και να μπορεί να οικοδομήσει ολόκληρο μοντέλο για την παραγωγική ανασυγκρότηση. Σε μια εποχή που εταιρίες όπως η Monsanto χρησιμοποιούν τη γενετική μηχανική για να ελέγχουν την παγκόσμια διακίνηση σπόρων, ο ρόλος ενός Γεωπόνου Βιοτεχνολόγου είναι να κατανοεί ότι ο κλάδος αυτός υπάρχει για να βελτιώνει την παραγωγή προς όφελος των ανθρώπων και όχι για να “παίζει” με το γενετικό υλικό, με άγνωστες επιπτώσεις, για να αυξάνουν τα κέρδη τους μερικές πολυεθνικές. Σε μια κοινωνία που πλήττεται από την φτώχεια και την ανεργία, στα τρόφιμα η ποιότητα και η τιμή έχουν σχέση αντιστρόφως ανάλογη λειτουργώντας εκβιαστικά προς τους οικονομικά ασθενέστερους, ο ρόλος του Γεωπόνου Τεχνολογίας Τροφίμων είναι να μην κάνει εκπτώσεις στην δημόσια υγεία έχοντας γνώσεις για κάθε βήμα της παραγωγής των τροφίμων από το χωράφι μέχρι την κατανάλωση του. Εκτός λοιπόν από τα μη κατοχυρωμένα επαγγελματικά δικαιώματα, την αδυναμία των καινούργιων πτυχίων να συναγωνιστούν τα πτυχία των Οικονομολόγων ή των Βιολόγων, τα καινούργια αυτά τμήματα δεν παρέχουν τη σφαιρική γνώση και την πληθώρα γνώσεων που ενέχει ο τίτλος του γεωπόνου και που είναι αυτές οι γνώσεις που θα δώσουν απάντηση στα παραπάνω προβλήματα εν ολίγοις.

Ωραία, και ‘μείς τι κάνουμε για όλα αυτά;

Οι φοιτητές και οι φοιτήτριες συζητάμε και οργανώνουμε δράσεις μέσω των γενικών συνελεύσεων. Κάθε φοιτητής και κάθε φοιτήτρια έχει δικαίωμα να συμμετέχει ενεργά στη συνέλευση λέγοντας τη γνώμη του, ψηφίζοντας και υλοποιώντας τις αποφάσεις που προκύπτουν από αυτή. Μπορεί πολλές φορές να μην διεξάγονται κάτω από τις καλύτερες συνθήκες, ωστόσο αυτός δεν είναι λόγος να τις απαξιώνει κανείς και να αφήνει τους άλλους να αποφασίζουν γι΄ αυτόν χωρίς αυτόν. Στο χέρι μας να τις αλλάξουμε, έτσι ώστε να γίνουν πιο συμμετοχικές, πιο δημοκρατικές και πιο αποτελεσματικές Αυτά που μπορούμε να κάνουμε εμείς ως φοιτητές και φοιτήτριες όμως δεν εξαντλούνται στις θεσμικές διαδικασίες των φοιτητικών συλλόγων. Μέσα από τη δημιουργία αυτοδιαχειριζόμενων εγχειρημάτων κι αυτοοργανομένων δομών, πολιτιστικών λεσχών, δικτύων ανταλλαγής σημειώσεων, οριζόντιων αντιφασιστικών συντονισμών μέσα στις σχολές κ.ά. ριζοσπαστικοποιούμαστε και οικοδομούμε στο σήμερα αντιπαραδείγματα στον κυρίαρχο τρόπο οργάνωσης της καθημερινότητας και των κοινωνικών σχέσεων.

Πανεπιστήμιο των Αναγκών 

Σε ένα πανεπιστήμιο που συνεχώς υποβαθμίζεται η ποιότητα και ο δημόσιος χαρακτήρας

του, επιλέγουμε όχι απλά να είμαστε ενάντια στις αλλαγές προς αυτή την κατεύθυνση, αλλά οραματιζόμαστε μια διαφορετική τριτοβάθμια εκπαίδευση. Το πανεπιστήμιο των αναγκών μας είναι αυτό που θα έχει ως πρώτο μέλημα τις ανάγκες της κοινωνίας, της νεολαίας και των εργαζομένων και όχι τα κέρδη των λίγων. Για να συμβεί αυτό πρώτα και κύρια μιλάμε για ένα πανεπιστήμιο πραγματικά δημόσιο που δεν θα αποκλείεται κανείς από αυτό λόγο της οικονομικής του κατάστασης και θα διοικείται από  το σύνολο της ακαδημαϊκής κοινότητας (φοιτητές - καθηγητές - εργαζόμενοι). Συγκεκριμένα για μας δεν νοείται γεωπονικό πανεπιστήμιο το οποίο δεν θα βάζει σε πρώτη προτεραιότητα οι απόφοιτοι του να είναι οικολογικά ευαισθητοποιημένοι που θα εμπλέκονται ενεργά σε συνεταιριστικά και αλληλέγγυα εγχειρήματα, βιολογικές καλλιέργειες και κινήματα όπως το “Χωρίς μεσάζοντες”.

Ποιοι είμαστε;

Είμαστε ένα δίκτυο συλλογικοτήτων - σχημάτων που εντάσσεται στη ριζοσπαστική αριστερά. Παρεμβαίνουμε με αυτόνομο τρόπο στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, λειτουργώντας ανοιχτά, συλλογικά και αμεσοδημοκρατικά: συναποφασίζουμε και συνυλοποιούμε. Τοποθετούμε το εμείς πάνω από το εγώ, γιατί στα συλλογικά προβλήματα δεν υπάρχουν ατομικές λύσεις. Αγωνιζόμαστε μαζί με τον κόσμο της εργασίας, οραματιζόμενοι μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση Επιδιώκουμε την όξυνση των κοινωνικών διεκδικήσεων και διαφωνούμε με κάθε λογική εφησυχασμού και μοιρολατρίας Επιλέγουμε ριζοσπαστικές μορφές δράσης. Ενώνουμε τη φωνή μας με άλλα κοινωνικά κινήματα (γυναικείο, αντιρατσιστικό, οικολογικό).

Το μάθημα για μας αρχίζει με "α": Αντίσταση, Αλληλεγγύη, Αξιοπρέπεια



Όλοι και όλες στη γενική συνέλευση την Τετάρτη 15 Οκτώβρη, 13:00, στο αμφιθέατρο Σίδερη.